صفحه اصلی / مقالات / چرا آمریکا برای گردباد هاروی آمادگی نداشت؟

چرا آمریکا برای گردباد هاروی آمادگی نداشت؟

هاروی که با شدت و حدت تگزاس را نشانه گرفته، نخستین گردباد بزرگی است که تقریبا در دوازده سال اخیر در آمریکا شاهدش بوده ایم. البته در خلال این دوازده سال گردبادهایی به این کشور اصابت کرده اند. اما از هنگامی که در بیست و چهارم اکتبر 2005  ویلما فلوریدا را درنوردید، دیگر گردبادی در مقیاس بیش از گروه 3 در این کشور به وقوع نپیوسته است.

گردباد ویلما تنها در حوزه بیمه، بیش از 25 میلیارد و 800 میلیون دلار خسارت به بار آورد. البته هنوز زود است که بتوان، میزان خسارت های مالی گردباد هاروی را برآورد کرد. اما از هم اینک برخی ناظران آن را عددی دو رقمی و در رده میلیارد دلار می دانند.

معمولا آنهایی که در مناطق کمتر در معرض خطر زندگی می کنند، چنین اظهارات در مورد عوامل مسبب اینگونه فجایع طبیعی را که می توانند مسائلی حساس باشند، بسیار زودهنگام می دانند. زیرا هیچ کسی که مستقیما هدف اینگونه خسارت ها نبوده، تمایلی ندارد در مورد علل ناکامی در خط مشی، طرح و برنامه ریزی و اجرایی منجر به اینگونه رخدادهای اندوهبار، چیزی بشنود. این امر به ویژه در زمانی مصداق دارد که رخداد مربوطه همچنان ادامه داشته باشد.

اما اگر بتوان گذشته را ملاک قرار داد، خیلی زود از سیاستمداران خواهیم شنید که گردباد هاروی بسیار بزرگ بود و نمی شد هیچ کاری برای آمادگی در برابرش انجام داد. یا اینکه نمی شد، از چنین میزان زیاد خسارت پیشگیری کرد. بنابراین گرچه امکان دارد تلاش برای ایستادگی در برابر چنین اظهاراتی خیلی دردناک باشد، اما این ایستادگی سودبخش است. زیرا از جمله برخی از مشکلاتی را نشان می دهد که ممکن است سبب تبدیل این خطر طبیعی به یک فاجعه تمام عیار شده باشند.

در مورد گردباد هاروی در نظر گرفتن تصویر بزرگ و فراگیر، شامل نگاه به شرایط فضای سبز و تالاب می شود که از جمله می توانستند به کاهش تأثیرات آن گردباد و طرح و برنامه ریزی برای توسعه در مکان هایی مانند هوستون، کمک کنند. همچنین در پاسخ یافتن این پرسش یاری رسانند که آیا موسسات دولتی مهم مانند مرکز ملی گردباد و اداره مدیریت اضطراری دولت ملی، برای چنین رخدادی آماده بوده اند؟

به منظور کارآمدی بحث می توان مسئله مدیریت تالاب، طرح و برنامه استفاده از زمین و… را در روندهای سال های اخیر در هوستون، در کنار هم قرار داد. در آن مرکز شهری که در آمریکا چهارمین بزرگترین است، تالاب ها و سایر فضاهای سبز به سبب توسعه سریع از بین رفته اند. کمااینکه براساس تحلیل ها بین سال های 1996 تا 2010 منطقه 14 قصبه ای هوستون بیش از 43 هزار جریب از تالاب های خود را از دست داده است. این بدان معنی می باشد که نه تنها آب جاهای کمتری برای رفتن دارد، بلکه مردم بیشتری در مخاطره قرار می گیرند و خسارات بیشتری به داشته ها وارد می شوند.

با نگاه به سیل ساحلی و دیوارهای بازدارنده در مقابل تغییرات ناگهانی طوفان، یک فاصله بزرگ دیگر خود را نشان می دهد. زیرا پس از گردباد هایی مانند آنچه در سپتامبر 2008 روی داد، در سال 2009 پیشنهاد شد که دیوارهای ساحلی بازدارنده برای خطوط ساحلی علیای کشور یعنی از مرز تگزاس/ لوییزیانا تا فری پورت ساخته شوند. در سال 2014 اعتبار مالی جهت پژوهشی برای مدنظر قرار دادن قابلیت انجام این پروژه تامین شد. اما ساخت این دیوارها هنوز در مرحله بحث و گفت و گو قرار دارند و امکان دارد بنای آنها تا سال 2023 آغاز نشود. البته موارد مهم دیگری هم وجود دارند که باید به آنها پرداخته می شد و بشود.

امکان دارد نگاه به نقش ادارات دولتی در گردباد هاروی، برای تعیین پاسخ این پرسش هم سودمند باشد، که آیا منصوب کردن رئیسی جدید برای اداره مدیریت اضطراری دولت ملی در اواخر ماه جون یعنی سه هفته پیش از آغاز فصل گردبادها، هیچگونه نقشی در واکنش به هاروی داشته، یا نداشته است؟ به طریقی مشابه مرکز ملی گردباد از هنگامی که مدیر پیشین آن برای تصدی سمتی دیگر در بخش خصوصی از این نهاد رفته، بدون رئیس بوده است.

فاصله 11 سال و ده ماه طولانی ترین زمان بین دو گردباد مهم و بزرگ در آمریکا بوده است. بنابراین این یک راز و معمای علمی می باشد که چرا پس از این مدت دوباره گردباد هاروی رخ داد (البته در این مورد پژوهش هایی صورت گرفته و نظریاتی ابراز شده است)؟ اما به نظر می رسد اینکه آمریکا در زمانی که هنگام آمادگی برای رخدادی مانند گردباد هاروی بود از حفظ و حراست خود دست برداشته و اینک باید بهای بسیار سنگین تری بپردازد، راز و معما نیست.

Ata Tamjidi

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *