صفحه اصلی / اخبار / بی توجهی رسانه های عمده غربی به رخدادهای ایران

بی توجهی رسانه های عمده غربی به رخدادهای ایران

اتفاقاتی فوق العاده در سراسر ایران در حال رخ دادن است، اما رسانه های جمعی عمده غرب آن را گزارش نمی کنند.

مدتی است که اعتراضات مردم ایران به یک روال روزمره تبدیل شده است. معترضین کارگرانی هستند که حقوق خود را دریافت نکرده اند؛ مردمی که پس اندازهای خود در شبه بانک های ایران که غرق در فساد و اختلاس هستند را از دست داده اند؛ آنانی که نگران فاجعه زیست محیطی در کشورشان هستند؛ شهروندانی که از گرانی روز افزون شکایت دارند؛ بازنشستگانی که حقوق بازنشستگی شان غارت شده  و افراد کم درآمد جامعه که قادر به تامین مخارج زندگی نیستند.

معترضین از اقشار مختلف جامعه ایران هستند. اعتراضات هر روز بزرگ تر و شعارها تندروانه تر می شوند.

در روزهای اول انقلاب سال 1979، که ملاها را در ایران به قدرت رساند، رسانه های جمعی غربی هرگز فرصت گزارش و پوشش خبری کوچکترین و کم اهمیت ترین اتفاقات را از دست ندادند.  خوشبختانه امروز ما مجبور نیستیم به گزارش های رسانه های غربی درباره ایران اتکا کنیم. رسانه هایی که از ناراحت کردن مقامات جمهوری اسلامی می ترسند و تنها به گزارش اختلافات بین اصلاح طلبان و اصول گرایان اکتفا می کنند. امروز رسانه های جمعی در اختیار ما هستند. هر شهروند ایرانی در واقع یک خبرنگار بالقوه با دوربینی در دست می باشد. اخبار مربوط به رخدادهای ایران هم اکنون سریع تر از خبرگزاری های خارجی منتشر می شوند.

طی هفته اخیر، معترضین شعارهای تندروانه <مرگ بر روحانی> و <مرگ بر دیکتاتور> را سر داده و تمایل خود را برای بازگشت دوران پیش از انقلاب 1979 ابراز کرده اند.

بازنشستگان ایرانی در اصفهان به اشتباه خود در حمایت از انقلاب 1979 اعتراف کردند. معترضین در مشهد شعار <رضا شاه، روحت شاد> سر دادند. آنها یاد موسس خاندان پهلوی را گرامی داشتند. رضا شاهی که ایران را مدرنیزه کرد.

معترضین همچنین بر علیه قوه قضائیه شعار می دهند. دستگاهی که فساد و سوء استفاده از قدرت آن را به منفورترین نهاد جمهوری اسلامی تبدیل کرده است.

فیلم های ویدیویی که در رسانه های اجتماعی به اشتراک گذاشته می شوند، جامعه ای به شدت متشنج را به تصویر می کشند. جمعیت عصبانی است و تحمل خود را از دست داده است. مهمتر اینکه مردم دیگر از رژیم ترس و وحشت ندارند و علنا نیروهای امنیتی را مسخره می کنند.

این نخستین بار نیست که یک انقلاب توسط باصطلاح کارشناسان، متفکرین، دیپلمات ها و خبرنگاران نادیده گرفته می شود. عجیب اینکه تقریبا هر انقلابی در جهان این افراد را غافلگیر می کند. یکی از موارد مشابه در انقلاب 1956 در بوداپست رخ داد. سفارت آمریکا در مجارستان، اندکی قبل از وقوع انقلاب در آن کشور، تلگرامی را به آمریکا فرستاد و مدعی شد که امکان وقوع انقلاب در مجارستان وجود ندارد!

اینکه آیا نارضایتی مردم ایران به یک انقلاب کامل تبدیل می شود یا اینکه رژیم همچنان توانایی متوقف کردن معترضین را دارد یا خیر، مشخص نیست، اما افزایش فزاینده تعداد شرکت کنندگان در تظاهرات و تندروانه تر شدن شعارها، قطعا سزاوار پوشش خبری بیشتر از سوی رسانه های جمعی عمده  می باشد.

Behnam Marfou

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *