مقالاتمقالات اجتماعی

چگونگی کسب اقامت دائم به عنوان خویش کارفرما

 

استیون میورنس- وکیل مهاجرت

فرض و باور رایج این است، که کسب و کارهای کوچک اساس و بنیان اقتصاد کانادا می باشند. کارآفرینانی هم که اینگونه کاروبارها را راه می اندازند، خون رگ های بدنه اقتصاد کشور تلقی می شوند. اما شوربختانه برای کارآفرینانی که به عنوان کارکنان خارجی در کانادا اشتغال دارند، واجد شرایط شدن برمبنای برنامه های مهاجرت در حوزه اقتصاد، می تواند سخت باشد. بنابراین متقاضیان مهاجرت که در کانادا صاحب کار یا خویش کارفرما هستند و یا می خواهند باشند، باید ظرایف موجود را درک کنند.

خویش کارفرمایی و مهاجرت

بسیاری از برنامه های مهاجرت در حوزه اقتصاد کانادا خویش کارفرمایی را محدود می کنند، و یا برایش جریمه در نظر می گیرند. مثلا یکی از مهم ترین شرایط لازم برای بزرگترین برنامه مهاجرت در حوزه اقتصاد که به طبقه باتجربه مربوطه پیوند دارد، این است که متقاضیان در سه سال منتهی به ارسال تقاضای خود، دست کم 12 ماه به عنوان کارکنان ماهر سابقه داشته باشند. اما خویش کارفرمایان مشمول این برنامه نمی شوند.

به طور کلی هم در سیستم مدیریت امتیازدهی به متقاضیان مهاجرت، برای عوامل مختلفی به آنها امتیاز داده می شود. بنابراین امکان گرفتن امتیاز برای داشتن تجربه کار در کانادا به ویژه بسیار ارزشمند است. اما کسانی که چنین تجربه ای را به عنوان خویش کارفرما کسب کرده باشند، از به دست آوردن اینگونه امتیازها  محرومند.

ثبت شرکت راه چاره نیست

برخی بر این باورند که اگر کسب و کارشان را به ثبت برسانند، دیگر خویش کارفرما به شمار نمی روند. اما کار به این سادگی ها هم نیست. چراکه وزارت مهاجرت، پناهندگی و شهروندی دولت مرکزی برای تعیین اینکه آیا کسی خویش کارفرما هست یا نیست، از روشی تاریخی بهره می برد. عوامل در پیوند با این روش از جمله شامل میزان کنترل یا اختیارات فرد موردنظر بر چگونگی و زمان اجرای کار/ اینکه آیا صاحب ابزار کار خویش، و یا تهیه کننده آنها هست یا نیست/ میزان مخاطرات مالی مفروض از سوی وی/ اینکه آیا مجاز هست یا نیست که درباره مسایلی تصمیم بگیرد، که بر توانایی اش در تشخیص سود و یا تجربه ضرر تاثیر دارد/ می باشند.

در تارنمای وزارتخانه مورد اشاره به ویژه ذکر شده افرادی که دارای مالکیت چشمگیر و یا سمت مدیریت کسب و کاری باشند که خودشان هم در استخدام آنند، معمولا خویش کارفرما به شمار می روند. بنابراین صرف ثبت یک کسب و کار سبب نمی شود، که صاحب آن تجربه لازم برای واجد شرایط مهاجرت به کانادا را کسب کند.

گزینه های پیش روی خویش کارفرمایان

بنا به آنچه گفته شد بهترین توصیه به کارکنان خارجی موقت در کانادا که دارای شغل هستند اما دوست دارند کسب و کار خود را راه بیندازند، این است که صبر کنند تا درخواست اقامت دائم شان مورد موافقت قرار بگیرد.

از دیگر سو کارکنان خارجی موقتی که در کانادا دارای کسب و کار هستند، نباید از به دست آوردن اقامت دائم ناامید شوند. زیرا برای آنان نیز، گزینه های خوبی وجود دارد. نخست اینکه قانون رده کارکنان ماهر به چنین کارکنانی اجازه خویش کارفرمایی می دهد. بنابراین اینگونه افراد هنوز می توانند، واجد شرایط لازم شوند.

دوم اینکه گرچه خویش کارفرمایان نمی توانند از امتیاز استفاده از برنامه موسوم به درخواست سریع بهره ببرند، اما این امکان وجود دارد که صاحبان کسب و کارهای کوچک از طریق کارفرمایی امتیازهایی به دست بیاورند. همچنین می توانند از برنامه موسوم به ارزیابی های تاثیر بر بازار کار بهره برند، که به دریافت امتیازهای بیشتر منجر می شود.

سوم اینکه بسیاری از برنامه های استانی بخش برنامه های کارآفرینی دارند، که در استان های گوناگون متفاوت هستند.

سرانجام اینکه روادید ورود/ ویزای موسوم به کارآفرینان به برخی از کسب و کارهایی که در کمک به شرکت های نوپا برای توسعه خدماتی مانند آموزش مدیریت مشارکت دارند، و یا اعتبارات مالی غیردولتی دریافت می کنند، این اجازه را می دهد که واجد شرایط مهاجرت شوند.

توجه به این نکته نیز ضروری است که گرچه تجربه کارآفرینی کارکنان موقت در کانادا سبب نمی شود از امتیاز استفاده از برنامه موسوم به درخواست سریع بهره ببرند، اما تجربیات خویش کارفرمایی شان در خارج از کشور، سبب کسب امتیاز می گردد.

در خاتمه امیدواریم دولت مرکزی که در پی تشویق رشد کسب و کارهای کوچک است، اینگونه تضادها را از بین ببرد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان