Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / خوش‌شانسی لیبرال‌ها: آیا دوره‌ ترودو رو به پایان است؟

خوش‌شانسی لیبرال‌ها: آیا دوره‌ ترودو رو به پایان است؟

نیل مک دونالد – CBC

به خاطر دلبستگی ما به مسابقات اسب‌دوانی و تکرار کلیشه‌ها، بنیادهای خبری مدتی است مرتبا تکرار می‌کنند که غنچه‌ رز ترودو در حال محو شدن است. منظور از این کنایه، که به نقش گل رز روی یقه‌ کت پیر ترودو پدر نخست‌وزیر اشاره دارد، این است که دوره‌ قدرت برای ترودو رو به پایان است. دلیل این نتیجه‌گیری این است که انتخابات آینده‌ بسیار رقابتی و هیجان‌انگیز به نظر می‌رسد و به همین دلیل برخی معتقدند که همه‌ نفوذ و قدرت ترودو در پایان این دوره به پایان خواهد رسید.

در واقع، رقابتی بودن انتخابات، موضوع خوشایندی است. روش مدیریت سیاسی ترودو که بر پایه موعظه‌ها و واکنش‌های اخلاقی احساساتش بنا شده، واقعا خسته‌کننده است. این مسیر بی‌روح نصیحت‌گرایانه را نیز، که وزیران او بی‌وقفه و با لبخندهای مصنوعی، دنبال می‌کنند، همین حالت را دارند. من از سال 1979، البته به طور غیرثابت، اخبار سیاسی کانادا را پوشش داده‌ام و هرگز ندیده‌ام که گروهی از سیاستمداران، به صورت هماهنگ، دچار این پوچی و خلاء شوند.

با این همه، حدس من این است ترودو که در طول تعطیلات تابستانی، وقتش را با خانواده در کلبه‌ Rideau گذرانده، هر گاه به آسمان چشم می‌دوخته، می‌دیده که ستارگان و کواکب، دارند در جهت خواست او حرکت می‌کنند.

رشد سیاسی ترودو

ضریب خوش‌شانسی ترودو تقریبا در حدی باورنکردنی بالاست. او در ثروت زاده شد، در حالی که یک نام خانوادگی سرشناس را، بر خود داشت. پای ترودو در دوران جوانی به مناظرات جدی میان رهبران سیاسی کشید و در چند دوره‌ این مناظرات، در برابر رقیبش یعنی رهبر محافظه‌کاران، برنده شد. رقیب محافظه‌کار او، به نظر رقیبی ترسناک می‌رسید، اما هنگامی که به زمین مسابقه وارد شد، ابهت خود را بیرون در، بر جای گذاشت.

ترودو سه سال پیش، و به خاطر کشدار شدن حضور نخست‌وزیر محافظه‌کاری که گویی قصد کناره‌گیری نداشت، موفق شد به قدرت برسد. البته، بدون شک نظرات تر و تازه و خوش‌بینانه‌ <ترودو نیز در پیروزی او موثر بود، اما این چهره‌ خوش‌بین و پرانرژی بیشتر در حضور و مقایسه با ترشرویی و تلخی و عشق وسواس‌گونه‌ استیون هارپر به کنترل بود که خودنمایی می‌کرد.

در ماه‌های آغازین سال جاری، ترودو سفری به هند کرد که با تقلید غیرعادی و غیرضروری او، از فرهنگ و لباس‌های مردم آن کشور، و عکس‌هایی که از او منتشر شد، به یکی از خجالت‌آورترین اقدامات او در پست نخست‌وزیری تبدیل شد و البته، محافظه‌کاران، تمام این عکس‌ها را گرد آوردند و نگاه داشتند تا در تبلیغات شان برای کارزار انتخاباتی 2019، بر علیه او استفاده کنند.

اما، در میانه‌ این ماجرا، ماجرای شاخ‌ و شانه کشیدن‌های <دونالد ترامپ> رئیس‌جمهور آمریکا با کانادا، افزایش تعرفه‌های وارداتی برای این کشور و توییت‌های ضدکانادایی او آغاز شد. بدون در نظر گرفتن اینکه چه کسی در مسند نخست‌وزیری کانادا است، بودن چنین کاراکتری در جایگاه ریاست جمهوری همسایه‌ ما، شرایط را به نفع نخست‌وزیر تغییر می‌دهد.

اما خوش‌شانسی ترودو به این ختم نمی‌شود. ماجرای فرماندار انتاریو را به یاد دارید؟ یک سال پیش، ترودو در نظر مردم، به کاتلین وین فرماندار لیبرال انتاریو پیوند خورده بود که انتقادات و نفرت زیادی را به سوی خود جذب کرده بود. در آن زمان، اشتباهات وین، به پای ترودو و سیاست‌های او نوشته می‌شد. اما حالا، انتاریو یک فرماندار محافظه‌کار دارد؛ شخصی که مدعی است استان مال اوست و سیاست‌ها و سخنان او، اگر بخواهیم صادقانه بگوییم، شباهت غریبی به دونالد ترامپ دارد.

اما در سطح فدرال نیز، بخت با ترودو یار بوده است: محافظه‌کاران، برای سال 2019، می‌توانستند یک زن را برای رهبری حزب انتخاب کنند که می‌توانست منطق ترودو را که بر اساس سیاست هویت‌مدار است، بر علیه خود او استفاده کند. اما در عوض، شخصی را انتخاب کردند که پیش‌تر در این سمت نبوده و گویی او را از یکی از عکس‌های گروهی مردان سفیدپوست دهه شصت، جدا کرده‌اند. اگر برای نمونه، لیزا رِیت، نماینده پارلمان، با وجود ضعفش در زبان فرانسوی رهبری حزب محافظه‌کار را بر عهده می‌گرفت شرایط جالبی ایجاد می‌شد. همین حالت در مورد رونا امبروز، نماینده پارلمان هم صادق است. به احتمال زیاد، ترودو ترجیح می‌دهد که با اندرو شیر طرف باشد، که انتقاد از او، بسیار ساده‌تر از انتقاد از یک زن است.

اگر به رهبری حزب NDP هم نگاه کنید، بیشتر متوجه این اتفاقات خوب به نفع نخست‌وزیر، که در اطراف او می‌افتد، خواهید شد.

به این می‌گویند خوش‌شانسی: ژان کرتین آن را با خود داشت، پل مارتین نداشت، پیر ترودو هم داشت و حالا پسرش هم نشان داده که شانس، با او یار است.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *