مقالاتمقالات اجتماعی

پاندمی به اندازه کافی سخت هست، آن را برای هم سخت تر نکنیم!

بریانا بل – گلوب اند میل

خانواده من هم مثل بقیه کانادایی ها تحت قوانین سختگیرانه ای برای فاصله گرفتن از دیگران در دوران پاندمی کووید- 19 قرار دارد. بیشتر روزها را در خانه می مانیم: من به فرزندانم ریاضی درس می‌ دهم، دعواهای آنها را حل و فصل می کنم، و بچه ها در حیاط پشتی اسکوتر بازی می کنند. اما بعضی روزها هیچ کاری نمی‌تواند دل های گرفته ما را شاد کند. در چنین روزهایی من و همسرم و بچه ها فورا سوار ماشین می شویم و به اطراف شهر می رویم تا در مسیرهای پیاده روی چند قدمی راه برویم و دل‌ گرفتگی مان را به جنگل بسپاریم. با این وجود، مدام مراقب اطراف مان هستیم و نگرانیم از اینکه دیگران درباره ما- که از خانه خارج شده‌ایم- چه فکری می کنند. هرچند در این پیاده روی و گشت و گذار در جنگل، خلاف هیچ قانون و توصیه بهداشتی عمل نکرده و فاصله گذاری اجتماعی را به طور کامل رعایت می کنیم اما باز هم از بیرون آوردن بچه ها احساس ناخوشایندی دارم. اشتباه نکنید! من از اینکه سلامت خود و بچه ها را به خطر نمی اندازم اطمینان دارم؛ آنچه نگرانم می کند نظراتی است که در صفحات اجتماعی می خوانم، قضاوت های عجولانه مردم در مورد کسانی که از خانه بیرون می روند. درست است که همه ما در تحمل این اوضاع مشترک هستیم، اما باید بپذیریم که هر یک از ما شرایط خاص خودمان را داریم. 

در حالی که بسیاری از مردم این روزها با پختن نان و تماشای نتفلیکس وقت خود را پر می‌ کنند، بعضی ها هم با قضاوت و سرزنش دیگران خود را سرگرم می کنند؛ رفتاری بیهوده و تفرقه انگیز که موجب می شود بیش از آنچه کووید-19 برایمان رقم زده از هم فاصله بگیریم. 

جاستین ترودو، نخست وزیر، برای گذراندن عید پاک در کنار خانواده‌اش از خانه اش در اتاوا به هارینگتون لیک در کبک سفر کرد. اما همین موضوع ساده همه را علیه او برانگیخت. من نخست وزیر را به خاطر رفتن پیش همسر و فرزندانش در تعطیلات سرزنش نمی‌ کنم، زیرا حتی در حکم اخیر دیوان عالی انتاریو حفظ وظایف خانوادگی از اولویت های اول در دوران پاندمی شمرده شد. تجربه یک پاندمی جهانی برای هیچ کس آسان نیست: برای من که مادر سه فرزند هستم بسیار دشوار است، برای مادر 60 ساله من که تنها زندگی می کند هم سخت است، و پدربزرگ و مادربزرگ من که تجربه زندگی در دوران جنگ جهانی دوم را هم دارند می گویند تاکنون دورانی به این سختی در زندگی شان سپری نکرده اند. هر یک از ما تجربه متفاوتی از این روزها دارد. چالش هایی که من با سه فرزند پر جنب و جوش در خانه با آن مواجه هستم کاملا با تجربه مادرم که تنها زندگی می کند فرق دارد. 

باید بپذیریم هرچند همه ما یک پاندمی مشترک را تجربه می‌ کنیم، اما با مشکلات مخصوص به خودمان دست و پنجه نرم می‌ کنیم. مادر من هر دو هفته یک بار به خرید می‌ رود اما خانواده 5 نفره ما با یک یخچال کوچک، هر پنج روز نیاز به خرید پیدا می کند. برای مادر من چند قدم راه رفتن در محله کافی است، اما ما با سه بچه کوچک باید جایی برویم که آنها بتوانند مدتی آزادانه بدوند. 

 

 

ربکا، مادر دو فرزند، اخیرا مجبور شد فرزندانش را همراه خود برای خرید به فروشگاه ببرد. همسر او در سفر بود، پدر و مادرش در قرنطینه بودند، و خواهرش دچار نقص سیستم ایمنی است. بنابراین او چاره‌ ای جز همراه بردن فرزندانش نداشت.  به پسر 8 ساله و دختر 6 ساله اش گفته بود دستکش های زمستانی خود را بپوشند و جلوی بینی و دهان خود را بپوشانند. ربکا می گوید: در مسیر خانه تا فروشگاه، 5 نفر جلوی من را گرفتند و به من تذکر دادند که نباید بچه ها را بیرون می آوردم. بعضی نرم تر صحبت می کردند اما یکی از کسانی که جلوی مرا گرفت به من گفت تو چطور مادری هستی که می خواهی بچه هایت را به کشتن بدهی؟ از این حرف، ربکا و بچه ‌هایش بر خود لرزیدند. این حرف روی رفتار بچه ها در روزهای بعد هم تاثیر گذاشت؛ آنها آنقدر دست هایشان را می‌ شستند یا از مواد ضدعفونی استفاده می‌ کردند که پوست دست شان نازک شده بود. بعد از آن از بیرون رفتن و حتی بازی کردن در حیاط هم وحشت داشتند. 

عدم درک و همدلی دیگران، ربکا را  آزرده کرده است. آنها برای تهیه غذا به مواد غذایی نیاز دارند که باید خریداری شود و همیشه یک فامیل برای کمک به او در دسترس نیستند. پدری که از دلاراما بادکنک می خرد شاید قصد دارد جشن تولد کودکش را در قرنطینه شادتر برگزار کند. اگر یکی از همسایه های مان مدت طولانی را بیرون از خانه می گذراند، شاید مشغول توزیع ماسک در بیمارستان ها است.

اخیرا در تورنتو وب سایتی راه اندازی شده است که مردم می ‌توانند در آن شکایت از همسایه ها و یا هر کسی که قوانین مربوط به فاصله گذاری اجتماعی را می شکند ثبت کنند. هرچند این وب سایت می تواند در بسیاری از موارد مفید باشد اما ممکن است بعضی همسایه های فضول با قضاوت های عجولانه و بدون اطلاع از شرایط دیگران اقدام به ثبت شکایت از آنها کنند.  درست است که بعضی از مردم نسبت به قانون فاصله‌ گذاری اجتماعی بی‌ توجه هستند، اما در بسیاری از موارد ما از شرایط آنها خبر نداریم. پس به جای قضاوت عجولانه دیگران بیایید تفاوت هایمان را بپذیریم و قبول کنیم که نیازهای فردی ما در دوران پاندمی یکسان نیستند





برچسب ها

نوشته های مشابه

Don`t copy text!