اخباراخبار کانادا

کاهش امنیت شغلی در کانادا؛ تحصیلات عالی ضامن شغل ثابت نیست

تورنتو- داشتن تحصیلات عالی و حرفه تخصصی راه را برای برخورداری از امتیازات ویژه هموار می کرد، اما با توجه به تغییر و تحولات اقتصادی در کانادا، امنیت شغلی دیگر در زمره امتیازات ویژه قرار نمی گیرد. سارا مجتهدزاده گزارشی را در نشریه Toronto Star منتشر کرده است. در اینجا چکیده ای از این مقاله آورده می شود. مجتعهد زاده می نویسد: نتیجه نظرسنجی اخیر از 1000 متخصص در سراسر کشور، نشان داد که یک نفر از هر 5 متخصص، شغل موقت، نیمه وقت یا قراردادی دارند و یا به صورت آزاد کار می کنند. 60 درصد از این افراد مدعی شدند که مزایای بازنشستگی یا مرخصی استعلاجی با حقوق ندارند. بر عکس، 85 درصد از متخصصین شاغل در مشاغل ثابت مزایای بازنشستگی داشته و 94 درصد از آنها مرخصی استعلاجی با حقوق دریافت می کردند.

صرف نظر از وضعیت شغلی، مطالعه انجام شده توسط مرکز کانادایی سیاست های جایگزین یا CCPA، وجود حس گسترده ای از ناامنی اقتصادی را نشان داد. تنها 58 درصد از متخصصین شرکت کننده در نظرسنجی ادعا کردند که امنیت شغلی شان زمانی بیشتر بود. به گفته ریکاردو ترنجان، یکی از تهیه کنندگان گزارش نظرسنجی، تعدادی از نشانه های بی ثباتی که در مشاغل کم درآمد مشاهده می شود در برخی از مشاغل حرفه ای نیز دیده می شود. وی افزود: هنگامی که در مورد مشاغل فاقد امنیت شغلی در کانادا صبحت می کنیم، به مشاغل با دستمزد کم فکر می کنیم. در حالی که عدم امنیت شغلی در مشاغل تخصصی نیز وجود دارد.

مطالعات سال 2017 دو کارشناس مستقل منصوب شده از سوی دولت وقت انتاریو، نشان داد که تقریبا نیمی از افراد کم درآمد انتاریو در مشاغل غیرثابت کار می کنند. داده های آماری سال 2008 نیز نشان داد که افراد فاقد دیپلم دبیرستان، نومهاجران، زنان و رنگین پوستان بیشترین تعداد شاغلین در مشاغل بی ثبات و ناپایدار را تشکیل می دهند.

حدود 22 درصد از کارشناسان انتاریویی و کبکی شرکت کننده در نظرسنجی، در مشاغل غیرثابت مشغول کار بودند. این میزان در استان های آلبرتا، ساسکاچوان و مانیتوبا 25 درصد  بود. درصد این افراد در بریتیش کلمبیا 20 درصد و در نووا اسکوشیا، نیوبرانزویک و جزیره شاهزاده ادوارد ، 17 درصد بود.

در گزارش تحقیقاتی، واژه professional به فردی اطلاق شده که در حرفه ای فعالیت می کند که نیاز به مدرک تخصصی دارد یا به عنوان متخصص ماهر شناخته می شود. با اینکه عدم امنیت شغلی در همه حرفه ها وجود دارد، اما  میزان آن در مشاغل آموزشی، مراقبت های بهداشتی، بخش مالی و اداری بیشتر است. برای مثال تیفانی کوپر، از آموزگاران اداره آموزش و پرورش واترلو 12 سال به عنوان <آموزگار جایگزین> یا substitute teacher کار کرده است و درآمد سالانه اش به ندرت بیش از 20 هزار دلار بوده است. به همین دلیل 8 سال است که در یک فروشگاه نیز کار می کند.

در گزارش CCPA همچنین به بالا بودن عدم امنیت شغلی در میان کارکنان سالمند 55 تا 64 سال اشاره شده است.

سال گذشته، دولت انتاریو قوانین کاری خود را با هدف حمایت از کارکنان شاغل در مشاغل موقت و غیرثابت اصلاح کرد و حداقل حقوق و دستمزد را از 11.60 دلار به 14 دلار در ساعت در سال 2018 افزایش داد. همچنین قول افزایش آن به 15 دلار در ساعت در سال 2019 را داد. دولت همچنین دو مرخصی با حقوق اضطراری را معرفی کرده و تشکیل اتحادیه های کارگری را تسهیل کرد. همچنین دستمزد برابر برای کار یکسان را برای شاغلین نیمه وقت و موقت تعیین نمود. اما وزیر کار جدید انتاریو، در حال بررسی تغییرات اخیر و تاثیر آنها بر اقتصاد استان می باشد. داگ فورد نیز اعلام کرده که حداقل دستمزد را از 14 دلار در ساعت افزایش نخواهد داد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 5
  • 0
  • 7
  • 0
  • 21
  • 0
  • 9
  • 0