صفحه اصلی / مقالات / تبلیغ و تلاش گسترده برای جاانداختن آزار جنسي كودكان به عنوان یک هنجار

تبلیغ و تلاش گسترده برای جاانداختن آزار جنسي كودكان به عنوان یک هنجار

Leeza

در یک سال اخیر مساله بچه بازی در سطحی گسترده مطرح بوده است. اما به ویژه اینک که تحقیقات در مورد حلقه های نخبه بچه باز آغاز گشته و دنبال می شود، برای بسیاری این پرسش پیش آمده که گستره این مشکل در جهان سیاست، دولت ها و هالیوود تا چه اندازه است؟

مثلا در نمایش مدی که اخیرا در چین برگزار شد، شاهد بودیم که دخترکان 5 ساله به عنوان مدل و لباس زیر به تن از برابر مردم رژه رفتند. آنها کاملا ناراحت به نظر می رسیدند. البته منظور این نیست که پوشاندن لباس زیر به دختران در یک نمایش مد، مترادف با بچه بازی است. اما باید از خود بپرسیم، چرا دختران کم سن و سال را جنسی می کنیم؟ زیرا بین چنین اقدامی و نگاه به کودکان به عنوان نمادهای جنسی، خط بسیار باریکی وجود دارد.

در پروژه اخیر تارنمای افکار آزاد از جمله آمده: به نظر می رسد جنبش های اخیر رسانه ها و فرهنگ رایج هالیوود، دستورکاری جهت عادی سازی بچه بازی و جنسی کردن کودکان است. آخرین نمونه از این دست نمایش مدی به سبک ویکتوریا سیکرت بود، که در آن از دخترکان 5 ساله به عنوان مدل استفاده شد.

از این نمایش مد که در مرکز خریدی در چین برگزار گردید، عکس های تکان دهنده ای منتشر شده اند. در عین حال این نمایش پس از آن روی داد، که در ماه جولای کیم کارداشیان تصاویر خط تولید نوین فرزندانش را در اینترنت به نمایش گذاشت، که از جمله شامل لباس شنای دو تکه (بیکینی) و زیرپوش توری بود. والدی که از این کار حالش به هم خورده بود، در واکنش به این اقدام نوشت: من زیرپوش توری خط تولید کودکان کیم کارداشیان را تن دختر 4 ساله ام نمی کنم.

در واقع آنچه اینک شاهدش هستیم، بی تردید آخرین جلوه دستورکار خزنده در فرهنگ رایج برای عادی سازی بچه بازی و فشار به جامعه جهت پذیرش آن است.

در گزارش پیشین تارنمای افکار آزاد نیز، از جمله آمده بود: در برهه نوین درست شمردن سیاست ها، برخی از بخش های جامعه که جهت پذیرش این مساله محدودیتی قایل نیستند، به دیگر بخش ها فشار می آورند. برای نمونه می توان به نشریه سالن اشاره کرد که به طور ضمنی می گوید، جامعه باید بچه بازی را بپذیرد. کمااینکه در دو نوشتار جداگانه این مجله به بچه بازی به عنوان گزینه ای دیگر برای ترجیح سکس اشاره می شود و پیشنهاد می گردد که جامعه باید این تفاوت را بپذیرد…. مثلا در نوشتار و ویدیوی این نشریه افرادی را مشاهده می کنیم، که اذعان دارند کودکان زیر سنین نوجوانی از نظر جنسی برایشان جذابند…. بدتر اینکه یکی از این مردان به نام تاد میکرسون اعتراف می کند زمانی که پرستار کودکی 5 ساله بود، عاشقش شد.

به گفته نوام چامسکی فیلسوف سیاسی، بی تردید زنجیره رسانه های زرد آمریکا پیچیده ترین عملیات تبلیغاتی در تاریخ بشر می باشد. این رسانه ها با دقت و بگونه ای مداوم برای تغییر و شکل دادن به برداشت ها و ارزش های ما، کار می کنند. همچنین آشکار است که تبلیغاتچی ها در تلاشند جامعه را بگونه ای مهندسی نمایند، که بچه بازی را به عنوان هنجاری عادی بپذیرد.

هم الیجاه وود و هم کوری فلدمن آشکارا در مورد این حقیقت بحث کرده اند، که هالیوود جایی برای بچه بازی است. کمااینکه هر دو به غول های نیرومند پرشمار و افراد دیگری در هالیوود اشاره نموده اند، که مانند لاشخورها (کودکان) آسیب پذیر را به چشم طعمه نگاه می کنند.

نوشتار نیویورک تایمز یک نمونه دقیق دیگر در مورد چگونگی عادی سازی بچه بازی است. چراکه در آن از بچه بازی نه به عنوان یک جرم و جنایت، که به مثابه اختلالی یاد شده که برخی به آن مبتلا هستند. نکته مهم این می باشد که در این نوشتار افرادی که به کودکان تجاوز می کنند و یا فکر چنین اقدامی را در سر دارند، قربانیانی به تصویر کشیده شده اند، که با اختلالی زندگی می کنند، که در انتخابش نقش چندانی نداشته اند. در ادامه این مقاله نیز با اشاره به پژوهش های اخیر، به طور ضمنی نتیجه گیری می شود که دستورکار عادی سازی بچه بازی نویسنده آن، از پشتیبانی پژوهش های علمی برخوردار است.

حرف حساب این مدعیان چیست؟

در واقع طرح این نظریه می خواهد بگوید افرادی که مایلند با کودکان رابطه جنسی داشته باشند، دچار نوعی اختلالند. بنابراین نباید آنها را ارزیابی ارزشی کرد. زیرا به همدردی نیاز دارند. چنین نظریه ای به ویژه زمانی که شاخ و برگی هم به آن داده شود، به این نتیجه می رسد که نباید بچه بازها را سرزنش کرد. اما در واقع طرح این نظریه نشان از برهه ای دارد که در آن نیویورک تایمز به جای دفاع از کودکان بیگناه و قربانی، برای بچه بازی عذر و بهانه می تراشد.  

جالب اینکه مارک تامسون رئیس هیئت مدیره نیویورک تایمز در سرپوش گذاشتن به اقدام جیمی ساویل که در دوران کاری خود به بیش از 500 کودک تجاوز کرد، دخیل بود. این مرد انگلیسی همزمان مورد پشتیبانی غول های رسانه ای و سرشناسان عالم سرگرمی سازی بوده است.

اخیرا هم که وجود حلقه بزرگی از بچه بازها در نروژ کشف شد، رسانه هایی مانند واشنگتن پست، اخبار شبکه تلویزیونی ای بی سی و نیویورک تایمز، خبر مربوط به آن را حذف کردند. اینگونه اقدامات سبب می شود انسان به فکر بیفتد که این رسانه های عمده در مورد بچه بازی چه مشغولیت هایی دارند.   


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *