صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / دیدنی های پرده نقره ای La La Land

دیدنی های پرده نقره ای La La Land

 

کارگردان: دیمین شازل

 

نویسنده: دیمین شازل

 

نقش آفرینان:

رایان گاسلینگ (Ryan Gosling)

اما استون (Emma Stone)

جان لجند (John Legend)

ج. ک. سیمونز (J.K. Simmons)

رزماری دویت (Rosemarie DeWitt)

فین ویتراک (Finn Wittrock)

خلاصه داستان:

عشق غم‌ ها را کنار می زند و زندگی روزمره را برهم می ‌زند‌. مرد، نوازنده جاز است و دیگری یک بازیگر. نوازنده دیگر نمی ‌تواند بنوازد و بازیگر دیگر نمی ‌تواند بازی کند.

اولین ملاقات بیننده با میا (اما استون) و سباستین (رایان گاسلینگ) در ترافیک آزادراه است که البته هیچ کدام در رقص و آوازخوانی در آن صحنه شرکت نمی‌ کنند. زندگی آنان همانند ماشین ‌هایشان ایستا و بی‌ رمق است. رویاهایشان دور از انتظار و دست‌ نیافتنی به نظر می ‌رسند. سباستین رویای تاسیس کلوب جاز خود را در سر می ‌پروراند، اما در حال حاضر مشغول نواختن پیانو در روزهای کریسمس و در رستوران متعلق به بیل (ج. ک. سیمونز) بداخلاق است. میا هم بازیگر سرحالیست که منتظر پیشنهادات مختلف بازیگریست، اما اکنون بالاجبار در قهوه ‌خانه، نوشیدنی ‌های با پایه اسپرسو را آماده و تحویل می ‌دهد). این دو سرگردان به راه خود ادامه می‌ دهند تا این که با هم ملاقات می‌ کنند. طول می ‌کشد تا جرقه‌ احساس بین این دو زده شود. تابستان فرا می‌ رسد، ولی به تدریج حرارت عشق آنها همانند ترتیب فصول سال به ورطه ‌ای قابل پیش‌بینی سقوط می‌ کند.

نقد فیلم:

لا لا لند / La La Land، که ساختش پس از اولین اثر کارگردان دیمین شازل قابل پیش‌ بینی به نظر می ‌رسید، به لطف تسلط کامل فیلمساز بر موضوع، جادویی از آب در آمده است. شازل تنها قصد داستانگویی صرف ندارد و فقط نمی ‌خواهد تماشاگر را هیجان زده کند. ضمن اینکه قصد ندارد با استفاده از نوستالژی، فیلم خود را ماندگار سازد (هرچند که تاثیر نوستالژی بر موفقیت این اثر در نگاه تماشاگر غیر قابل انکار است). لا لا لند نه تنها بهترین فیلم موزیکال تولیدشده در سال ‌های اخیر است، بلکه مسلما بهترین محصول موزیکال (نه در حوزه انیمیشن) از هر نوعیست که از فیلم دلنشین <مغازه کوچک وحشت>  (محصول 1986) روانه سینماها شده. این فیلم بدون شک از <شیکاگو> پرطراوت ‌تر، از <بینوایان> ناب ‌تر و موفق‌ تر از هر اثر مشابه دیگری است.

شازل برای ساخت La La Land، زمان را به عقب بازگردانده. سبک، رویکرد، کار با دوربین، رنگ‌ پردازی و بینش فیلم برآمده از قلب دهه 1950 است. بازیگران اصلی، رایان گاسلینگ و اما استون به تناوب تداعی ‌گر جین کلی، فرد آستر و جینجر راجرز (بازیگران سبک موزیکال) هستند. شازل و فیلمبردارش، لاینوس سندگرن، برداشت ‌های بلند را دوست دارند. در سکانسی که رانندگان در یک آزادراه پرترافیک از ماشین ‌هایشان خارج می‌ شوند و از رقص و آواز خواندن به مثابه التیامی برای کاستن تنش عذاب‌آور استفاده می‌ کنند، علاقه سازندگان این فیلم به عصر طلایی موزیکال، به وضوح مشخص است. این علاقه در تک‌ تک نما‌های فیلم نفوذ کرده است. به استثنای تعدادی اظهارات توهین ‌آمیز (که احتمالا به دلیل قرار گرفتن در رده‌های بالاتر درجه سنی در فیلم گنجانده شده)، عنصری در فیلم نمی ‌توان یافت که با حال و هوای دهه 1950 در تناقض باشد. طراحی صحنه مدرن است، اما کاملا حسی کلاسیک را به تماشاگر منتقل می‌ کند که از نکات مثبت فیلم به شمار می‌رود. دیمین شازل نه تنها به موزیکال ‌های کلاسیک علاقمند است، بلکه عاشق سبک جاز هم هست. این علاقه در فیلم قبلی اش هم مشهود بود، ولی اینجا کاملا مشخص است. شخصیت مرد اصلی فیلم یک موسیقی‌ دان جاز ناامید است و جنبه‌ کلیدی داستان بر همین تغییر گرایش او از موسیقی به بانوی اول فیلم استوار است. شازل از نمایش انواع موسیقی جاز هیچ ابایی ندارد؛ او سبک کلاسیک را به شیوه‌ ای ماندگار و مدرن نمایش داده که بینندگان نسل جوان را نیز جذب می‌ کند. جان لجند نیز بعدتر به فیلم اضافه می ‌شود.

 

 

فیلم به پنج بخش تقسیم شده که در فصول سال نمود پیدا کرده: زمستان، بهار، تابستان، پاییز و باز هم زمستان. اگرچه در ابتدا تجدید خاطره ای برای موزیکال ‌های قدیمی به چشم می ‌آید، اما به تدریج هویت خود را یافته و تثبیت می‌ کند. از لحاظ موضوعی، فیلم هیچ نوآوری پیش‌ گامانه ‌ای ندارد. از آن نوع داستان‌ هایی است که پسر دختر را می ‌بیند. پسر و دختر عاشق هم می‌ شوند و پسر دختر را از دست می ‌دهد و در ضمن به بیننده خاطرنشان می‌ سازد که هر رویایی بهایی دارد. La La Land   یک فیلم رویایی، اما واقع ‌گرایانه است.

شازل از بازیگران اصلی اش می ‌خواهد آواز بخوانند (و بسیار خوب هم می‌ خوانند) و برقصند (که در این یکی بیش از حد خوبند). بازیگران باید قادر باشند تعادل کمدی و درام را حفظ کنند و هنگام خیره‌ شدن به یکدیگر و گرفتن دستان همدیگر چشمانشان برق بزند. گاسلینگ و استون بازیگران ماهری هستند (هر دو نامزد اسکار بوده‌اند) اما در اینجا علاوه بر بازیگری، کشش بینشان نیز بسیار مهم است که البته بی ‌نقص از آب درآمده. آوازخوانی گاسلینگ و استون در این فیلم شگفت‌انگیز است (پس از یک شروع نه‌ چندان مطمئن، استون بیننده را میخکوب می‌ کند). شازل تلاش کرد تا از صدای اصیل خود بازیگران استفاده بهینه را ببرد و به جای استفاده از خوانندگان پشت صحنه همانند مارنی نیکسون (بانویی که در عصر طلایی موزیکال در پشت صحنه بسیاری از فیلم ‌ها به جای بازیگران اصلی آواز خواند)، با استفاده از بازیگران اصلی به فیلمش اعتباری دو چندان ببخشد.

نشاط موجود در فیلم گستاخانه است، اما هیچ گاه شیرین نیست. این نکته کلیدی چیزیست که فیلم به دنبال آن است. فیلم به ما اجازه می‌ دهد با شخصیت‌ ها برقصیم، اما این احساس هیچ گاه مصنوعی به نظر نمی ‌رسد. لحظات دراماتیک آن، بسیار هوشمندانه ‌تر از موزیکال‌ های مشابه است. شازل به گسترش داستانی یک اثر عاشقانه شخصیت‌ محور و متقاعدکننده به اندازه موسیقی متن بها داده است. اگرچه تمامی آوازها و ترانه ‌ها ماندگار نیست، اما حداقل دو قطعه‌ <مصاحبه‌ شغلی> از میا و ترانه <شهر ستارگان> از سباستین، گوش ‌نواز و شنیدنی  است. این ترانه‌ ها معمولی نیستند که به راحتی در میان الحان مشابه گم شوند. پنج یا شش قطعه‌ اصیل در فیلم وجود دارند که محال است به این زودی ‌ها فراموش شوند.

ظاهرا هر سال در فصل جوایز اسکار بینندگان می ‌توانند یک یا دو اثر موزیکال جدید تماشا کنند. بیشتر آنها خوش‌ ساخت، ماهرانه و در اجرا بی عیب و نقص هستند. اما هیچ یک از آثار موزیکال اخیر هالیوود به اندازه اثر باشکوه و قدرتمند لا لا لند تاثیرگذار نبود.

 

درجه بندی:

این فیلم 128 دقیقه ای در آمریکا PG-13  رده بندی شده، و بنابراین تماشای آن در کانادا برای افراد زیر 14 سال ممنوع است. نوجوانان 14 سال به بالا هم تنها می توانند، در کنار یک بزرگتر به دیدن آن بروند.

 

Leeza

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *