اخباراخبار کانادا

چه بر سر زمستان‌های برفی دوران قدیم کانادا آمده؟

گول شبه‌ کولاک ‌هایی را که در چند هفته‌ اخیر شاهدش بودیم نخورید، دیگر از زمستان‌های طولانی و برفی دوران قدیم در کانادا، خبری نخواهد بود. آمارها نشان می‌دهد که میزان بارش برف، به ویژه در استان کبک، کاهش قابل توجهی داشته و تاثیرات اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی این تغییر، در همه جا قابل مشاهده است. ما اگرچه نمی‌توانیم روند این تغییرات را برعکس کنیم، اما می توانیم از شدت آنها بکاهیم.
رادیو CBC داده‌های آماری سازمان محیط زیست کانادا را، از دهه‌ 1950 تاکنون قرار داده و به این نتیجه رسیده که تغییرات در زمستان – فصلی که هویت کانادا را تعریف می‌کند– غیرقابل انکار هستند.

نخستین آمارهای بارش برف (برفی که روی زمین بماند) ثبت شده در مونترال این میزان را، 60 سانتی‌متر نشان می‌دهد؛ میزانی که در طول 20 سال پس از 1950، کم و بیش ثابت ماند. آمارهای جدید نشان می دهد که حداکثر عمق برف در این شهر، اکنون نیمی از میزان یادشده است. در کبک سیتی نیز شرایط مشابهی برقرار است: میزان عمق برف در دهه‌ 1950، بیش از یک متر بود و آمارهای جدید نشان می‌دهد عمق برف در سال‌های اخیر، تنها سه چهارم میزان یادشده بوده است.
گرچه بسیاری از ایستگاه‌های هواشناسی که این آمارهای قدیمی را ارائه داده‌اند، دیگر فعال نیستند، اما تصاویر ماهواره‌ای سازمان محیط زیست از دهه‌ 1970 تاکنون، کاهش بارش برف را، تایید می کنند. راس براون کارشناس یخچال‌‌شناسی سازمان محیط زیست، می‌گوید: این تغییرات، رابطه‌ مستقیمی با موضوع تغییرات اقلیمی و گرمایش زمین دارد. ما اکنون شاهد افزایش شمار روزهای زمستانی که در آنها، دما بالای صفر است، هستیم.
از مجموع آمار 63 ایستگاه هواشناسی که از دهه‌ 1970 آغاز می‌شود، 90 در صد از ایستگاه‌ها نشان داده‌اند که شمار روزهایی که در آن، دست کم یک سانتی‌متر برف روی زمین بوده، رو به کاهش بوده است. این آمارها، همچنین نشان می دهد که میانگین دمای هوا در زمستان کانادا، در حال افزایش است.
در مونترال، کاهش عمق برف روی زمین در سه سال اخیر، آنقدر زیاد بوده که شهرداری شکل پرداخت دستمزد به پیمانکاران برف‌پاک‌کنش را، تغییر داده است. در گذشته، دستمزد این پیمانکاران بر اساس میزان بارش برف، محاسبه می‌شد. اما اکنون میزان آب‌شدن برف‌ها افزایش یافته و این پیمانکاران به میزان برفی که در اتومبیل هایشان جابجا می‌کنند، دستمزد می‌گیرند.

1977

آقای براون می گوید که با این حال شدت توفان‌های برفی در کانادا، افزایش یافته و باز هم بدتر خواهد شد و این تناقض در بحث گرمایش زمستان را، توضیح می دهد: در حالی که میزان برف روی زمین نشسته کاهش یافته، اما شهرهای کشور باید برای توفان‌های برفی سخت‌تر آمادگی داشته باشند؛ گرچه برف این توفان‌ها، به سرعت از روی زمین آب می‌شود. برف آب شده، البته به مشکلی دیگر می‌انجامد و آن پیاده‌روها و خیابان‌های یخ زده است. تنها در کبک سیتی، میزان نمکی که برای ذوب یخ پیاده‌روها استفاده می‌شده، در طول این دوره‌ آماری از 150 گرم بر متر مربع و 15 بار نمک‌پاشی در سال، به 300 گرم و 25 بار نمک‌پاشی در سال، افزایش یافته است.
در مونترال از شمار روزهایی که برف بر زمین می‌ماند، از دهه‌ 1950 تاکنون، به میزان دو هفته‌ کامل و در کبک سیتی به اندازه‌ یک روز کامل، کم شده است. در تورنتو نیز، علیرغم مشکلات سنجشی به خاطر وجود دریاچه‌های اطراف شهر، آمارها حاکی از افزایش شمار روزهایی است که دمای بالای صفر درجه دارند. در اتاوا، نیز شمار روزهایی که برف بر روی زمین می‌ماند، در دوره‌ مورد مطالعه، هفت روز کمتر شده است. در سایر مناطق استان‌های شرقی نیز، اوضاع به همین شکل است.

اما پوشش برفی روی زمین، همچنین به عنوان یک آینه نیز عمل می کند که 80 یا 90 درصد از انرژی تابشی خورشید را بازتاب می‌دهد. براون می‌گوید: کاهش گستره‌ این پوشش برفی، باعث جذب این انرژی گرمایی توسط زمین شده و ذوب شدن برف روی زمین را، باز هم سریع تر می‌کند. این پژوهشگر پیش‌بینی می‌کند که تا سال 2050، میانگین مدت برجای ماندن پوشش برفی زمین در کشور، 10 تا 20 درصد کاهش یابد. این به این معنی است که دوره‌ زمستان‌های پربرف، دیگر بازنخواهد گشت.
براون می‌گوید تنها چاره، کنترل گرمایش زمین است. او می‌گوید: گاهی اوقات که به مهمانی می‌روم و می فهمند من اقلیم‌شناس هستم، پاسخ دیگران به گرمایش زمین ناامیدکننده است. همه منتظر هستند که دیگران برای این مساله کاری کنند. اما این اشتباه است. سرنوشت این سیاره در دستان تک تک ماست.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان