مقالاتمقالات پزشکی

افزایش آلزایمر و  زوال عقل در پیری در جمعیت سالخورده‌ کانادا

بیماری آلزایمر، یک بیماری مغزی است که تقریبا به سراغ همه می‌آید. بیشتر ما، دوست یا عضوی از خانواده را می شناسیم، که از این بیماری شایع و ویرانگر رنج می‌برد. این بیماری، که زمانی، ابتلا به آن بسیار نادر بود، اکنون به عامل اصلی <زوال عقل> یا Dementia در جمعیت سالخورده‌ آمریکای شمالی، تبدیل شده است. در حال حاضر، بیش از 10 درصد افراد بالای 65 سال، به <زوال عقل> دچار هستند و این میزان در جمعیت بالای 85 سال، به 35 درصد افزایش می‌یابد.

یکی از شایع‌ترین و مشهورترین عوارض آلزایمر، از دست دادن حافظه به مرور زمان است. با این وجود، این بیماری عوارض دیگری نیز دارد که کمتر به آنها پرداخته می شود. از آن میان می توان به ناتوانی در استدلال و قضاوت منطقی، سردرگمی، دشوار شدن یادگیری، از دست رفتن مهارت‌های زبانی و کاهش توانایی در انجام کارهای روزانه، اشاره کرد. افرادی که دچار آلزایمر می‌شوند، برخی تغییرات شخصیتی و برخی مشکلات رفتاری، مانند تحریک‌پذیری عصبی و اضطراب را نیز تجربه می‌کنند. برخی عوارض روانی، همچون توهم نیز، در این بیماران دیده شده است.

چگونه به این بیماری دچار می شویم؟

تا کنون، مشخص نشده که دقیقا چه عاملی باعث ایجاد آلزایمر در یک فرد می‌گردد، اما به نظر می‌رسد که فاکتورهای ژنتیک و عوامل محیطی، هر دو در این مساله دخیل باشند. سابقه‌ خانوادگی ابتلا به این بیماری نیز، خطر ابتلای به آن را در افراد بالا می‌برد و پژوهش‌ها نشان داده که چند ژن، در انتقال ارثی بیماری دخالت دارند. بدین ترتیب، تحقیقات ژنتیک دو نوع از بیماری آلزایمر را شناسایی کرده است: نوع خانوادگی و نوع انفرادی.

دانشمندان موفق شده‌اند چند ژن را، که در انتقال نوع خانوادگی بیماری دخیل هستند، شناسایی و جدا کنند. چنانچه فردی این ژن‌ها را، از پدر یا مادر خود به ارث ببرد، به احتمال خیلی زیاد، پیش از سن 65 سالگی به آلزایمر دچار خواهد شد. در برخی خانواده‌ها، حتی تا نیمی از فرزندان فرد بیمار، به <زوال عقل> دچار خواهند شد. دانشمندان می‌گویند که ژن جهش‌یافته‌ ناقل بیماری، بر ژن‌های سالم والدین سالم برتری دارد و به راحتی منتقل می‌گردد. با این حال، این نوع بیماری، بسیار نادر بوده و تنها 5 درصد کل مبتلایان را تشکیل می‌دهد.

<آلزایمر انفرادی>، از هیچ الگوی انتقال ارثی پیروی نمی‌کند، اما به نظر می‌رسد که یک بعد ژنتیک در خود دارد و دانشمندان در این زمینه، موفق به جداسازی چند ژن شده‌اند. البته، برای دریافتن شیوه ارتباط این ژن‌ها، با بروز و انتقال بیماری، تحقیقات بیشتری مورد نیاز است.

تحقیقات نشان داده که هر دو نوع بیماری، در روندی که به وسیله‌ آن، مغز پروتئین‌ها را فرآوری می‌کنند، اختلال ایجاد می‌کنند. در پیامد این اختلال، مغز از شکلی از مواد زاید سمی، که از تکه‌های فرآوری نشده‌ پروتئین تشکیل شده‌اند، پر می‌گردد. گاهی اوقات، این پروتئین‌های زاید، به شکل خوشه‌هایی در داخل سلول‌های مغزی در می‌آیند که به آنها <گره‌های نوروفیبریلاری> گفته می‌شود. حجم این توده‌ها در مغز، یکی از نشانگرهای شدت و گستره‌ بیماری در یک فرد مبتلا است.

نوع دیگری از این پروتئین‌های هضم نشده، <پلاک‌های نشاسته‌ای> یا Amyloid  نام گرفته‌اند، که مدت‌ها پیش از توده‌های <نوروفیبریلاری> ایجاد شده و در فضای میان سلول‌ها جایگزین می‌شوند. معمولا، نورون‌هایی که در اطراف این پلاک‌ها قرار گرفته‌اند، به نظر متورم و از شکل افتاده می‌رسند. پژوهشگران، همچنان در حال مطالعه برای درک علت ایجاد شدن این پلاک‌ها و توده‌ها هستند.

گرچه در حال حاضر، هیچ درمانی برای آلزایمر وجود ندارد، اما در این زمینه گروهی از درمان‌های دارویی وجود دارند که در برخی از موارد منجر به کاهش عوارض و یا تثبیت شدت آنها می‌گردند. افزون بر این، روش های مراقبت از بیماران و یک سری فعالیت‌ها و تمرین‌های ویژه، می‌توانند از وقوع برخی عوارض آن جلوگیری کنند.

اگر دوست و یا فردی از اعضای خانواده‌ شما نیز، آغاز به شکایت از عوارضی کرده که، به باور شما می‌تواند آغاز آلزایمر باشد، بسیار مهم است که به پزشک خانواده‌ خود و یا یک <کلینیک حافظه>، اگر در محل شما یافت شود، مراجعه کنید. گرچه این بیماری را نمی توان متوقف کرد، اما می‌توانیم کیفیت زندگی این بیماران را بهبود دهیم.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 6
  • 0