Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / پیش‌بینی‌های این فیلم به واقعیت پیوسته

پیش‌بینی‌های این فیلم به واقعیت پیوسته

بیست سال پیش فیلم The Truman Show یا <برنامه‌ تلویزیونی ترومن> و ایده‌هایی که ارائه می‌داد به نظر غیرعقلانی و مسخره به نظر می‌رسید. <لورا لینی> بازیگر نقش دوم فیلم با یادآوری گفتگوهایی که بازیگران و عوامل تولید درباره‌ فیلم داشتند، می‌گوید: <ما به اینکه برخی ایده‌های فیلم چقدر دور از ذهن و غیرعقلانی است، می‌خندیدیم. نمی‌توانستیم باور کنیم که افرادی بخواهند از خودشان فیلم بگیرند و بعد مردم بیایند تلویزیون را روشن کنند و آنها را در خانه‌ خودشان نگاه کنند و اسم این را سرگرمی بگذاریم. به نظرمان نتیجه کار خیلی کسالت‌آور می‌شد>.

<شری لنزینگ> که در زمان تولید فیلم، مدیر کمپانی <پارامونت> بود و ناظر بر تولید 200 فیلم بوده، می‌گوید: <اصلا فکر نمی‌کردم که این فیلم، به شکلی دارد آینده ما را پیشگویی می‌کند. که ناگهان، ما با بمباران این همه رئالیتی شو، مانند Keeping Up With Kardashians و The Real Houswives مواجه شویم. وقتی من در خانه می‌نشینم و این برنامه‌های رئالیتی را نگاه می‌کنم، از خود می‌پرسم که آیا چقدر از این‌ها واقعی هستند، چون مردم دارند در مقابل دوربین زندگی می‌کنند. هر وقت این‌ها را می‌بینم، Truman را به یاد می‌آورم>.

<اندرو نیکول> که فیلمنامه‌ Truman Show را نوشته می‌گوید: <وقتی می دانی که یک دوربین در جلویت است، دیگر واقعیتی در کار نیست. به این خاطر، کاراکتر <ترومن بوربَنک> که در فیلم است، را می‌توان تنها ستاره‌ حقیقی رئالیتی شو دانست>.

قصه‌ پیچیده‌ فیلم Truman Show که توسط <پیتر ویر> کارگردان اسکاری سینما، به تصویر درآمده، حول محور کاراکتر <ترومن> نوشته شده؛ مردی پرانرژی و خوشبین که <جیم کَری> نقش او را بازی کرده است. <ترومن> در طول داستان، آرام آرام متوجه می‌شود که تمام زندگی‌اش، یک برنامه‌ تلویزیونی عظیم است که برای سود تجاری مصنوعا ساخته و پرداخته شده است. او درمی‌یابد که دوستان و خانواده‌ او، در واقع همه بازیگر هستند و هر کاری که می‌کند در هر لحظه با حدود 5000 دوربین مخفی ضبط، و به صورت زنده در تلویزیون پخش می‌شود. او همچنین متوجه می شود که حتی تصمیماتی که می‌گیرد، تحت کنترل کارگردان تشنه قدرت این برنامه به نام <کریستف> است که نقشش را <اِد هریس> بازی کرده است.

فیلم علاوه بر پیش‌بینی هجوم برنامه‌های موسوم به <رئالیتی شو> به تلویزیون، گسترش تبلیغ کالاها به تمام برنامه‌های تلویزیون و هجمه به محدوده‌ خصوصی افراد را نیز پیش‌بینی کرده است. فیلم همچنین پیشگویی می‌کند که برای افرادی که در چنین اجتماعی زندگی کنند، یک جور سرگردانی فلسفی ایجاد می‌شود، چرا که آنها نمی‌دانند که باید برای خودشان زندگی کنند یا برای تماشاچیان؛ حال چه این تماشاچیان روبروی تلویزیون باشند، چه مخاطبین و پیروان هر فرد در شبکه‌های اجتماعی. در فیلم کاراکتر <ترومن> در نهایت به جایی می‌رسد که باید انتخاب بزرگی انجام دهد: یا دنیای مصنوعی را که با آن آشنایی دارد بپذیرد و به زندگی ادامه دهد و یا از آن زندگی رخت برکند و در جستجوی حقیقت، به سوی ناشناخته‌ها سفر کند.

اما 20 سال پس از آن که <ترومن> در نهایت تصمیم گرفت که سریال تلویزیونی‌ای که واقعیت مرده‌ زندگی اش را ساخته بود ترک کند و برود، ما در جای او قرار گرفته‌ایم. تنها تا سال 2015 ، حدود 750 رئالیتی شوی مختلف در شبکه‌های تلویزیونی در حال پخش بوده است. برخی دیگر از ما، که در هیچ کدام از این برنامه‌ها شرکت نکرده‌ایم هم، به طریقی دیگر، رئالیتی شوی خودمان را تولید می‌کنیم: از طریق پست‌های لحظه به لحظه در <توییتر>، گزارش‌های تصویری در <اینستاگرام>، <اسنپ چت>،  ویدیوهای <فیسبوک> و <یوتیوب> و از این دست. اما در جایگاه تماشاچی، ما، حداقل در آمریکا، از مرز خطرناک این فیلم هم رد شده‌ایم و یک ستاره‌ برنامه‌ <رئالیتی> را، به عنوان رئیس‌جمهور انتخاب کرده‌ایم. <لورا لینی> بازیگر فیلم می‌گوید: <فیلم Truman Show لحن بسیار بدگمان و تاریکی دارد. و بدبختانه به نظر می‌رسد که دنیای ما، مدت‌هاست به ماورای آن تاریکی رفته است>.

نخستین نسخه تدوین شده‌ فیلم، مورد خواست و توجه کارگردان و تهیه‌کننده قرار نگرفت و عوامل فیلم مجبور شدند بسیاری از صحنه‌ها را دوباره فیلمبرداری کنند. این موضوع موجب یک هزینه 80 میلیون دلاری اضافه در تولید فیلم شد. اما در نتیجه، 20 سال پس از نمایش اولیه، فیلم همچنان در فهرست آثار کلاسیک سینما قرار دارد.

<اندرو نیکول> فیلمنامه‌نویس فیلم می‌گوید: <اصلا فکر نمی‌کردم هجوم این به اصطلاح رنالیتی شوها را پیش‌بینی کرده باشم. مطمئن نیستم که من نقشی در ایجاد این فرهنگ داشته باشم. اما اگر داشته‌ام، عذرخواهی می‌کنم>.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *