مقالاتمقالات پزشکی

نوموفوبیا- بیماری روحی جدی یا ساده انگاری محققان؟

 

محدودیت های ناشی از پاندمی، از لاک داون های طولانی گرفته تا نیاز به حفظ فاصله اجتماعی و محدود شدن دورهمی ها و رویدادهای جمعی، رابطه ما را با گوشی های هوشمندمان تغییر داد و ما را به آنها  وابسته تر کرد. مطالعه ای در کانادا نشان داد استفاده از گوشی هوشمند ظرف چند ماه اول شروع پاندمی 70 درصد افزایش یافت و یک نظرسنجی جدید نیز حاکی از آن است بیش از 40 درصد شرکت کنندگان، امسال حتی از سال گذشته نیز وقت بیشتری را صرف استفاده از گوشی همراه خود کرده اند. 

به نوشته وبسایت کانورسیشن، هرچند بخش عمده ای از این وابستگی نتیجه نیاز ما به آنلاین بودن برای دورکاری، اطلاع از اخبار، سفارش خرید و انجام سایر کارهای ضروری است. اما رابطه ما و گوشی هوشمندمان اخیرا مورد توجه محققان علم روانشناسی قرار گرفته و آنها بر روی مطالعه آثار منفی این وابستگی پژوهش هایی را انجام داده اند. به گفته این محققان، یکی از بزرگ ترین آثار منفی اعتیاد به استفاده از گوشی هوشمند، استرس و اضطرابی است که در صورت عدم دسترسی به آن دچارش می شویم. این نوع استرس را نوموفوبیا یا هراس دوری از موبایل می نامند که به ویژه در بین جوانان و نوجوانان بیشتر دیده می شود. حتی برخی روانشناسان این استرس را یک بیماری روحی روانی قلمداد می کنند که تنها با رفتار درمانی می توان از شر آن خلاص شد. با این وجود، به نظر می رسد این کارشناسان  ضرورت استفاده از گوشی همراه را برای انجام بسیاری از کارهای مهم روزانه نادیده می گیرند. در واقع بسیاری از ما راهی جز استفاده طولانی مدت از گوشی هوشمند خود نداریم.

به اعتقاد تحلیلگر کانورسیشن، ریشه هراس دوری از موبایل یا همان نوموفوبیا به جای آن که استرس ناشی از عدم دسترسی به خود گوشی باشد، استرسی است که از عقب ماندن از کارهایی که با گوشی هوشمند انجام می دهیم، ناشی می شود. عمومیت گوشی های هوشمند در جامعه انتظارات کاری و اجتماعی را به نحوی تغییر داده است که در دسترس بودن 24 ساعته را تبدیل به یک نرم اجتماعی کرده است و در نتیجه عدم دسترسی به گوشی می تواند منجر به عدم برآورده شدن انتظارات همکاران، دوستان و سایر اطرافیان فرد شود. در واقع همان طور که اتومبیل جای خود را در زندگی بشر باز کرد و خیابان ها بر پیاده روها ارجحیت یافتند، گوشی تلفن همراه نیز به بخش لاینفکی از زندگی امروز بشر تبدیل شده است. البته بر خلاف اتومبیل که فقط برای یک هدف استفاده می شود گوشی هوشمند برای ده ها هدف کاربرد دارد که آن را به وسیله ای مفید و کارآمد برای صاحبش تبدیل می کند. در دوران پاندمی، گوشی های هوشمند امکان تماس و حتی دیدار با خانواده و دوستان، انجام خریدهای روزانه، انجام کارهای بانکی و ویزیت دکتر، و بسیاری کارهای ضروری دیگر را برایمان میسر کردند که به وضوح، مفید بودن آنها را ثابت می کند. 

از طرف دیگر، موبایل ها با افزایش راه های ارتباطی مانند ایمیل و ویدیو کنفرانس، باعث شده اند کارفرمایان در هر ساعتی از شبانه روز توقع دسترسی به کارکنان خود را داشته باشند. در نتیجه، افراد با دور ماندن از گوشی همراه خود، بیشتر از عدم امکان پاسخگویی به این انتظارات مضطرب می شوند تا در دست نداشتن خود دستگاه تلفن. اعتیاد به استفاده از شبکه های اجتماعی یکی دیگر از عوامل ایجاد استرس در هنگام دوری از گوشی همراه است. به همین دلیل می توان نوموفوبیا را تابعی از نحوه استفاده از گوشی دانست و نه وابستگی به خود دستگاه.

یکی دیگر از عوامل موثر در میزان وابستگی ما به گوشی مان، نحوه بازاریابی و جایگاهی است که شرکت تولیدکننده برای آن ایجاد می کند. برای مثال، شرکت اپل، آیفون 12 را ابزاری معرفی کرد که هیچ گاه لازم نیست آن را از خود جدا کنید، چرا که قابلیت انجام هر کاری را برای شما دارد. این شرکت با اضافه کردن ابزار کمکی سیری به گوشی های خود، آن را از یک وسیله صرف، به یک مشاور و راهنمای دیجیتال تبدیل کرده است که حتی می توان با آن تعامل داشت. 

 

 

با این اوصاف، پرداختن به مفاهیمی مانند نوموفوبیا به نشانه وابستگی بیش از حد و مضر انسان مدرن به گوشی هوشمند به نوعی ساده انگاری درباره جایگاه این ابزار کارآمد در زندگی امروز است؛ ابزاری که نه تنها خود را بر انسان تحمیل نکرده، بلکه به کمک او آمده،  کار را برایش آسان کرده و این امکان را به او می دهد تا سلیقه و کاربرد مورد نظر خود را بر آن تحمیل کند

 

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست