مقالاتمقالات اجتماعی

چگونگی پشتیبانی از پدران، و چرایی نیاز آنها به این پشتیبانی

الیسون شفر- هافینگتون پست

یکی از تغییرات مثبت در خانواده های امروزی، افزایش مشارکت پدران در امور فرزندان و کارهای خانه است. تغییری که منافعی از تقسیم کار بهتر بین مادران و پدران گرفته/ تا تعامل بیشتر پدران و فرزندان، و در نتیجه ارتباطات بهتر بین آنها/ و مشاهده نقش فعال پدران از سوی فرزندان که سبب می شود اگر خودشان هم پدر شدند، همینگونه باشند/ دارد. اما این بدان معنی نیست، که اینک در حوزه والدینی به تساوی جنسیتی رسیده باشیم. زیرا گرچه بسیاری از پدران در همه امورات بزرگ کردن فرزندان مشارکت دارند، اما هنوز برای برخی از آنها مثلا عوض کردن پوشک بچه ها امری غیرعادی تلقی می شود.

البته اینک برای شمار زیادی از پدران نخستین مانع این تساوی، نداشتن مهارت کافی- و نه دیدگاه های قدیمی- است. مثلا شستن یک نوزاد لیز در حمام آنها را می ترساند. به همین سبب احساس می کنند، برای برخی از کارها کفایت لازم را ندارند. زیرا نمی خواهند کاری کنند که سبب ناراحتی شود، غلط باشد، و یا اوضاع را خراب کند. پس چگونه می توان در این مورد از پدران پشتیبانی، و به آنها کمک کرد؟ اینگونه:

قدردانی: وقتی پدران مشارکت می کنند، باید واکنش نشان داد. زیرا صرف اینکه مادران قلبا از کمک شان احساس رضایت داشته و شاکر باشند، کفایت نمی کند. بلکه باید احراز اطمینان شود، پدران از چنین احساسی آگاهند. البته امکان دارد زحمات مادران نیر، نادیده گرفته شوند. اما هنگامی که از کارهای پدران قدردانی کنند، با واکنشی مشابه روبرو می شوند.

بگذاریم به روش خود عمل کنند: ما مادران در مورد یکسانی روش والدین بودن، بیش از اندازه نگرانیم. این نگرانی اغلب سبب این برداشت می شود، که می خواهیم روش خودمان در پیش گرفته شود. در حالی که کودکان خیلی سریع افراد گوناگون را می شناسند، و خود را با شیوه های متفاوت پدران و مادران تطبیق می دهند. بنابراین اگر مثلا پدری بخواهد فرزندان را به ساندویچ فروشی مک دانلد ببرد و مادر دوست داشته باشد آنها غذای خانگی بخورند، دنیا به آخر نمی رسد. بگذاریم پدران در زمان بودن در کنار فرزندان، به روش خود عمل کنند.

بگذاریم اشتباهات خود را داشته باشند: وقتی ما مرتب در پی درست کردن گفتار و کردار پدران و دادن رهنمودهای غیرضروری به آنها هستیم، نشان می دهیم به آنان اعتماد نداریم. بنابراین اگر پدری می خواهد برای تعطیلات آخرهفته فرزندان را بیرون ببرد، لزومی ندارد ما فهرستی از کارهایی را که باید انجام دهد، تهیه کنیم. زیرا مثلا اگر یادش برود بچه کوچکتر به خواب روزانه نیاز دارد، خود خواب آلوده شدن این بچه نیازش را به پدر یاد می دهد.

اجازه ندادن به فرزندان جهت تعیین تکلیف برای والدین: برای بچه ها ترجیح اینکه کدام یکی از والدین کدام کار را انجام بدهد، امری عادی است. اما والدین- و نه فرزندان- باید تعیین کنند، کدام یک در چه موقعیتی انجام چه کاری را به عهده بگیرند.

دادن فرصت تنها بودن با فرزندان: وقتی مادران زمانی را به خود اختصاص می دهند، پدران این فرصت را می یابند که بدون اینکه احساس کنند کسی می بیندشان، به روش های مطلوب خود عمل نمایند. 

پشتیبانی: وقتی پدر با یکی از فرزندان جر و بحث می کند، مهم است که مادر خود را بگونه ای به میان نیندازد، که پدر احساس کند دو نفر در مقابل یکی قرار گرفته اند. اگر مادری با روش شوهرش موافق نیست، باید در خلوت در مورد روش های متفاوت با او گفت وگو کند.

نیاز پدران به سایر پدران: داشتن پشتیبانی و آگاهی از دیدگاه سایر پدران، به آنها در عادی سازی تجربه والد بودن کمک می کند. بنابراین خوب است مادران آنان را تشویق نمایند که گروهی از پدران دیگر را بیابند، و یا خودشان چنین گروهی به وجود بیاورند. در این مورد وبلاگستان ها و گروه هایی هم هستند، که پدران می توانند در صورت تمایل به آنها مراجعه کنند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 6
  • 0