صفحه اصلی / مقالات / یک انتخابات و این همه رکورد تاریخی؟

یک انتخابات و این همه رکورد تاریخی؟

banner-niazmandiha2

عزم جزم مردم انتاریو برای تغییر

روز هفتم ژوئن مردم انتاریو به پای صندوق های رأی رفتند، و حزب محافظه کار پیش رو به رهبری داگلاس/ داگ فورد را برای تشکیل دولت برگزیدند. حزبی که در حوزه اقتصاد به مردم قول های شیرین می داد، و آنها را به دلایل گوناگون از بازانتخاب لیبرال ها برحذر می داشت.

با رأی مردم از 124 کرسی مجلس استانی به ترتیب 76، 40، 7 و 1 جایگاه، به نمایندگان احزاب محافظه کار پیش رو، دمکرات نو، لیبرال و سبز، واگذار شد. این 76 کرسی بیش از 63 جایگاه لازم برای تشکیل دولت اکثریت است.

داگ فورد در نطق پیروزی خود در جمع هوادارانش، از جمله گفت: امشب مردم انتاریو حرف شان را زده اند. ما پیامی روشن برای جهان فرستاده ایم. اینکه (درهای) انتاریو برای تجارت باز است… ما مالیات شما، و بهای بنزین شما را کاهش می دهیم….

وی همچنین خاطرنشان کرد که به سختی خواهد کوشید اعتماد کسانی را که به حزب متبوعش رأی نداده اند، جلب نماید.

افزایش مشارکت مردم

با شرکت 58 درصدی واجدین شرایط در انتخابات سال جاری، میزان رأی دهندگان به بیشترین سطح از 1999 به این سو رسید.

واکنش های مردم

هواداران حزب متبوع آقای فورد در حوزه های انتخاباتی گوناگون، و همچنین در کنار وی و اعضای خانواده اش، به شکلی گسترده پیروزی این حزب و رهبرش را جشن گرفتند.

همچنین به ویژه در دنیای مجازی از باورهایشان نوشتند. کمااینکه یکی از آنان خاطرنشان کرد: اینک خیلی خرسند و آسوده ام. دمکرات نویی ها و لیبرال ها انتاریو را نابود می کردند.

طبیعتا مخالفان از چنین گزینشی اظهار تاسف کردند. حتی یکی از آنها پا را فراتر گذاشت، و نوشت: نمی دانستم شمار این چنین زیادی از مردم انتاریو، تا این اندازه احمق هستند.

در واکنش به وی این اظهارات عنوان شدند: بله سوسیالیسم دقیقا همان چیزی است، که انتاریو به آن نیاز دارد. ببینید ونزوئلا چقدر خوب شده است… / بله بهتر است احمق شویم، ولی استان مان را نفروشیم. انتاریو 312 میلیارد دلار بدهی دارد. اینهمه بدهی تنها برای یک استان!….

دیگر مخالف در واکنش به این اظهارات نوشت: داگ فورد استان را نابود خواهد کرد. دمکرات نویی ها و لیبرال ها به ما خدمت می نمودند. محافظه کاران همواره پدر ندارها را درآورده اند، و حق آنها را به داراها داده اند. اینک ما ناچاریم، با رأی دهندگان احمق به محافظه کاران به سرببریم.

واکنش های سیاستمداران

در شامگاه هفتم ژوئن نخست وزیر ترودو در بیانیه ای که صادر کرد، از جمله آورد: به نیابت از دولت مرکزی صمیمانه ترین تبریکاتم را به داگ فورد تقدیم می کنم، که افتخار و امتیاز خدمت به عنوان نخست وزیر (استانی) را خواهد داشت. مشتاقانه منتظرم با دولت نوین استانی برای ایجاد یک طبقه متوسط خوب، و… همکاری کنم…. ما با یکدیگر به همکاری جهت رشد اقتصاد انتاریو و پرداختن به مسایل مهم مردم آن و کل کشور ادامه می دهیم…. همچنین از کتلین وین برای    سال های خدمتش به عنوان نخست وزیر (استانی) تشکر می کنم.

