صفحه اصلی / مقالات / آیا شرکت های کانادایی نمی توانند جهانی شوند؟

آیا شرکت های کانادایی نمی توانند جهانی شوند؟

ASAP Computer

بین سال های 2006 تا 2009 بسیاری از کارخانجات چوب و الوار، صدها نجاری و مجتمع های خمیرکاغذ و تولید آن، در سراسر کانادا به فروش رفتند. بعضی دیگر هم به عنوان غرامت از سوی مؤسسات مالی وام دهنده، به مالکیت این مؤسسات درآمدند. همچنین 25 درصد کارکنان صنعت چوب و جنگل بیکار شدند. بگونه ای که تنها استان بریتیش کلمبیا بود که توانست با افزایش صادرات به چین تا اندازه ای خسارات فراوان را جبران کند.

آنچه این شکست ها را تلخ تر می نماید، این است که بسیاری از دلایل آنها ربطی به مالکان، کارکنان و لیاقت و شایستگی کانادایی ها، ندارند. از جمله اینکه ترکیدن حباب بازار مسکن در آمریکا و توقف صادرات دیوارهای از پیش ساخته شده کانادایی به این بزرگترین بازار خریدشان، از دلایل عمده آن ورشکستگی ها می باشد. تغییر شکل انتشار مطبوعات و حتی بسیاری از کتاب ها از فرم چاپی به دیجیتالی، از دیگر دلایل مهم است.

بااینهمه باید گفت که ریشه اصلی در جایی دیگرمی باشد. کمااینکه صنعت چوب کانادا که روزگاری رونقی فراوان داشت، نمادی از یک حوزه بسیار گسترده تر است. زیرا ما کانادایی ها در آغاز راه، همه ملزومات ساخت شرکت ها و صنایعی در حد استانداردهای جهانی را آماده می کنیم. اما در ادامه آنها را برباد می دهیم. کمااینکه در اوج رونق صنعت چوبمان هم حتی یک شرکت نداشتیم، که در جهان در رده بندی 20 بهترین همگن خود قراربگیرد. همچنین این ما کانادایی ها بودیم که انسولین را کشف کردیم. اما یک غول داروسازی آمریکایی به آن جنبه تجارتی داد. قرار نداشتن نام یک شرکت آبجوسازی کانادایی در بین شرکت های مشابه در سطح جهان، یکی دیگر از پرشمار نمونه های مربوطه است. به عبارت دیگر کانادایی ها به اینکه کاردان و با کفایت می باشند، شهرت دارند. با اینهمه نمی توانند آنگونه که باید و شاید، شایستگی های خود را به جهان عرضه کنند. به همین سبب ما شرکتی در بین 100 شرکت مهم دنیا نداریم. در حالی که کانادا از توانایی ساخت شرکت های پیشگام در جهان برخوردار است. پس چه چیزی مانع ما می شود؟

me

البته باید این را هم گفت که از زمان رکود جهانگیر سال 2008 به این سو، برخی از نهادهای کانادایی گام های موفقت آمیزی برای جهانی شدن برداشته اند. برای نمونه بانک دومینیون تورنتو/ تی دی اینک در بین ده بانک بزرگ فعال در آمریکا حضور دارد. بانک اسکوشیا و صندوق مستمری بگیران کانادا هم، از سایر نمونه های موفق به شمارمی روند. اما در مجموع وضعیت جالبی نداریم. کمااینکه در حوزه های خرده فروشی، ارتباطات از راه دور، رسانه و نفت و بنزین، همچنان تنها در داخل کشور موفق هستیم.

این ناکامی از ایستادن در کنار محصولاتی با شهرت جهانی، دلایل زیادی دارد. خطمشی های منسوخ دولتی، مهارت های ضعیف و نامناسب مدیریتی، کمبود سرمایه گذاری در پژوهش و توسعه و بارآمدن با حس خودکمتربینی، از عمده ترین این دلایل هستند. بنابراین حل و فصل این مسائل و ایجاد محصولاتی در حد تولیدات نامدار جهانی، از بزرگترین چالش های زمانه ما می باشند.

هماهنگی با آخرین فناوری ها به ویژه در حوزه هایی مانند اکتشاف و استخراج معادن، یکی از گام های ضروری برای مقابله بااین چالش است.

تغییر بسیاری از قوانین و مقررات دولتی که ساختاری قدیمی دارند، گام عمده دیگر می باشد. مثلا در پیوند با مقوله مالکیت خارجی ها، ما هنوز با همان قوانین قدیمی دست به گریبانیم. قوانینی که از جمله در صنعت دامداری و بازاریابی برای محصولات مان در خارج از مرزها، قید و بندهایی هستند که بهای گزافی برایشان می پردازیم. فراتر از همه اینکه 150 سال پس از پیدایش کانادا به شکل امروزی، هنوز ما بین استان ها و نقاط گوناگون کشور خود پیمان تجارت آزاد نداریم.

 

مولد بودن نیروی کاری ما که همواره از نمایه های مهم کشورمان بوده نیز، اینک به بخش دیگری از چالش مورد اشاره تبدیل شده است. چراکه بسیاری از افراد متعلق به نسل پویا و پرکار متولد پس از جنگ جهانی دوم بازنشسته شده و یا در آستانه بازنشستگی هستند. در عین حال گسترش خطوط لوله های انتقال نفت با مخالفت های شدید نهادها و سازمان ها از جمله گروههای هوادار محیط زیست روبرو می باشد. حال آنکه منابع غنی نفتی و استفاده از آنها، همواره از نقاط قوت کانادا بوده اند.

برای یافتن راه چاره جهت برون رفتن از وضعیت موجود، می توان شرکت شاپیفای را مورد بررسی قرار داد. توبی لوک که به همراه گروهی از دوستانش این شرکت اینترنتی را راه انداخته، نخستین اسنوبرد (تخته پهن مخصوص اسکی) خود را در فوریه 2004 به یک مشتری اهل پنسیلوانیا فروخت. احساس خوب و موفقیت آمیزی که از این فروش به او دست داد سبب شد عزمش را جزم کند و به راه خود ادامه دهد.

از آن هنگام به این سو شاپیفای وارد داد و ستدهای جهانی شده و با شرکت هایی مانند آمازون، اوبر و تسلا موتورز، همکاری دارد. شاپیفای تاکنون نخستین و تنها شرکت استفاده کننده از فناوری (اینترنتی) می باشد که از زمان پیدایش اینگونه شرکت ها دراوایل دهه 2000، وارد بازار یک میلیارد دلاری آنها شده است. سهام آن نیز، از سال 2015 به بازارهای سهام نیویورک و تورنتو راه پیدا کرده اند.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *