مقالاتمقالات اجتماعی

چرا صنایع بازیافت کانادا دچار بحران شده است؟

 

مردم کانادا، برای چندین دهه مواد بازیافتی خود را در سطل‌های آبی‌رنگ انداخته، رها کرده و هرگز به پشت سرشان نگاه نکرده‌اند. اما حالا با تصمیم چین، برای کاهش 96 درصدی واردات زباله‌های پلاستیکی کانادا، صنایع بازیافت کشور با بحران روبرو شده است.

پس از تصمیم چین، نومیدی بر این صنایع سایه افکند. مقامات مرکز خدمات جمع‌آوری زباله و بازیافت کلگری، برای یک سال بود که نتوانسته بودند برای چندین تن مواد بازیافتی که بار کامیون‌ها شده بود، خریدار جدیدی پیدا کنند. شرکت‌های بازیافتی داخلی، از خرید این مواد خودداری می‌کردند و حمل و نقل این مواد به کشورهای دیگر نیز، دیگر امکان پذیر نبود. در ماه مارچ، مقامات دست به دامان شرکت بازیافت شهری Sims در ناحیه‌ بروکلین نیویورک شدند. اما این شرکت حتی قبول نکرد این مواد را، که بر هزار و 400 تن بالغ می‌شدند، حتی به صورت رایگان تحویل بگیرد و این آغاز بحران بود؛ بحرانی که هنوز ادامه دارد.

ماجرا با سیاست جدید چین آغازشد. این کشور، سال گذشته اعلام کرد که از این پس، از واردات 24 قلم از مواد بازیافتی خودداری خواهد کرد. این سیاست سختگیرانه که شمشیر ملی نام گرفت، پاسخی بود به نگرانی‌های داخلی این کشور در زمینه محیط زیست و بهداشت و همچنین شکل آلوده‌ موادی که از کانادا به این کشور وارد می‌شدند: ظروف، بطری‌ها و سایر مواد بازیافتی، اغلب آلوده به کثافت و مواد آلاینده بودند و ظروفی که نیاز به دسته‌بندی و جداسازی داشتند.

آمار موجود نشان می‌دهد که از سال گذشته تا کنون، صادرات مواد پلاستیکی قابل بازیافت از کانادا به چین و هنگ کنگ، به حدود یک پنج رسیده و به ترتیب 96 و 72 درصد کاهش داشته است. تصمیم چین برای کاهش وارداتش، افزون بر ایجاد محدودیت در میزان تولید مواد بازیافتی خانگی کانادایی‌ها، ما را وادار خواهد کرد تا از اعتیادی که به بسته‌بندی ارزان و سهل الوصول پلاستیکی پیدا کرده‌ایم نیز، دست برداریم. مخالفت چین با اینکه نقش سطل بازیافت جهان را بازی کند، همچنین هزینه‌های بازیافت را به میزان 40 درصد افزایش داده و آشکار کرده که ساختار مالی صنعتی که حیات کشور به آن وابسته است، چقدرمی‌توان لرزان باشد.

چاره‌ کار چیست؟

شهرها و کمپانی‌های سراسر کشور، جهت سازگار شدن با این شرایط، تلاش‌هایی برای بروزرسانی ساختارهای جمع‌آوری زباله‌های بازیافتی خود را آغاز کرده‌اند. کارخانه، همچنین نیروی کار ویژه‌ای را استخدام کرده‌اند که به کار جداسازی، گروه‌بندی و آماده‌سازی این زباله‌ها در دو گروه زباله‌های کاغذی و پلاستیکی می‌پردازند. از سوی دیگر، اخیرا پویشی آغاز شده تا هزینه‌ بازیافت بسته‌بندی‌های پلاستیکی، به دوش کمپانی‌های چندملیتی بیفتد، که در کانادا فعالیت و این بسته‌بندی‌ها را استفاده می‌کنند.

از ابتدای ماه جولای، استفاده از کیسه‌های پلاستیکی، دراستان Prince Edward ممنوع خواهد شد. گرچه این استان، نخستین استان کانادا است که چنین تصمیم قاطعی در این زمینه می‌گیرد، اما برخی دیگر از شهرها و نواحی کشور نیز، اقدامات مشابهی را در دستور اجرا دارند. برای نمونه، برخی از شهرهای آلبرتا، از انداختن کیسه‌های پلاستیکی در سطل‌های آبی‌رنگ خودداری کرده، و آنها را مستقیما برای دفن در زمین می‌فرستند. در شمال Glengarry انتاریو، ساکنین قانون جدیدی را آموخته‌اند و به کار می‌گیرند: اگر ظرف پلاستیکی که دارید، قابل مچاله شدن باشد یا بتوانید آن را کش بدهید، قابل بازیافت نیست.

پژوهشی که اخیرا توسط بنیاد Deloitte و به سفارش سازمان حفاظت از محیط زیست کانادا، انجام گرفته، نشان می‌دهد که در زمینه‌ بازیافت، فضای بزرگی برای بهینه‌سازی وجود دارد. براساس این پژوهش، تنها 9 درصد از سه میلیون و 200 هزار تن زباله‌ پلاستیکی که هر سال در کانادا تولید می‌شود، بازیافت می‌گردد. این به این معناست که میزان دو میلیون و 800 هزار تن زباله‌ پلاستیکی – یعنی هم‌وزن 24 برج CN Tower– سرانجام در زمین دفن می‌گردد.

در کلگری، مقامات می‌گویند که در حال انتقال آخرین کامیون‌های حامل زباله‌های پلاستیکی، به تاسیسات Merlin درنزدیکی ونکوور هستند و زباله‌های کاغذی نیز، سرانجام بازار جدید پیدا کرده‌اند. خانم شارون هاولند، مدیر برنامه‌ بازیافت مواد زائد کلگری می‌گوید: از این پس، انتقال همه‌ مواد زائد و بازیافتی یک شهر، به جاهای دیگر کشور، غیرممکن خواهد بود و شهرها و استان‌ها باید با ادامه‌ برنامه‌های بهینه‌سازی خود، مشکلات بازیافتی خود را، حل کنند.

 

 

 

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 6
  • 0