کتلین وین، آندریا هوروات/ رهبر استانی حزب دمکرات نو، و جان توری/ شهردار تورنتو نیز، در پیام های جداگانه به آقای فورد تبریک گفتند.

انتظارات درست از دولت نوین

هر چند که ما رأی دهندگان به تجربه می دانیم هزار وعده سیاستمداران یکی وفا نکند، اما یادمان هم هست که کاهش برخی مخارج از جمله 20 درصد از مالیات بردرآمد افراد با حقوق سالانه بین 42 هزار و 960 تا 85 هزار و 923 دلار، 12 درصدی بهای برق، و.. از وعده های عمده انتخاباتی داگ فورد بودند. امیدواریم شاهد عملی شدن این وعده ها باشیم.

یک انتخابات و این همه رکورد تاریخی؟

بدیهی است که در هر انتخاباتی، احزاب شمار متفاوتی از رأی دهنگان را جذب کنند. اما این بار نتایج گزینش مردم چند رکورد تاریخی به جا گذاشت. نخست اینکه لیبرال ها پس از 15 سال در دست داشتن سکان اداره انتاریو، تن به شکستی بسیار سنگین دادند. کمااینکه از 55 کرسی که در اختیار داشتند، 48 جایگاه را از دست دادند. بگونه ای که اینک با داشتن تنها 7 کرسی، دیگر نه تنها در جایگاه منتقد و رقیب اصلی دولت قرار ندارند، حزب سوم هم نیستند، و حتی حزب رسمی به شمار نمی روند. خانم وین اظهار امیدواری کرده که آقای فورد با تغییر مقررات موجود، سبب شود حزب متبوعش دوباره در جایگاه رسمی قرار بگیرد.

دوم اینکه محافظه کاران با افزودن 49 کرسی به 27 جایگاه پیشین خود، همانگونه که آمد با داشتن 76 کرسی به راحتی می توانند دولت اکثریت تشکیل دهند. چنین دولتی از جمله به این معنی است، که برای تصویب لوایح خود حتی به جلب نظر حزب منتقد و رقیب اصلی اش نیاز ندارد.

سوم اینکه حزب دمکرات نو با در اختیار گرفتن 40 کرسی یعنی افزودن 18 جایگاه دیگر برای خود، موفق شد برای نخستین بار از هنگام شکست دولت باب ری در سال 1995، از پله سوم به جایگاه دوم صعود کند، و عنوان منتقد و رقیب اصلی دولت را به خود اختصاص دهد.

چهارم اینکه مایک شراینر رهبر استانی حزب سبز توانست با کسب بیشترین آرای مردم حوزه انتخابیه گوئلف، به جایگاه نمایندگی برسد. این نخستین بار است، که مجلس استان شاهد ورود نماینده ای از این حزب می شود.

در نهایت اینکه در حالی که در مجلس پیشین سه نماینده مستقل وجود داشتند، در انتخابات اخیر هیچ یک از نامزدهای غیروابسته و یا متعلق به احزاب کمتر شناخته شده، رأی نیاوردند.  

پس لرزه های انتخابات برای حزب لیبرال

کتلین وین تنها چهار سال پس از تشکیل دولت اکثریت، و شکستی سنگین در انتخابات اخیر، اعلام کرد از رهبری حزب متبوعش کناره گیری می نماید. در عین حال بی رغبتی مردم بیشتر     حوزه ها به لیبرال ها شگفت انگیز است. کمااینکه تقریبا تمامی وزرای کابینه اش نتوانستند، از حوزه های انتخاباتی خویش که دژ محکم لیبرال ها به شمار می رفته اند، به مجلس راه پیدا کنند. فراتر اینکه حتی جیم بردلی که از 1977 تاکنون (41 سال) نماینده حوزه انتخاباتی سنت کاترینز بود، کرسی خود را به جنی استیونس دمکرات نویی واگذار کرد.

افول ستاره حزب لیبرال در سطح کشور نیز پیشینه ای کاملا مشابه داشته، که پیشترها دوبار در همین ستون به آن پرداخته شده است. البته در سیاست نیز گهی پشت به زین گهی زین به پشت، مصداق عینی دارد، و به هیچ حزبی محدود نمی شود.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *