مقالاتمقالات اجتماعی

چرا زنان بیش از مردان تنها به سفر می روند؟

سارا ترلیون- گلوب ومیل

از هنگامی که آثاری مانند بخور، دعا کن و عشق بورز، به قلم الیزابت گیلبرت (که بعدها فیلمی سینمایی هم براساس آن تولید شد) منتشر شدند، این نظریه رو به رشد بوده که تنها سفر کردن ابزاری برای تقویت زنان و خودباوری آنان است. سارا هپولا نویسنده ساکن دالاس که دارد در این مورد کتابی می نویسد، می گوید: چنین سفری یکی از ویژگی های منحصر به فرد زندگی زنان در قرن بیست و یکم می باشد. آنها اینک به گونه ای از تنها سفر کردن احساس راحتی می کنند، که تا هنگامی که تنها همسر و مادر محسوب می شدند، چنین احساسی نداشتند.

البته مردان نیز، دست به این گونه سفرها می زنند. اما اقدام زنان نمود بسیار بیشتری دارد. کمااینکه به نظر می رسد، تنها سفر کردن شان تبدیل به یک جنبش شده باشد. کمااینکه روند موجود سبب گشته صنعت مربوطه هم با تورهای گردشی، خدمات هتل، و حتی جزایر خصوصی تنها زنانه، به این جنبش واکنش نشان دهد.

اینک این پرسش مطرح می شود، که تنها سفر کردن می تواند چه دستاوردهایی برای زنان داشته باشد؟ اگر سر صحبت را با خود زنانی که دست به این گونه سفرها می زنند باز کنیم، می بینیم دلایل عمده اقدام شان تجربه فرهنگ های گوناگون، خوردن غذاهای تازه، آموختن زبان،و عکس گرفتن از مناظر زیبای غروب آفتاب است. مناظری که حتی در تنهایی نیز، خیال انگیز به نظر می رسند.  

از دیگر سو این تنها سفر کردن به زنان اجازه می دهد، خواسته ها و انتظارات دیگران را ولو برای مدتی محدود کنار بگذارند. زیرا آنها در زندگی اجتماعی به گونه ای هستند که در مجموع مایلند نیازهای کسانی را که دوست دارند، برطرف کنند. حتی اگر این کار به بهای نادیده گرفتن خواسته های خودشان تمام شود. وانیکا ریموند مجری شبکه تلویزیونی سفر/ تراول چنل می گوید: وقتی یک زن تنها مسافرت می کند، این فرصت را دارد که در غیاب کسانی که از نظر احساسی و روحی به او وابسته اند، باتری های خودش را دوباره شارژ نماید.