صفحه اصلی / مقالات / رنگین پوست بودن شاخص مهم فقر کودکان تورنتو

رنگین پوست بودن شاخص مهم فقر کودکان تورنتو

براساس گزارش کند و کاو صورت گرفته از سوی ائتلاف نهادهای اجتماعی ارائه کننده خدمات به خانواده های آسیب پذیر در مورد اعداد و ارقام به دست آمده از آمار سرشماری سال 2016 کشور، تورنتو همچنان مرکز فقر کودکان کانادا است. کمااینکه بر مبنای این گزارش که شهر نابرابر: تقسیم پنهان کودکان و نوجوانان تورنتو نام دارد، بیش از یکی از هر چهار کودک مقیم این شهر در خانواده های با درآمد پایین زندگی می کنند. از این بدتر اینکه رنگ پوست، کودکان را از یکدیگر مجزا می نماید. کمااینکه احتمال زندگی کردن کودکان خانواده های رنگین پوست در فقر، دو برابر بچه های خانواده های سفیدپوست است. مثلا میزان فقر خانواده های این گروه های نژادی به ترتیب 23.3 و 11.4 درصد می باشد. این میزان برای کودکان آسیای غربی و عرب تبار یک از دو است، که بیش از چهار برابر همگنان شان در خانواده های غیر رنگین پوست می باشد. سطح این فقر در نسل های دوم و سوم خانواده های مهاجر سیاهپوست و آمریکای لاتینی نیز، همچنان بالا است. 38 درصد کودکان خانواده های تک والد هم  در فقر زندگی می کنند، که بیش از دو برابر خانواده های دووالد می باشد. حدود 84 درصد از خانواده های بچه دار اقوام نخستین تورنتو نیز، در فقر زندگی می کنند. زمانی هم که پای تازه واردان به کانادا به میان می آید – که بسیاری از آنها رنگین پوست هستند – این مساله بسیار چشمگیر می شود. کمااینکه تقریبا نیمی از کودکان منطقه تورنتو که والدین شان در خلال 5 سال اخیر به کانادا آمده اند، شرایط مشابه دارند. این میزان تقریبا سه برابر سطح فقر کودکان در خانواده های غیرمهاجر است. گزارش مورد اشاره زمانی نگران کننده تر می شود که آمار مذکور نشان می دهد، که بیش از نیمی از ساکنان شهر ما خود را از جوامع اقلیت های مرئی معرفی کرده اند. به همین سبب در این گزارش از جمله آمده: در شهری که شعار آن <گوناگونی قدرت ماست> می باشد، باید از خودمان بپرسیم آیا وقتی به کودکانی که رنگین پوست، از اقوام نخستین و تازه وارد هستند، اجازه می دهیم چندین بار بیش از سایر همگنان خود در فقر زندگی کنند، داریم از این گوناگونی پشتیبانی می نماییم

براساس معیارهای کم درآمدهای اداره آمار کانادا، کودکان خانواده های دونفره ساکن تورنتو که در سال 2015  درآمد مالیات دررفته سالانه شان 31 هزار و 301 دلار بوده، در فقر زندگی می کنند. این میزان برای خانواده های چهارنفره 44 هزار و 266 دلار است.

 

 

 

سلطانه جهانگیر از دست اندرکاران سازمان حقوق زنان جنوب آسیا که کار و هدفش کمک به زنان تازه وارد منطقه اوکریج/ کرسنت در نزدیکی تقاطع خیابان های دنفورت و فارمسی کلانشهر تورنتو است، می گوید: مهدکودک مقرون به صرفه اولین مساله جامعه ما می باشد. زیرا فقر کودکان پیامد فقر زنان است، که به نوبه خود نتیجه مشارکت پایین آنها در نیروی کار می باشد.

منطقه مورد اشاره محل زندگی شمار زیادی از زوج های جوان بنگلادشی با تحصیلات عالی است، که فرزندان خردسال دارند. این منطقه دارای سومین شمار بالای کودکان تورنتویی می باشد، که در فقر زندگی می کنند. کمااینکه وضعیت 55 درصد آنها اینگونه است.

به گفته خانم جهانگیر سازمان متبوعش با همکاری خدمات مهاجرتی کاستی در نهم دسامبر در مرکز همایش های محله اوکریج نشستی برگزار می کند، تا درباره موانع اشتغال از جمله نبود مهدکودک بحث و گفت و گو شود.

از دیگر سو براساس گزارش مورد اشاره کودکان شهری که بر مبنای نژاد و درآمد تقسیم می شوند، به خدمات و پشتیبانی های اساسی مانند تحصیلات، مسکن مناسب، موقعیت های مناسب اجتماعی و تفریحی، مهدکودک و خدمات وسایل نقلیه آبرومند نیز، دسترسی یکسانی ندارند. بنابراین شورای شهر تورنتو به عنوان بخشی از راهبرد کاهش فقر سال 2015 خود با طیفی از راهبردهایی موافقت کرد، که سبب بهبود دسترسی به مسکن، مهدکودک، مشاغل خوب و ارائه پشتیبانی و خدمات به ساکنان آسیب پذیر است. در این راستا در گزارش مورد اشاره از شهرداری خواسته شده، در بودجه سال 2018 برای این ابتکارات 66 میلیون دلار اعتبار مالی در نظر بگیرد. همچنین به منظور احراز اطمینان از اینکه نابرابری های فزاینده به عنوان بخشی از خط مشی و تصمیمات طراحی شده برای تورنتو مدنظر قرار بگیرند، به دفاتر متمرکز بر نیازهای قابلیت دسترسی داشتن، ضدنژاد سیاه بودن، و همچنین عدالت برای نژادهای گوناگون، مردم اقوام نخستین، جنسیت های متفاوت، تازه واردان و مهاجران، اعتباری مشابه تخصیص دهد.

در نتیجه گیری این گزارش از جمله آمده: فقر غیرقابل اجتناب نیست، و نباید برای کودکان و نوجوانان به صورت واقعیت باشد. زیرا گزینه ای که ما انتخاب می کنیم، می تواند از فقر پیشگیری نماید و آن را کاهش دهد.

اوی گو از دست اندرکاران گروه موسوم به زنگ فقر که در تهیه گزارش مورد اشاره نیز همکاری داشته، خاطرنشان می کند: آنچه می بینیم این است، که فقر با رنگ پوست ارتباط زیادی دارد. کمااینکه گرچه در مجموع میزان فقر اندکی کاهش یافته، عدم مساوات بین گروه ها، بسیار رنگین پوستانه و جنسیتی است. اگر همچنان این نابرابری پوستی و جنسیتی را نادیده بگیریم، برغم کاهش مورد اشاره، فاصله موجود همچنان ادامه خواهد داشت. بنابراین از آنجاکه 80 درصد مردم درآمدشان را از شغل خود به دست می آورند، شهرداری باید در هنگام بستن قرارداد جهت استفاده از خدمات شرکت ها و افرادی بیرون از حیطه خود، در پی گسترش و تقویت برابری جنسیتی و نژادی هم باشد.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *