مقالاتمقالات پزشکی

چین هم دچار مشکل چاقی است. راه چاره چیست؟

فیلم Love on a Diet یک اثر کمدی عشقی ساخت <هونگ کونگ> است که در سال 2001 ساخته شد و در آن <اندی لائو> و <سمی چِنگ> با شکم‌های پلاستیکی، در نقش  یک زوج چاق بازی می‌کنند. <اندی لائو> نقش پسری را بازی می کند که به کاراکتر <چنگ> که یک دختر چینی است کمک می‌کند تا وزنش را پایین بیاورد، به امید آن که بتواند رابطه‌ از دست‌رفته‌اش با دوست‌پسر ژاپنی‌اش را بازسازی کند. سپس کاراکتر <لائو> خود نیز وزنش را پایین می‌آورد و این دو عاشق هم می‌شوند. در فیلم، هیچ اشاره‌ای نشده بود که افراد چاق را بدون توجه به ظاهرشان، باید به خاطر آنچه هستند دوست داشت. افزون بر این، پیامی در فیلم وجود نداشت مبنی بر اینکه، مردانی که بدن دیگران را مسخره می‌کنند، باید به راه راست هدایت شوند. در عوض، نتیجه اخلاقی داستان این بود که اگر افراد چاق، لاغر شوند، می توانند به عشق شان و خوشبختی برسند.

این فیلم نشان‌دهنده یک هنجار اجتماعی است، که همچنان در <چین> وجود دارد: زنان چاقی که قصد ازدواج دارند، یا باید لاغر شوند و یا خطر تا ابد مجرد ماندن را، به جان بخرند. راه دیگری که برای این زنان وجود دارد، این است که امیدوار باشند با مردانی دیدار کنند، که به وزن بالای آنها اهمیت ندهند. این موضوع در <چین> مشکل بزرگی برای این زنان ایجاد می‌کند، زیرا به احتمال زیاد، تعداد چنین مردانی در کل کشور، به یک دوجین هم نمی‌رسد و آنها نیز معمولا متاهل هستند.

این موضوع، در تضاد شدید با گرایشات اجتماعی در غرب، به سوی ایجاد دیدگاه مثبت به شکل بدن افراد است. این گرایش اجتماعی، یک موج فرهنگی را در <بریتانیا> و <آمریکا> به راه انداخته که که می‌گوید خاطرنشان کردن وزن یک فرد کاری اشتباه و بی‌ادبانه است و این نیز اشتباه است که به یک فرد توصیه کنیم که باید وزن کم کند. برند Dove که تولیدکننده صابون و دیگر شوینده‌هاست، از حدود یک دهه‌ پیش، طرفداری خود را از این طرز تفکر، با استفاده از تصویر یک زن چاق در لباس زیر، روی محصولاتش، نشان داده است. برای افرادی که طرز فکر لیبرال دارند، نگاه مثبت‌اندیش به بدن خوب است و اشاره به چاق بودن یک فرد و تمسخر آن، باید از میان برود.

یکی از نمونه‌های افراطی این طرز تفکر، در فوریه 2018 روی داد: در آن زمان، یک بنیاد تحقیقات سرطان، در یکی از آگهی‌هایش هشدار داده بود که چاقی، دلیل شماره یک ابتلا به سرطان است. اما، خانم <سوفیا هاگن> که یک کمدین اهل <دانمارک> است، با زبانی تند و آتشین، به این آگهی حمله کرد و آن را توهین‌آمیز نامید. از نظر این خانم، نگاه مثبت‌گرایانه به بدن، به این معنی است که هیچ کس نباید بگوید چاقی می‌تواند موارد منفی نیز به همراه داشته باشد، حتی اگر این گفته، در جهت حفظ جان انسان‌ها باشد.

نمونه دیگر، مجله‌ Cosmopolitan است که در شماره‌ اکتبر خود، از یک مدل زیبارو اما بسیار چاق برای عکس روی جلد استفاده کرد. واکنش‌ها به چاپ این عکس، نشان داد که چاقی در غرب، به صورت یک مساله اخلاقی درآمده است: در یک سو افرادی از مجله انتقاد کردند که با این کار، قصد تبدیل چاقی به یک هنجار بوده و در سوی دیگر، از این حرکت برای بالا بردن اعتماد به نفس در میان زنان چاق، تقدیر شد.

با وجود تمام تبلیغات علیه چاقی، <چین> بزرگترین جمعیت چاق جهان را در خود دارد. در یک میلیارد و 400 میلیون نفر جمعیت این کشور، حدود 11 درصد از مردان و حدود 15 درصد از زنان، از چاقی رنج می برند. اما این جمعیت همچنان به درصد چاقی در <بریتانیا> و <آمریکا> نمی‌رسد. تنها در <بریتانیا>، دو سوم جمعیت، دچار چاقی مفرط هستند.

اکنون پرسشی که وجود دارد این است: آیا راه درست این است که نگاه مثبت به بدن را رواج دهیم و کاری کنیم افراد چاق، با شکل بدن خود احساس راحتی کنند؟ یا اینکه به روش <چین> و برخی دیگر از کشورها عمل کنیم و با تبلیغات علیه چاقی، از گسترش و روی‌دادن آن در جمعیت، جلوگیری کنیم؟ پاسخ مشخصی برای این پرسش وجود ندارد، اما یک چیز مسلم است: درست است که روش اول، به مردم آرامش می‌دهد، اما از آنجا که المان زشتی و بدی، اجتماعی را از چاقی جدا می‌کند، به بالا رفتن میزان این مساله خواهد انجامید.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 5
  • 0
  • 7
  • 0
  • 21
  • 0
  • 9
  • 0