مقالاتمقالات اجتماعی

کارکنان بخش سلامت، آسیب دیدگان خشونت از گذشته تا امروز

اینکه برگزارکنندگان کمپین های مخالفان واکسن بیرون بیمارستان های شهرهای بزرگ را برای اعتراضات انتخاب کرده اند کج سلیقگی آشکاری به نظر می رسد، چرا که بیمارستان یکی از معدود اماکنی است که ورود به آن نیاز به پاسپورت واکسن ندارد. یعنی شاید شما بدون گواهی واکسن نتوانید برای دیدن ماتریکس 4 وارد سینما شوید، اما اگر به خاطر اجتناب از واکسن، به ویروس مرگبار مبتلا شوید همین پزشکان و پرستارانی که امروز بر سرشان فریاد می زنید ناجیان شما خواهند بود.

با وجود اینکه برای رفتارهای مخالفان واکسن از واژه اعتراض استفاده می کنیم، اما این واژه بسیار لوکسی برای خصومتی است که این گروه با کادر درمان در پیش گرفته اند: بر سر آنها فریاد می کشند. آنها را مورد آزار جسمی قرار می دهند، و بدتر از همه با سر و صدای گوشخراش خود، موجب وخامت حال بیمارانی می شوند که پزشکان و پرستاران برای درمان شان شبانه روز زحمت می کشند. یک پیراپزشک در ونکوور در گفتگو با گلوب اند میل اقرار کرد از وقتی شاهد ممانعت مخالفان واکسن از رسیدن یک بیمار بدحال به بیمارستان بوده، به استعفا از شغل خود فکر می کند.

اما پیش از پاندمی هم کادر درمان پیوسته در معرض آسیب قرار داشت. شغل آنها جدا از سطح بالای استرس و فشار روحی، پتانسیل بالایی برای قرار گرفتن در معرض خشونت های لفظی و فیزیکی دارد. 

هرچند اگر بخواهیم مشاغل پرخطر را نام ببریم بعید است اسمی از کارکنان بخش سلامت بیاوریم، اما مطالعات نشان می دهد خشونت علیه کادر درمان یک اپیدمی خاموش بوده و هست. مارگارت کیت و جیمز بروفی در کتاب جدید خود، زنگ خطر خشونت علیه کادر درمان به صدا درآمده است، می نویسند: یافته ها نشان می دهد خشونت علیه کارکنان مشاغل سلامت از کنترل خارج است. آنها علاوه بر قرار گرفتن در معرض حمله های لفظی و فیزیکی، مورد سوءاستفاده جسمی و جنسی نیز قرار می گیرند و با صدمات روحی و احساس تحقیرشدگی رها می شوند. این دو محقق در گفتگو با پرستاران گزارش هایی را از چاقو خوردن، مشت خوردن، سوءرفتارهای نژادپرستانه و آزارهای جنسی ثبت کرده و نظرسنجی آنها از یک گروه 150 نفره پرستاران نشان می دهد حتی یک نفر از این پرستاران نبوده است که یکی از انواع خشونت را در محل کار تجربه نکرده باشد.

به نوشته گلوب اند میل، فدراسیون پرستاران کانادا نیز در گزارشی اعلام کرد آمار تجربه خشونت در محل کار در میان پرستاران 61 درصد، در برابر 15 درصد در سایر مشاغل است.

بدتر از تجربه خشونت، عدم حمایت مسئولان و مقامات و نهادهای ذیربط از فرد آسیب دیده است. مدیران بیمارستان ها معمولا به جای دادن مرخصی برای پشت سر گذاشتن دوران نقاهت، و حمایت های مالی و معنوی از نیروی کار خود، آنها را دعوت به سکوت می کنند. یک پرستار که پس از تجربه نوعی از خشونت دچار افسردگی حاد شده بود می گوید: احساس یک شکست خورده را دارم که حالش برای هیچ کس مهم نیست.

وضعیت خشونت محیط کار برای مستخدمان بیمارستان ها، پرسنلی که اکثرا از زنان رنگین پوست تشکیل شده، به شدت سخت تر است. سوء رفتار بیشتر علیه آنها و منابع حمایتی کمتر باعث شده بسیاری از این آنها بپذیرند که باید آزار را تحمل کنند و دم نزنند.

جالب اینجاست که این کارکنان، بیمارانی را که با آنها به خشونت رفتار می کنند مقصر نمی دانند و می گویند بیمار تحت فشار و خسته از درد و ناتوانی را نمی توان سرزنش کرد.

نویسندگان کتاب زنگ خطر برای خشونت علیه کادر درمان مجموعه ای از راه ها را برای کنترل خشونت در مشاغل کادر درمان پیشنهاد می کنند که استخدام نیروی کار بیشتر به ویژه در برخورد با بیماران روحی، آموزش و حمایت از کسانی که سکوت خود را می شکنند از آن جمله است. هرچند در جامعه ای که هنوز عده ای ماسک را اضافی و پاسپورت واکسن را دروازه دیکتاتوری می خوانند و فریاد اعتراض شان را بر سر کسانی می زنند که 16 ماه بی وقفه از جان شان برای مبارزه با پاندمی مایه گذاشته اند، نمی توان زیاد به بهبود اوضاع امیدوار بود، اما شاید افزایش آگاهی عمومی نسبت به بعد پنهان و تاریک مشاغل بخش سلامت راهی باشد برای دلجویی از تلاش های خستگی ناپذیر آنها

 


برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست