مقالاتمقالات پزشکی

مشکل شدید کمبود پزشک در منطقه آتلانتیک کانادا

جن تاپلین- وسترن استار
در منطقه موسوم به کانادای آتلانتیک (استان های نیوفاندلند و لابرادور، جزیره شاهزاده ادوارد، نیوبرانزویک، و نوااسکوشیا، که در کنار اقیانوس اطلس قرار دارند. ایران جوان) هزاران تن در پی پزشکی هستند که آنها را بشناسد، و سلامتی شان برایش اهمیت داشته باشد. البته این مشکل برای همه این ساکنان یکسان نیست. بلکه شمار زیادی از آنان در حاشیه جامعه قرار دارند. یعنی در فقر به سر می برند، در نقاط روستایی زندگی می کنند، در جوامع اقوام نخستین به سر می برند، دگرباش جنسی هستند، و می توانند از ساکنان دیرینه کانادا و یا تازه وارد به کشور باشند. اما همگی آنها در یک نقطه مشترکند. اینکه همانگونه که آمد از دسترسی به پزشک به شکلی که دیگر هموطنان شان از آن بهره می برند، محروم می باشند. کمااینکه اعداد و ارقام منتشره از سوی مرکز همکاری ها برای اطلاعات بهداشتی- درمانی نشان می دهند، که تنها 8.2 درصد پزشکان کانادا در نقاط روستایی زندگی می کنند. به همین سبب زمانی که در اینگونه مناطق متصدی پذیرش به بیماری که برای نخستین بار مراجعه کرده می گوید که حق ویزیت از سوی بیمه پوشش داده می شود، مانند این است که بیمار برنده جایزه بلیط های بخت آزمایی شده باشد. بنابراین چنین اعلامی معمولا با گریه و تشکرهای فراوان روبرو می شود.

شمار اندک پزشکان در نقاط مورد اشاره دلایل گوناگونی دارد. مثلا آخرین پزشک ساکن سنت جرج واقع در استان نیوفاندلند و لابرادور سال ها پیش از این شهر کوچک 1200 نفره رفت. اینک یک پرستار متخصص هفته ای دو بار به آنجا مراجعه، و بیماران را معاینه و درمان می کند. و صد البته که دست بسیاری از بیماران به موقع به دامن او نمی رسد. کمااینکه الیسون وایت اهل سنت جرج و عضو قوم نخستین قالیپو یک ماه در نوبت ماند. اگر هم کسی نخواهد در نوبت بماند، باید به بخش اورژانس نزدیک ترین بیمارستان در استفنویل مراجعه کند. چنین مراجعه ای سبب ازدحام بی دلیل در این بخش می شود. مساله ای که به نوبه خود برای بیمارانی که واقعا در وضعیت اضطراری می باشند، خطرناک است. کمااینکه 20 سال پیش بیمار کهنسالی که به بخش مورد اشاره مراجعه کرد، ناچار شد تمام روز منتظر بماند تا نوبت معاینه اش برسد. زمانی هم که مورد معاینه قرار گرفت، بدنش به شدت دچار کمبود آب بود. او یکی دو هفته بعد فوت کرد. البته نمی توان به ضرس قاطع گفت، که این دیر معاینه و درمان شدن سبب مرگش گردید. اما می توان حدس زد، که امکان چنین چیزی زیاد است.
دیگر مشکل رفتن به بیمارستان و یا برخی بهداری هایی که می توان مستقیما به آنها مراجعه کرد، این است که هر بار یک پزشک متفاوت بیماران را معاینه می کند. بنابراین از پیشینه درمانی شان آگاهی ندارد. حال اگر کسی به نوعی بیماری مزمن مبتلا باشد، تکلیفش روشن است. کمااینکه دو کودک از 5 بچه یون کرمو از قوم نخستین ویکوقماق ساکن استان نوااسکوشیا چنین وضعیتی دارند. وی در این پیوند می گوید پس از بازنشستگی پزشکی که با پیشینه آنها آشنایی داشت در سال 2017، دکتر دیگری که در بهداری دختر از پیش مبتلا به ناراحتی کلیه وی را به سبب شکایت از تنگی نفس و خارش پوست معاینه کرد، اظهار داشت که وی باید صابون بدن شویش را تغییر دهد. اما این دختر در واقع به بیماری خطرناک سینه پهلو و اگزما دچار شده بود. به گفته وی این وضعیت در کلیه نقاط زندگی اقوام نخستین نیز، وجود دارد. این اظهارات با واقعیت ها همخوان هستند. کمااینکه اعداد و ارقام منتشره از سوی اداره آمار کانادا نشان می دهند که در سال 2015 میزان مردم اقوام نخستین که گفتند پزشک معالج معینی ندارند، سر به 20.8 درصد زد. حال آن که این میزان برای سایر هموطنان 16.1 درصد بود.

سه عامل کلیدی
در گفت وگوهای ما (خبرنگاران وسترن استار) با ساکنان منطقه مورد اشاره سه عامل کلیدی مشترک در مورد پیامدهای کمبود پزشک مشخص شدند:
1- عدم کفایت لازم سیستم درمانی به سبب نبود پزشک عمومی/ خانواده
پزشکانی که در بهداری های مورد اشاره به کار اشتغال دارند، نمی توانند به خوبی با مراجعان ارتباط برقرار کنند. چراکه از پیشینه بیماری آنان آگاه نیستند. بنابراین در بسیاری از موارد به ناچار تشخیص شان نادرست از آب درمی آید.
2- ارتباط معکوس بین فقر و تندرستی
ندارها بسیار بیشتر به سیستم درمانی نیاز دارند. کمااینکه به گفته دست اندرکاران سازمان بهداشت جهانی، فقر بزرگترین عامل منفرد تهدیدکننده سلامتی است. اعداد و ارقام منتشره از سوی این سازمان هم نشان می دهند، که مردم فقیر عمری کوتاه تر دارند. همچنین وضعیت سلامتی شان رضایت بخش نیست.
3- رفتن به راه دور برای درمان
بهداری جامعه روستایی وایکوکوماق واقع در استان نوااسکوشیا که نام خود را از مادر یون کرمو گرفته و مرکز درمانی یادبود تریسا کرمو خوانده می شود، فاقد بخش دیالیز است. البته سال ها پیش قرار بود، چنین بخشی در آن دایر شود. اما هرگز چنین نشد. درنتیجه فارغ از اینکه هوا چقدر بد باشد، دختر وی و سایر کسانی که به سبب ناراحتی کلیه به دیالیز نیاز دارند، باید به مراکز درمانی جوامع دیگر مراجعه کنند. به گفته او این مراجعه بین 45 دقیقه تا یک ساعت و ربع طول می کشد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان