صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / دیدنی های پرده نقره ای Alien: Covenant

دیدنی های پرده نقره ای Alien: Covenant

کارگردان:

ریدلی اسکات

نویسندگان:

جان لوگان، دانته هارپر، جک پاگلن و مایکل گرین

 

نقش آفرینان:

مایکل فسبندر (Michael Fassbender)

کاترین واترستون (Katherine Waterston)

بیلی کروداپ (Billy Crudup)

دمیان بیشیر (Demian Bichier)

دنی مک براید (Danny McBride)

 

خلاصه داستان:

پیمان/ Covenant، کشتی مستعمره ‌ای است که خدمه آن عازم یک سیاره در سمت دیگر کهکشان هستند. آنها فکر می کنند آنجا بهشت ناشناخته است، اما در اصل جهان خطرناک و تاریکی است. با کشف آن جهان خطرناک، خطر بزرگی آنها را تهدید کرده و مجبور می شوند برای نجات جان شان تلاش کنند.

فیلم طبق سنت آثار علمی ‌تخیلی با نمایش رزم ناوی که با سرعتی در حد سرعت نور در حال پیمایش فضاست، آغاز می ‌شود. روی عرشه‌ فضاپیما، دو هزار نفر در خواب عمیق فرو رفته ‌اند. تنها فرد هوشیار، والترِ ربات است که می‌ تواند تمامی فعالیت‌ های روزانه را بدون هیچ کمکی انجام دهد. تا اینکه فضاپیما به مشکل برخورده و او بالاجبار خدمه‌ را بیدار می ‌کند. تمام افراد از فرایند انجمادزدایی جان سالم به در می ‌برند غیر از کاپیتان برانسون (جیمز فرانکو) که در آتش می سوزد. کاپیتان جدید اورام (بیلی کروداپ) تجربه‌ چندانی در رهبری فضاپیما ندارد و همسر برانسون، دانیلز (کاترین واترستون)، پس از مرگ همسرش تمرکزش را از دست داده و نمی ‌تواند وظیفه‌ خود را به نحو احسن انجام دهد. پس از انجام تعمیرات لازم، اورام تصمیم می‌ گیرد به جای به خواب برگرداندن خدمه‌ برای هفت سال باقیمانده از سفر، مسیر فضاپیما را به سمت سیاره ‌ای قابل سکونت به منظور اکتشاف تغییر دهد. دانیلز با این تصمیم مخالفت می‌ کند ولی بقیه موافقند. اما سیاره آنگونه که آنان تصور می‌ کنند نیست.

نقد فیلم:

پنج سال پیش که اسکات فیلم <پرومتئوس> را ساخت، قصد داشت داستان جدیدی را در دل دنیای <بیگانه/ Alien> گسترش دهد. او چندان علاقه نداشت که زنومورف‌هایی (موجودات خارجی) را که برای اولین بار در سال 1979 به دنیای سینما آورد، دوباره نمایش دهد، ولی خب مقتضیات تجاری این شرایط را مهیا کرد. بنابراین، اگرچه <پرومتئوس> شامل خرده ‌پیرنگی درباره‌ سرمنشا بیگانگان بود، اما عمدتا مشقت‌های سفر فضایی برای کشف سرچشمه‌ حیات را مطرح می‌ کرد. فیلم مذکور با استقبال متوسط مواجه شد و کمپانی فاکس تصمیم گرفت روش دیگری برای ادامه‌ این مجموعه فیلم به کار ببندد که مفهوم متغیری از این دنیا و درباره‌ تاریخچه پسابیگانگان بود. با این حال، به محض اراده‌ اسکات برای ساخت فیلم جدیدی از <بیگانه> که به فیلم اصلی شبیه ‌تر و از فضای <پرومتئوس> دور باشد، تهیه ‌کنندگان چراغ سبز نشان دادند.

فیلم <بیگانه: پیمان / Alien: Covenant> بیشتر به دنباله ‌ای از <پرومتئوس> شباهت دارد تا پیش ‌درآمدی به <بیگانه>. همانند مجموعه فیلم <سیاره میمون ‌ها>، این فیلم نیز داستانی را شرح می ‌دهد که قائم به ذات جذاب است در حالی که نیم ‌نگاهی هم به هدف غایی دارد. با وجود این که <بیگانه: پیمان> رشته‌ های داستانی معلق در پایان <پرومتئوس> را به هم گره می ‌زند، هدف اصلی آن دادن تولدی دوباره به زنومورفی (موجود خارجی) نام آشناست، تا بسط و توسعه افسانه‌‌ ای از این دنیا. تنها بازیگری که در <پرومتئوس> حضور داشت و در این فیلم نیز بازی می ‌کند، مایکل فسبندر است که دو نقش را بر عهده دارد: دیوید ربات انسان‌ نما و والتر برادر کوچک ‌تر دیوید.

فیلم ترکیبی از ایده‌ های علمی ‌تخیلی فوق‌ العاده و تلاطم‌ های ترسناک و شوکه کننده‌ فیلم ‌های اسلشر می ‌باشد. اسکات که نتوانسته این المان ‌های متفاوت و ناهمگون را مانند 38 سال پیش به خوبی ترکیب و تلفیق کند، از لحاظ لحنی نیز ریسک کرده؛ از این جهت فیلم در بهترین حالت توانسته وحشت ‌زایی و تنش و هیجانی در حد بیگانه بیافریند. در بدترین اوقات هم، فیلم گرفتار همان اغراق و مبالغه ‌ای می ‌شود که گاها <پرومتئوس> را از مسیر اصلی منحرف می ‌ساخت. <بیگانه: پیمان> ترکیبی از خوب و بد است. تماشای نواختن موسیقی توسط دو ربات انسان‌ نما و مشاهده‌ تامل و تعمق آنان در باب هستی، و در آخر بوسه‌ فسبندر از فسبندر (اشاره به نقش دو ربات که فسبندر ایفا می ‌کند) مسلما کسل‌ کننده است. البته فیلم با نمایش زنومورف جدید (که نسبت به نسخه‌ اصلی واقعی ‌تر به نظر می ‌رسد) و کشتار انسان ‌ها به دست آن، تا حدودی این کاستی را جبران می ‌کند. در برخی از صحنه‌ ها، اسکات از فیلم‌ های ترسناک دهه 80 وام گرفته است.

جلوه‌ های ویژه‌ فیلم به عنوان بهترین‌ های این مجموعه با <پرومتئوس> رقابت می ‌کند. شاید به این دلیل که در سایر فیلم‌ ها (خصوصا در آثار فراموش شده ‌ای چون <بیگانه علیه غارتگر> و دنباله‌ منحوس آن)، زنومورف اغلب در سایه دیده می ‌شد. اسکات بیشتر زمان فیلم را به نمایش بیگانه اختصاص داده که خوشبختانه همین امر موجب بازیابی شکوه از دست‌ رفته‌ او از زمان فیلم اول <بیگانه>‌ شده است. طی سالیان اخیر، به طرز ناامیدکننده ‌ای از بین بردن این موجودات، آسان نمایش داده می ‌شد ولی در <بیگانه: پیمان> از این خبرها نیست.

کاراکترهای فیلم همانند دیگر فیلم‌ های اسلشر، دو بعدی و ساده هستند. فیلمنامه در تلاش است تا کاراکتر دیوید را جالب جلوه دهد، اما در بیشتر بخش ‌های فیلم از یک موجود خودشیفته و آرام فراتر نمی‌ رود. می‌ خواهند دانیلز را به عنوان یک قهرمان بزن بهادر جا بیندازند، ولی او تنها می ‌تواند یک ریپلی (شخصیت اصلی در فیلم بیگانه) درجه دوم باشد. قطعا حضور سیگورنی ویور در بیگانه 1 و 2 به عنوان عامل وحدت‌ بخش بین این دو فیلم تاثیر بسزایی داشت. اسکات هم این را می ‌داند. شاید به همین دلیل صدای کامپیوتر فضاپیما که متعلق به لورلای کینگ می ‌باشد در ابتدا شبیه صدای ویور به نظر می ‌رسد.

آنهایی که برای تماشای خون و هیجان به مجموعه‌ <بیگانه> علاقه دارند، مسلما از تماشای فیلم بیشتر از <پرومتئوس> راضی خواهند بود. اگرچه این اثر قطعا یکی دو پله پایین ‌تر از دو قسمت نخست قرار دارد. آنهایی که <پرومتئوس> را به دلیل تزریق مباحث علمی ‌تخیلیِ صرف به کالبد داستانش می‌ ستودند، شاید از تماشای این فیلم ناامید شوند. <بیگانه> فیلم بزرگ و ماندگاری بود که <بیگانه: پیمان> می‌ خواهد شبیه آن باشد. فیلم جدید اسکات یک اثر سرگرم‌ کننده‌ علمی ‌تخیلی/ترسناک 2 ساعته با بودجه ‌ای کلان است. اما نمی‌ توان از این حقیقت چشم پوشید که دنباله‌ های یک اثر هرچقدر هم خوب باشند، باز هم نمی‌ توانند در حد و اندازه‌ های آن ظاهر شوند.

 

درجه بندی:

این فیلم 120 دقیقه ای در آمریکا R رده بندی شده، و بنابراین تماشای آن در کانادا برای افراد زیر 18 سال ممنوع است.

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *