مقالاتمقالات سیاسی

آیا سرانجام در کانادا دارو زیر پوشش بیمه قرار خواهد گرفت؟ 

کترین کارسترز – رسانه اینترنتی مکالمه

از هر پنج خانواده کانادایی یکی برای خرید داروهای تجویزی با مشکل روبرو است. تقریبا یک میلیون از مردم کشور هم حرارت خانه خود را پایین نگه می دارند و از مخارج خورد و خوراک شان می زنند، تا بتوانند پول چنین خریدی را بپردازند. سه میلیون از آنها نیز به سبب بهای داروهای تجویزی، اصلا به سراغ خرید آنها هم نمی روند. 

دو ماه پیش از انتخابات سراسری امسال دکتر اریک هاسکینز رئیس شورای مشورتی اجرای بیمه دارویی ملی خواستار وجود چنین بیمه ای برای همه کانادایی ها شد. در خلال مبارزات همین انتخابات نیز رهبران دو حزب نیودمکرات و سبز قول دادند در صورت برگزیده شدن و تشکیل دولت، چنین بیمه ای را به مرحله اجرا بگذارند. لیبرال ها هم قول برداشتن گام های مهم بعدی را دادند. بنابراین تنها حزب محافظه کار بود، که در این باره هیچ علاقه ای نشان نداد. فراتر اینکه گزارشی که در سال 2015 در نشریه اتحادیه پزشکی کانادا منتشر شد، نشان داد که چنین بیمه ای می تواند از طریق خرید عمده، سبب صرفه جویی 7 میلیارد و 300 میلیون دلاری در هزینه دارو شود.  

چرا بیمه دارو اینقدر طول کشیده است؟ 

در سال 1964 که کمیسیون هال سیستم خدمات درمانی کانادا را به وجود آورد، توصیه کرد که این سیستم شامل بیمه دارو هم بشود. اما در آن هنگام تمرکز روی خدمات پزشکی قرار داشت. زیرا در اواخر دهه 1950 و اوایل دهه 1960 پولی که برای ویزیت پزشکان داده می شد، بیش از سه برابر هزینه دارو بود. بنابراین بیمه خدمات پزشکی ضروری تر به نظر می رسید. اما امروز هزینه خصوصی و دولتی دارو تقریبا با مخارج خدمات پزشکی برابر است.

 

 

در دهه 1970 ارائه طرح های دارویی از سوی دولت های استانی افزایش سریع پیدا کرد، که معمولا شهروندان ارشد و افرادی را پوشش می دادند، که از کمک های مالی دولتی استفاده می کردند. شماری از این دولت ها هم طرح هایی برای همه ساکنان استان های خود در نظر گرفتند، که البته تنها بخشی از مخارج مربوطه را پوشش می دادند. اما در اواخر و اوایل به ترتیب دهه های 1980 و 1990 بودجه همین مقدار هم قطع شد. بگونه ای که اینک در بیشتر استان ها وضعیت مربوطه فاجعه آمیز است.

استان کبک: هزینه دارو بالاتر از حد انتظار

در سال 1997 مجمع ملی سلامت توصیه کرد، که بیمه دارو به اجرا درآید. لیبرال ها نیز، آن را در مرامنامه خود قرار دادند. اما اراده عملی کردن چنین توصیه ای وجود نداشت. زیرا دولت ها نگران بودند، که نتوانند برنامه های موجود را حفظ کنند. افزودن یک برنامه نوین که جای خود داشت. فراتر اینکه دولت های ملی و استانی به کبک نگاه می کردند، که فراگیرترین برنامه مربوطه را داشت. اما هزینه دارو در آن بالاتر از حد انتظار بود. 

در سال 2002 دو گزارش از سوی کمیسیون سلطنتی آینده خدمات درمانی در کانادا و سلامت کانادایی ها منتشر شدند، که ادبیات رایج را تغییر دادند. در سال 2004 نخست وزیران 13 استان در نشست مربوطه توصیه کردند، که بیمه دارو در سطح ملی به اجرا درآید. اما از این طرح پشتیبانی چندانی به عمل نیامد…

لیبرال ها باید با دولت های استانی مذاکره کنند

آیا سرانجام با این دولت اقلیت تازه منتخب، ما زیر پوشش بیمه دارو قرار خواهیم گرفت؟ مگر نه اینکه در دوران دولت اقلیت لستر بی پیرسون بیمه خدمات درمانی در کشور به اجرا درآمد؟ حزب نیودمکرات نیز کاملا شفاف اظهار داشته، چنین بیمه ای فوریت است. اما لیبرال ها باید با دولت های استانی مذاکره کنند، که البته با توجه به اکثریت نخست وزیران محافظه کار چنین گفت وگویی آسان نیست. همچنین در صورت به اجرا درآمدن بیمه دارویی، صنعت بیمه هم زیان هنگفتی خواهد کرد. مردم نیز که اکثریت شان از طریق محل کار خود چنین بیمه ای دارند، نسبت به هر افزایش مالیاتی که احیانا برآمده از به اجرا درآمدن بیمه دارویی باشند، حساس خواهند بود. بنابراین چنین مذاکره ای سخت خواهد بود. 

اما اجرای بیمه دارویی در سطح ملی، سبب صرفه جویی مالی، کاهش میزان در بیمارستان بستری شدن های غیرضروری، سلامت تر نگه داشتن کانادایی ها، و حفظ خانواده ها از هزینه فاجعه آمیز دارو، خواهد شد. پس امیدوار باشیم، که سرانجام زمان اجرای چنین بیمه ای فرارسیده باشد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان