مقالاتمقالات اجتماعی

آیا درمان طولانی‌تر و تجویز داروهای بیشتر به نفع بیماران است؟

عقل سلیم، همیشه به ما می‌گوید که <هر چه بیشتر، بهتر>، و این اصل، درباره‌ انتظارات ما از درمان پزشکی نیز، صادق است. به لطف اینترنت، اکنون بیماران و خانواده‌هایشان انتظار دارند که در هر مرحله از زندگی، آزمایشات گسترده پزشکی و دوره‌های درمانی مختلفی را در زندگی خود داشته باشند.

اما گاهی، زیاده‌روی در درمان و یا به درازا کشیدن دوره‌ درمانی، بیش از آن که سودمند باشد، زیان‌آور است. گرچه این مساله، می‌تواند درباره درمان در همه‌ گروه‌های سنی درست باشد، در مورد بزرگسالان میانسالان و سالمندان که بدن آسیب‌پذیرتری دارند، مشهود‌تر است. برای افراد در این گروه سنی، احتمال بیشتری وجود دارد که درمانی که برای یک بیماری دریافت می‌کنند، خود منشا مشکلات جسمی خطرناکی بشود. برای نمونه، استفاده از دستگاه‌های حمایت حیاتی و اکسیژن‌رسانی، برای افرادی که در این گروه سنی قرار دارند، بیشتر تجویز می‌شود؛ دستگاه‌هایی که احتمال سودمند بودن آنها، در عمل بسیار پایین است.

پژوهشگران اخیرا کشف کرده‌‌اند که یک روند روتین بیمارستانی، که در آن با بکارگیری دستگاه حفظ حیات و اکسیژن‌رسان، به بیماران سالمند میزان بالاتری اکسیژن داده می‌شود، در واقع شانس بقاء در این بیماران را، افزایش نمی‌دهد. در حقیقت، به کار گرفتن این شیوه، به افزایش خطر مرگ در این بیماران می‌انجامد.

یافته‌های یک پژوهش دیگر، که درباره‌ بکارگیری دستگاه‌های حفظ‌ حیات، با ونتیلاتور (پمپ تنفسی) مکانیکی انجام گرفت، نشان داد که تنها 31 درصد از بیمارانی که در گروه سنی 65 تا 74 سال هستند، به این روش به حیات ادامه داده و از بیمارستان مرخص می‌گردند. این میزان با افزایش سن بیمار کاهش می‌یابد، به طوری که در گروه 80 تا 84 سال، این میزان به 19 درصد و در گروه بالای 90 سال به تنها 14 درصد می‌رسد. اما حتی این آمار ناخوشایند نیز، تمام ماجرا را بازگو نمی‌کنند.

از میان بیماران مسن‌تری که با به کارگیری دستگاه ونتیلاسیون مکانیکی زنده مانده‌اند، تنها درصد کوچکی پس از بازگشت به خانه، به سطحی از سلامت که پیش از بیماری داشته‌اند، بازمی‌گردند. در همین حال، بکارگیری روش‌های حفظ حیات ساده‌تر مانند استفاده از ماسک‌های تنفسی، در بیمارانی که با فرو کردن لوله‌های تنفس ونتیلاسیون مکانیکی در ریه‌هایشان مخالفت می‌کنند، به نتایج بهتری منتج می‌گردد.

اما چرا این طور است؟

علت این است که، بیمارانی که از ماسک‌های تنفسی استفاده می‌کنند، نیازی به انتقال به بخش مراقبت‌های ویژه (I.C.U)  و یا مصرف آرامبخش‌های قوی ندارند. این بیماران، همچنین می‌توانند ماسک را برای خوردن، آشامیدن و گفتگو با خانواده و دوستان شان، از صورت بردارند، و این فعالیت‌ها، کیفیت زندگی آنها در دوره‌ بیماری را، بهبود می‌دهد.

مورد نگران‌کننده‌ دیگر در این بخش، بکارگیری شیوه های درمانی افراطی در بیماران دیابتی سالمند است. می‌دانیم که اثرات منفی پایین آمدن قند خون، می‌تواند به بیهوشی و زمین خوردن، و در پیامد آن، جراحت و مشکلاتی در راه رفتن و جابجایی و سایر مشکلات مزمن بینجامد. گرچه، کنترل دیابت برای بیماران جوان تر و به منظور جلوگیری از بروز اثرات جانبی آن، مهم است؛ اما در مورد بیماران سالمندتر، این سطح از کنترل آنقدرها ضروری نمی نماید، چرا که این بیماران معمولا آنقدرها عمر نمی‌کنند که شاهد بروز تاثیرات ثانوی گسترش دیابت باشند.

شمار داروهای تجویز شده برای بیماران بزرگسال میانسال و سالمند نیز، به مساله‌ای بحث‌برانگیز تبدیل شده است. تخمین زده می‌شود که برای نزدیک به دو سوم بیماران دیابتی بالای 65 سال، بیش از پنج قلم دارو تجویز می‌شود و بیش از یک چهارم این بیماران نیز، 10 قلم داروی تجویزی استفاده می‌کنند. بسیاری از این داروها، باید روزی چند بار مورد مصرف قرار گیرند و افزایش میزان آنها، به معنای افزایش میزان عوارض جانبی زیان‌بخش آنها و افزایش شانس ناهمخوانی داروها با یکدیگر است. این موارد، می‌توانند وضعیت بیمار را به قدری وخیم کند که به بستری شدن او بینجامد.

چه باید بکنیم؟

نخست، باید با بیماران مان، یک گفتگوی بی‌پرده درباره‌ گزینه‌های درمانی، و شانس زنده ماندن آنها داشته باشیم؛ گفتگویی که احتمالا در طول درمان، امکان انجامش نخواهد بود. بازبینی گاه و بیگاه فهرست داروهایی که بیمار دریافت می‌کند نیز، از ملزومات است.

در سوی دولتی و سیاسی مساله نیز، باید قوانین با توجه به این نکته تنظیم شوند که دخالت و کمک‌های پزشکی، تنها تا حد معینی می‌تواند در درمان بیماری موثر باشد و نمی‌تواند معجزه کند.

و به یاد داشته باشیم که <بیشتر>، دست کم در مورد میزان درمان دریافتی، همیشه <بهتر> نیست.

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان