Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / بیمارانی با دردهای بی‌درمان و درمانی که معجزه می‌کند، ولی معجزه نیست

بیمارانی با دردهای بی‌درمان و درمانی که معجزه می‌کند، ولی معجزه نیست

دکتر <آلن عباس> در کلینیک روانپزشکی خود در QEII Health Centre در شهر <هالیفاکس> بیماران عجیبی دارد که داستان آنها را اینگونه تعریف می‌کند:

مردی که با ویلچیر به کلینیک می‌آید و چند پله باقیمانده به اتاق، او را با تکیه‌ کامل به عصایش و با پاهای کاملا بی‌حرکت، طی می کند. او سپس، روی صندلی می‌نشیند و با دکتر عباس حرف می‌زند. در هنگام خروج، او عصایش را زیر بغل می‌گیرد و با پاهای سالم به خانه می‌رود.

یا زنی که برای یک ماه، حرف نزده و تلاش‌های یک تیم پزشکی برای تشخیص بیماری او بی‌نتیجه بوده است. پس از پایان نخستین جلسه‌ با دکترعباس، او با جمله هایی صحیح و کامل، سخن می‌گوید.

یا مدیر داخلی یک اداره که رعشه دارد و پزشکان گفته‌اند باید تحت جراحی مغز قرار گیرد. پس از یک جلسه‌ 90 دقیقه‌ای روانکاوی، رعشه او از میان می‌رود.

دکتر عباس می‌گوید این اتفاقات معجزه نیستند، بلکه دلیل روی‌دادن آنها، حقایق علمی هستند.

بیمارانی که دکتر عباس و تیمش ویزیت می‌کنند، بخشی از پرهزینه‌ترین بیماران برای دستگاه بهداشت و درمان کانادا بوده و طولانی‌ترین دوره‌ درمانی را طی می‌کنند. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بیمارانی از این دست، نیمی از کل ویزیت‌های پزشکان خانواده و 15 درصد ویزیت‌های پزشکان متخصص را تشکیل می‌دهند. در این موارد، بیماران، عوارضی را گزارش می‌کنند که در واقع بسیار شناخته شده و رایج هستند همچون سردرد میگرنی، کمردرد و یا ناراحتی معده؛ اما نمی‌توان پیوند آنها را با هیچ سندروم یا بیماری شناخته‌شده‌ای پیدا کرد. در موارد حاد، این بیماران دوباره و چند باره به پزشک مراجعه می‌کنند، در اتاق‌های انتظار می‌نشینند و دوره ای متناوب از آزمایشات پزشکی را متحمل می‌شوند که همه، بدون جواب برمی‌گردند.

این بیماران، اگر کارمند و کارگر باشند، مرخصی‌های پزشکی پرشماری از کارفرمایانشان می‌گیرند و معمولا برای آنها تشخیص معلولیت درازمدت داده می‌شود. دکتر عباس می‌گوید اینگونه بیماران، اغلب با بی‌انصافی، به تمارض متهم می‌شوند، در حالی که دردشان حقیقی است. مشکل اینجاست که بیماری آنها یا اصلا به علت روانشناختی ایجاد شده و یا مشکلات روانشناختی آنها را بدتر کرده است.

این مجموعه‌ غیرقابل توضیح ناراحتی‌های جسمی، پدیده‌ای است که آن را ناهنجاری Somatoform نیز می‌نامند و  دکتر عباس، به بکارگیری نوعی روانکاوی گفتاری، به درمان بیماران مبتلا به این ناهنجاری می‌پردازد. این روش که روان‌درمانی پویای شدید و کوتاه مدت یا ISTDP نام گرفته، روی احساسات منفی در ضمیر ناخودآگاه بیمار، مانند احساس گناه و خشم فروخفته، تمرکز می‌کند. این احساسات، معمولا با یک آسیب روحی که بیمار در گذشته دور تجربه کرده، پیوند دارند و حالا، خود را به صورت عوارض و ناراحتی‌های جسمی، نشان می‌دهند.

دکتر عباس می گوید که، در سه چهارم بیماران، پس از پرداختن و حل کردن درگیری‌های روحی، ناراحتی‌های جسمی کاملا ناپدید شده و یا از شدت آنها بسیار کاسته می‌شود. در برخی موارد، تنها چند جلسه درمانی، برای این کار نیاز هست.

دکتر عباس و سایر متخصصانی که روش ISTDP را مورد بررسی قرار داده‌اند، می‌گویند که این رویکرد، که اکنون در حال گذراندن آزمایشات بالینی در نوا اسکوشیا است، می‌تواند زجر و درد 25 درصد از کل بیماران کشور را، که از این ناراحتی‌های غیرقابل تشخیص رنج می‌برند، کاهش داده و در نتیجه، از هدر رفتن میلیون‌ها دلار از بودجه‌ سیستم بهداشت و درمان کانادا نیز، جلوگیری نماید. دکتر عباس می‌گوید که یک نمونه‌ شناخته شده از این ناراحتی‌های غیرقابل تشخیص را می‌توان در سندروم روده‌ تحریک پذیر یا IBS مشاهده کرد؛ یک سندروم که می‌تواند صرفا به دلایل روانشناختی ایجاد شود. بر اساس آمارها، تنها در نوا اسکوشیا سالانه 40 هزار نفر با این ناراحتی به پزشک مراجعه می‌کنند، که این مراجعات تقریبا 160 میلیون دلار هزینه به دستگاه بهداشت و درمان تحمیل می‌کند.

دکتر عباس با همکاری با سایر پزشکان و همکارانش، توانسته‌اند این روش روانکاوی گفتاری را گسترش داده و بهبود دهند. حالا، هر گاه این تیم با ناراحتی‌های شبیه به ناهنجاری Somatoform برخورد می‌کنند، به بیمار نحوه تاثیر استرس بر بدنش را توضیح داده و در کنار سایر آزمایش‌های پزشکی، ارزیابی روانشناختی را نیز، برای بیمار تجویز می‌کنند.

دکتر عباس می‌‌خواهد این بیماران درک کنند که حتی اگر ناراحتی آنها توسط یک عامل احساسی ایجاد شده باشد، باید روی آن عامل، با همان دقت و اعتباری تحقیق شود که برای نمونه، برای تشخیص و درمان بیماری آنژین و یا میگرن بررسی انجام می‌گیرد. او می‌گوید بررسی این موارد، نباید به راه فراری برای یک پزشک، که از یافتن درمان پزشکی عاجز شده، تبدیل شود؛ بلکه در برخی موارد، دقت آزمایش‌های روانشناختی؛ باید به دقت سی.تی اسکنی باشد که برای درمان یک تومور مغزی انجام می‌گیرد.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *