مقالاتمقالات اجتماعی

چالش های مضاعف پاندمی برای کارگران مهاجر

به گزارش کانورسیشن، وقتی با شیوع کووید-19 کانادا مرزهای خود را بست، مزرعه داران از دولت خواستند کارگران را از این قانون مستثنی کند زیرا بدون آنها مردم کانادا چیزی برای خوردن نخواهند داشت. دولت پذیرفت و ورود کارگران را مشروط به قرنطینه 14 روزه کرد. اما با جای گرفتن کارگران در اقامتگاه های کوچک، آیا حفظ فاصله اجتماعی امکان پذیر است؟ و پاندمی بر سایر مشکلات کارگران مانند انزوای اجتماعی، بیگانه هراسی و مسایل روحی ناشی از آن چه تاثیری خواهد داشت؟

طبق آمار شورای منابع کشاورزی کانادا، تعداد کارگران مهاجر که اکثرا از مکزیک و جامائیکا به کانادا مهاجرت می کنند در بخش کشاورزی از 45 هزار نفر در سال 2014 به 60 هزار نفر در سال 2017 افزایش یافته که تقریبا یک ششم کل مشاغل کشاورزی کانادا را تشکیل می دهد. فقط در انتاریو در هر فصل 14 هزار کارگر مهاجر در بخش کشاورزی به خدمت گرفته می شوند.

اقامتگاه های شلوغ و احتمال سرایت بیماری

با وجود اینکه کارگران مهاجر نقشی کلیدی در صنعت رو به رشد کشاورزی دارند، اما در برابر کووید-19 و تبعات روانی و اجتماعی آن حمایت های لازم از آنها صورت نمی گیرد. شرایط اسکان این کارگران بزرگ ترین تهدید برای آنها است.

طی 2 سال گذشته مطالعه ای درباره پیوستن این کارگران به جامعه انجام شد که در آن مطالعه نیز موضوع اسکان یکی از بحث های اصلی بود.

 

 

یکی از کارگران جامائیکایی در این مطالعه شرایط محل سکونت خود را این طور توصیف کرد: 8 نفر با هم در یک خانه زندگی می کنیم، هر اتاق 4 نفر، با یک سرویس بهداشتی و یک آشپزخانه برای همه. 

به گفته یکی از کارکنان بهداشت عمومی، با وجود تعداد نفرات زیاد در یک خانه و استفاده از آشپزخانه و سرویس بهداشتی مشترک، ریسک شیوع بیماری های عفونی به شدت بالا می رود. از طرفی، شخص مبتلا از سوی دیگران طرد می شود که خود منجر به افسردگی و ناراحتی روحی فرد بیمار می گردد. 

مشکلات روحی کارگران مهاجر با ترس ابتلا به کووید-19 رو به فزونی است.

با وجود اینکه تنوع فرهنگی زیادی در میان کارگران مهاجر وجود دارد، اما تنش و نژادپرستی نیز به همان میزان زیاد است. کارگران در طول روز وقتی برای انجام کارهای شخصی مانند خرید مواد غذایی ندارند که این امر نیز بر استرس های آنها افزوده است.

کارگران مهاجر حتی پیش از پاندمی هم عدم پذیرش از سوی جامعه را احساس می کردند. یکی از این کارگران می گوید: مردم  جور دیگری به ما نگاه می کنند. آنها فقط ما را کارگر می بینند و از پیش قضاوت مان می کنند. یکی دیگر از کارگران می گوید: گاهی وقتی وارد سوپرمارکت می شویم بعضی از مشتریان خودشان را کنار می کشند. احساس دوگانه ای بین بیش از حد به چشم آمدن و در عین حال دیده نشدن. به گفته یکی از کارکنان بهداشت عمومی این کارگران گاهی انگار اصلا وجود ندارند و خودشان این حقیقت را می دانند.

همچنین بیم آن می رود نگرش جامعه به کارگران مهاجر بدتر شود. این افراد که همین حالا هم به آنها نه به چشم شهروند که صرفا کارگر نگریسته می شود، با مشکلات روحی زیادی مانند تنهایی و انزوای اجتماعی دست و پنجه نرم می کنند که محدودیت های ناشی از اقدامات لازم برای کنترل شیوع کووید-19 می تواند آن را بدتر کند. 

حمایت از کارگران

کارگران مهاجر در کاشت و برداشت و تهیه و فراوری غذایی که ما می خوریم نقش اساسی دارند. با بسته شدن مرزها به روی مهاجران، نقش نیروی کار مهاجر بیش از پیش به چشم می آید. 

حتی در بریتانیا از مردم خواسته شد تحت عنوان نیروی زمینی جای 60 هزار کارگر فصلی را که کشاورزی بریتانیا به آنها متکی بود پر کنند. آمریکا نیز صدور ویزا برای کارگران مهاجر را که در هر فصل به 250 هزار نفر می رسیدند متوقف کرده است، چرا که مسئولین بهداشت و سلامت شرایط زندگی این کارگران و اسکان آنها در خانه های شلوغ، و محرومیت از حقوق شهروندی را عاملی برای سرایت بیشتر کووید-19 می دانند.

کانادایی ها می توانند غذا تهیه کنند، دوش بگیرند و خود را ایزوله کنند. اما خانه های شلوغی که کارگران در آن اسکان دارند جایی برای ایزوله شدن ندارد. به علاوه این کارگران نیاز دارند، مانند همه مردم، به آخرین اخبار مربوط به شیوع بیماری و توصیه های بهداشتی به زبان خودشان دسترسی داشته باشند، اما آنها در اقامتگاه های خود حتی به اینترنت دسترسی مناسب ندارند.

به همه ما توصیه می شود در خانه بمانیم اما اقامتگاه کارگران هیچ شباهتی به خانه ندارد





برچسب ها

نوشته های مشابه

Don`t copy text!