مقالاتمقالات اجتماعی

ویروس کرونا، نه تنها زندگی، که مرگ و سوگواری ما را تغییر داده است

به گزارش 680News، این روزها توییتر پر شده از پیام ها و خبر فوت غریبانه عزیزان. نام های متفاوتی که داستان غم انگیز مشترکی دارند؛ دوستان و اقوام عزیزی که در تنهایی، بدون خداحافظی و حرف و آغوش آخر، می میرند. نه تشییع جنازه ای و نه مراسمی، فقط حس ترس، ناامیدی و عذاب وجدان برای بازماندگان.

زمانه بیرحمی شده است به واقع!

ویروس کرونا نه تنها سبک زندگی ما را تغییر داد، که سبک مردن و سوگواری مان را هم عوض کرده و حتی مراسم و دیدارهایی را که بعد از دست دادن عزیزی، موجب تسلی خاطرمان می شد، از ما گرفته است. 

دکتر استفن فلمینگ، استاد روانشناسی دانشگاه تورنتو، سال ها است روی موضوع سوگواری کار می کند. او با وجود تالیف چندین کتاب و سخنرانی در دانشگاه های کشورهای مختلف در این باره، می گوید من هم مثل دیگران دوست ندارم در میان یک عده غریبه به خاک سپرده شوم چه برسد که این غریبه ها ماسک هم به صورت داشته باشند. اما آمار مرگ و میر و پیش بینی ها نشان می دهد متاسفانه این روزها عده زیادی در این شرایط می میرند و خواهند مرد در حالی که خانواده و آشنایانشان چاره ای جز اینکه گوشه ای بایستند و نظاره گر باشند ندارند.

آنچه این نگرانی جمعی را تشدید می کند، حس از دست دادن کنترل امور است. به گفته دکتر فلمینگ، کووید-19 ما را از حمایت اجتماعی و مراسم فرهنگی و مذهبی که تسلی بخش سوگواران بود هم محروم می کند. در چنین شرایطی، ما نه تنها عزیزمان را از دست داده ایم، که تمام درک مان از جهان، و پیش فرض هایمان بر آنچه تحت کنترل تصور می کردیم را از دست رفته می بینیم.

 

 

هرچند بسیاری از کسانی که به کووید-19 مبتلا می شوند علائم خفیف و گذرایی را تجربه می کنند، اما بیماری بعضی را به سرعت از پا در می آورد، بدون آن که فرصت وداعی کوتاه به خانواده هایشان بدهد و این منشاء حسرتی تمام نشدنی است. 

به گفته دکتر فلمینگ، لحظه ای که متوجه بیماری عزیزمان می شویم، به خداحافظی با او فکر نمی کنیم! همه تلاش مان این است که زودتر او را به بیمارستان برسانیم چون دغدغه ما زنده ماندن اوست نه مرگش. اما وقتی بیمار به آی سی یو منتقل می شود دیگر اجازه ملاقات و صحبت وجود ندارد، و متاسفانه بعضی از بیماران در همین بخش می میرند، و بازماندگان را با این خاطره که آخرین حرف هایی که به هم زده اند چه بوده است تنها می گذارند.

شما در لحظه حادثه فقط به نجات عزیزتان فکر می کنید و حالا که با مرگ او رو به رو شده اید، از آنچه می تواند کمی مایه آرامش خاطرتان شود، محروم می شوید. 

دکتر فلمینگ یک توصیه ساده دارد: بپذیرید که عزیزانتان جاودانه نیستند. او می گوید: من هر وقت با همسرم، فرزندانم و کسانی که برایم عزیز هستند خداحافظی می کنم، به آنها می گویم که دوست شان دارم چون به واسطه کارم و مراجعینی که هر روز می بینم، می دانم وقتی کسی پایش را از در بیرون می گذارد، ممکن است برگشتی در کار نباشد. بنابراین، شکل خداحافظی نه در دوران شیوع کووید-19، که در روزهای معمول هم مهم است.

کووید-19 به ما یادآوری کرد چیزهای زیادی وجود دارد که ما کنترلی روی آنها نداریم و آنچه امروز در اختیار ما است، ممکن است فردا نباشد.

از طرفی مراسم و شیوه های سوگواری معمول نیز در این شرایط امکان پذیر نیست. اما انگار افراد ذاتا این را درک می کنند و موعد عزاداری خود را به تعویق می اندازند. آنها از روی غریزه حس می کنند که در شرایط فعلی باید به فرزندانشان برسند و به فکر وضعیت اقتصادی خانواده باشند، پس پروسه سوگواری را به زمانی دیگر موکول می کنند. 

دکتر فلمینگ به کسانی که این روزها عزیزی را از دست داده اند اکیدا توصیه می کند به هر طریق ممکن روابط خود را با دیگران حفظ کنند. او می گوید: بزرگ ترین مرهم استرس، حمایت اجتماعی است. در دوران پاندمی که شاید ارتباط  نزدیک با دیگران واقعا مقدور نباشد، اینترنت و تماس های تصویری و ارسال پیام حقیقتا به کار می آید.

او می گوید: کووید-19 به جز فقدان عزیزان، ما را با فقدان هایی در سطوح مختلف رو به رو کرد: فقدان امنیت، فقدان آزادی، فقدان شغل، فقدان احساس تسلط بر امور، و فقدان قدرت پیش بینی آینده. بنابراین تلاش ما برای بقا و بازیابی آنچه از دست داده ایم، شاید نیاز به سوگواری را کمرنگ تر می کند





برچسب ها

نوشته های مشابه

Don`t copy text!