صفحه اصلی / مقالات / آینده مبهم پناهنده های سوری تحت پوشش دولت در تورنتو

آینده مبهم پناهنده های سوری تحت پوشش دولت در تورنتو

bahman-azimi-gif

خانواده خانم المخلف، به عنوان پناهنده تحت پوشش دولت، در بدو ورود 9 هزار و 500 دلار و ماهانه  1 هزار و 600 دلار کمک هزینه زندگی از دولت فدرال می گرفتند. در حالی که کرایه آپارتمان دو خوابه آنها ماهانه 1 هزار و 635 دلار به علاوه هزینه آب و برق می باشد. کمک هزینه ماهانه دریافتی از دولت فدرال با پایان سال نخست قطع شد.

سیستم منحصربفرد پناهندگی از طریق اسپانسر خصوصی که در کانادا اجرا می شود و طی آن یک گروهی از شهروندان عادی حمایت مالی یک خانواده پناهنده را به مدت یک سال به عهده می گیرند، به عنوان الگوی ایده آل با تحسین جهانیان روبرو شده است، اما واقعیت این است که اکثر پناهندگانی که به کانادا وارد می شوند، اسپانسر دولتی دارند و فقط طی یک سال اول، از حمایت دولت فدرال برخوردار می باشند. از نوامبر 2015 تا اواخر فوریه 2017، جمعا 22 هزار و 405 پناهنده با اسپانسر دولتی و 14 هزار و 960 پناهنده با اسپانسر خصوصی به کشور وارد شده اند.

 

از شروع سال دوم اقامت در کانادا – با قطع شدن کمک هزینه ماهانه – مرحله جدید و چالش برانگیزی برای پناهنده ها آغاز می شود. مقامات کانادایی بر این باورند که حمایت یک ساله دولت و اسپانسرهای خصوصی از پناهنده ها که شامل در اختیار قرار دادن منابع مالی و امکانات آموزش زبان می باشد، ابزارهای لازم برای کسب استقلال و پیشرفت را در اختیار پناهنده ها قرار می دهد. اما تنها گروه کوچکی از پناهنده های تحت پوشش دولت، در انتهای سال اول، از دانش کافی زبان انگلیسی یا فرانسه برخوردار شده و عده کمی موفق به پیدا کردن شغل می شوند.

در پایان سال اول، بسیاری از خانواده ها، کاری را انجام می دهند که خانواده خانم المخلف انجام می دهد. یعنی تامین هزینه های زندگی از طریق welfare و کمک هزینه دولتی نگهداری از کودکان

(federal child benefit)  .

پناهندگان تحت پوشش دولت در مقایسه با همتایان دارای اسپانسر خصوصی، با چالش های بزرگتر و بیشتری روبرو هستند. آنها به طور کلی میزان تحصیلات پایین تر و خانواده های پرجمعیت تری دارند. خو گرفتن با تفاوت های فرهنگی، پیدا کردن کار، حفظ زندگی اجتماعی و یافتن مسکن مناسب نیز چالش بزرگی برای این دسته از پناهنده ها محسوب می شود.
محمد، پسر 12 ساله خانم المخلف، 5 ماه است که برای داشتن تلفن همراه به مادرش التماس می کند. او به دلیل سن کم به درستی قادر به درک وضعیت وخیم مالی خانواده نیست. در حالی که در پایان ماه، پولی برای پس انداز باقی نمی ماند،  چگونه می توان از عهده پرداخت صورتحساب تلفن همراه برآمد؟ برای مادر چاره نمی ماند جز اینکه از محمد بخواهد صبوری کند تا به مرور اوضاع مالی خانواده بهتر بشود.

محل زندگی

COSTI یکی از بزرگترین سازمان های فعال در زمینه استقرار پناهنده ها در تورنتو، برای اسکان 28 خانواده از 525 خانواده پناهنده در برج Leaside، دلایل بسیاری داشت. اولا اینکه این آپارتمان ها در مقایسه با آپارتمان های تورنتو، وسیع تر هستند. واحد های دو خوابه بزرگ، 1 هزار و 400 اسکوئرفوتی هستند. با اینکه اغلب صاحبخانه ها تمایلی به اجاره دادن آپارتمان 2 خوابه به یک خانواده 8 نفره ندارند، اما شرکت املاک و مستغلات Morguard (صاحب ساختمان)، با اجاره دادن آپارتمان هایش به خانواده های پرجمعیت مشکلی ندارد.  
در  محله  Thorncliffe Park، که برج های دوقلوی Leaside   در آن واقع شده، همه امکانات رفاهی مورد نیاز خانواده های سوری، از جمله مسجد، مدرسه، سوپرمارکت و فروشگاه های خاورمیانه ای وجود دارد.
واندا گئورگیس (مددکار اجتماعی) که به اسکان ده ها خانواده در این دو ساختمان کمک کرده است، می گوید: این مکان برای اقامت کوتاه مدت خوب است ولی امیدواریم که بتوانیم عده زیادی از آنها را به مکان های بهتری انتقال بدهیم. با اینکه آنها در اینجا اجاره نسبتا سنگینی می پردازند، ولی انتقال به مکانی دیگر، کار آسانی نیست.

این ادعای درستی است. زیرا برای مثال خانم المخلف بدون داشتن سابقه اعتباری و ضامن قادر به نقل مکان به آپارتمانی ارزان تر نیست. این مساله در مورد سایر خانواده های سوری نیز صدق می کند.

علیرغم وجود جامعه ای بزرگ از خاورمیانه ای ها در تورنتو، رابطه پناهندگان سوری با همسایه هایشان پرتنش می باشد. ضمن اینکه اسپانسر خصوصی ندارند که در اینگونه مناقشات به کمک شان بیاید.

آقای الرسول و خانواده اش، یکی دیگر از خانواده های ساکن این برج می باشند. او بعد از ظهر جمعه پس از خرید از سوپرمارکت، تا بازگشت 6 فرزندش از مدرسه، فرصت کوتاهی برای لذت بردن از سکوت و آرامش خانه دارد. با رسیدن وقت نماز، جانماز اناری رنگ اش را در وسط اتاق پذیرایی پهن می کند تا نماز بخواند. آن طرف تر، دختر سه ساله اش روی زمین خوابیده و تلویزیون تماشا می کند.

 

 

 

هنگامی که اولین بار گروه زیادی از سوری ها در Leaside مستقر شدند، روزهای جمعه، در راهروها و سرسرای ساختمان گرد هم می آمدند تا نماز جماعت بخوانند. ایان کافمن (یکی از ساکنان ساختمان) می گوید: اگر می خواهید از اختلاف فرهنگی صحبت کنید. این هم نمونه اش. خوشبختانه عمر نماز جماعت کوتاه بود و با تشریح اینکه بر اساس قانون نمی توان در قسمت های مشترک ساختمان نماز خواند، مشکل حل شد.  

کافمن می گوید در حال حاضر 151 سوری (شامل 94 کودک) در این ساختمان ها زندگی می کنند. حضور آنها مشکلاتی را برای سایر ساکنان ساختمان ایجاد کرده است. سوری ها نمی توانستند درک کنند که چرا نمی توانند از فضای مشترک برای انجام فعالیت های گروهی (ظاهرا بی آزار) استفاده کنند. از سوی دیگر مخالف حضور سگ ها در ساختمان بوده و آنها را حرام می دانستند.

ساکنان ساختمان، تابستان گذشته از دوچرخه سواری کودکان سوری در پارکینگ و بازی پر سر و صدای آنها مقابل ساختمان شکایت داشتند. در حالی که چندین پارک و زمین بازی در محله وجود دارد. بعضی از خانواده های سوری از مدیریت ساختمان، زمین و وسایل بازی خواسته اند، اما کافمن احتمال پذیرفته شدن این درخواست را اندک می داند.

خانم المخلف از زندگی در این ساختمان راضی است ولی می گوید ای کاش می توانست بیشتر با همسایه های غیر سوری اش آشنا شود. او می گوید: اگر انگلیسی می دانستم، بهتر می توانستم با آنها ارتباط برقرار کنم.

یادگیری زبان

یادگیری زبان انگلیسی به خصوص برای پناهندگان تحت پوشش دولت که از تحصیلات پایین تر برخوردار هستند، دشوار می باشد. حدود یک سوم از پناهندگان سوری دولتی که بین ماه های نوامبر 2015 و نوامبر 2016 به کشور وارد شدند، بی سواد بودند، در حالی که تنها 12 درصد از پناهنده های دارای اسپانسر خصوصی تحصیلات آکادمیک نداشتند.

 

تامین مخارج زندگی و یافتن شغل

پناهنده های سوری، برای مخفی کردن خشم و سرخوردگی خود پس از آمدن به کانادا سخت تلاش می کنند. خانواده هایی که با آنها گفتگو شد، طی مصاحبه ای ادعا کردند که از آمدن به کانادا راضی اند و خدا را شکر می کنند که به کمک دولت کانادا در اینجا مستقر شده اند. آنها حین صحبت مراقبند که از  کوچک بودن آپارتمان، بیرون زدن فنرهای مبلی که به آنها اهدا شده شکایت نکنند. زیرا نمی خواهند کسی آنها را ناسپاس بداند.

اما واقعیت این است که حفظ روحیه مثبت، در حالی که علیرغم گذشت بیش از یک سال از ورودشان هنوز نتوانسته اند به درستی در جامعه کانادا ادغام بشوند، دشوار می باشد. آقای الدیبل، برای یافتن کار در زمینه ساختمان سازی به یک کارفرما معرفی شد. ولی وقتی کارفرما متوجه آشنایی بسیار کم الدیبل به زبان انگلیسی شد، از استخدام او منصرف شد. او هم اکنون به دنبال کار در رستوران است، ولی احساس می کند که هیچ کارفرمایی به دلیل بالا بودن سن و سالش مایل به استخدام او نخواهد بود.

از سوی دیگر، پناهندگان دارای اسپانسر خصوصی، به یک شبکه بزرگ دسترسی دارند که مزیت بزرگی برای یافتن شغل محسوب می شود. نظرسنجی اخیر وزارت مهاجرت، شهروندی و پناهندگی کانادا نشان می دهد که بیش از نیمی از پناهندگان سوری دارای اسپانسر خصوصی، که تا 1 مارچ وارد کشور شده اند، موفق به یافتن شغلی برای خود شده اند. در حالی که تنها 10 درصد از پناهنده های تحت پوشش دولت، کار پیدا کرده اند.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *