صفحه اصلی / مقالات / وضعیت نومهاجران قربانی شکنجه در زادگاه خود

وضعیت نومهاجران قربانی شکنجه در زادگاه خود

 

کانادا همه ساله پذیرای هزاران نومهاجر است، که برخی از آنها قربانی شکنجه های ترسناک می باشند. زیرا افرادی که به خود این جرات را می دهند که مستبدان/ دیکتاتورهای سیاسی و رهبران مذهبی را به چالش بکشند، در بیشتر اوقات هدف شکنجه قرار می گیرند.

در این میان آنهایی که از شکنجه جان سالم به در می برند، اغلب در پیوند با سلامت و بهداشت روانی خود، نیازهای ویژه ای دارند. کمااینکه پژوهش ها نشانگر آنند، که میزان بیماری های روانی در بین قربانیان شکنجه بسیار زیاد می باشد. اما در مورد روند اسکان دوباره این قربانیان و اینکه این روند بر ناهنجاری های روانی آنها چه تاثیراتی دارد، اطلاعات چندانی در دست نیست.

این کمبود اطلاعات می تواند، ناشی از ترس خوردن برچسب “قربانی شکنجه” به ایشان باشد. همچنین امکان دارد این قربانیان از مقامات وحشت داشته، و یا به کارشناسان درمان بیماری های روانی اعتماد نداشته باشند.

سبب دیگر، ترس زیاد از شرمساری از اینگونه  بیماری ها است. چراکه مردم اغلب از ابتلای به آنها احساس شرمساری می کنند، و نمی خواهند دیگران به چشم فردی ضعیف به آنها نگاه کنند. فراتر اینکه در بسیاری از جوامع اگر یکی از اعضای خانواده به عنوان مبتلا به بیماری روانی شناخته شود، این امر می تواند بر وضعیت سایر اعضای خانواده تاثیر منفی داشته باشد، و آبروی آنها در جامعه برود. این مسایل و بسیاری از مسایل دیگر از اینکه اینگونه افراد در زمان مناسب در پی کمک گرفتن بروند، پیشگیری می کند.

از دیگر سو نومهاجران به کانادا چند سال نخست پس از ورود به کشور منتخبشان را صرف جا افتادن، تعیین محل زندگی، کاریابی و استخدام شدن، ثبت نام فرزندان در مدرسه، و فرهنگ پذیری، می کنند. برهه ای که می تواند، توام با فشارهای شدید روانی باشد. بنابراین آنها به علایم اضطراب های شدید روانی ناشی از دوران شکنجه توجه نمی کنند. همچنین امکان دارد اندک اندک به این باور برسند، که گذشته تاثیر ماندگاری بر آنها نداشته، و حالشان خوب شده است.

اما باید دانست که آغاز تجربه علایم اضطراب های شدید روانی ناشی از شکنجه زمان معین و خاصی ندارد، و برای هر فردی با دیگری متفاوت است. این علایم می توانند با خواب آشفته، کم خوابی، کاهش اشتها یا از بین رفتن آن، و کمبود علاقه به فعالیت های اجتماعی و تفریحی، آغاز شوند. و در نهایت نیز، سبب انزوای فرد گردند. گاهی احساس گناه ناشی از جان سالم به در بردن از شکنجه از این مساله پیشگیری می کند، که اینگونه افراد قدر موفقیت های خود در زندگی را بدانند. برخی از آنها نیز درمی یابند، که می توانند سوگوار عزیزان خود باشند. اما گاهی به جای سوگواری برای عزیز از دست رفته، از اینکه خودشان زنده هستند، احساس گناه می کنند.

اینگونه اندوه های عمیق می توانند به زودی درهم شکننده، ترسناک و گیج کننده، شوند. کمااینکه برخی از قربانیان گفته اند که احساس می کنند، هدف و مسیرشان در زندگی را از دست داده اند. دل آنها برای زادگاه خود و تمام چیزهایی که برایشان آشنا بود، تنگ می شود. همچنین ایجاد دوباره اعتماد به نفس و اطمینان، برایشان مشکل می گردد.

آنچه در پی می آید مشکلات مشترکی هستند، که قربانیان شکنجه با آنها روبرو می شوند:

  • از ایجاد هویت نوین ناتوانند.
  • ترس از دست دادن کنترل بر افکار خود و درهم شکستگی احساسی، برایشان واقعی می شود.
  • دردشان را پنهان می کنند. همچنین از ترس اینکه توجه دیگران را به خود جلب نمایند، از خانواده و جامعه کناره گیری می کنند.

این علایم می توانند پیامدهای خطرناکی داشته باشند. زیرا امکان دارد آنها برای کنار آمدن با این احساسات نگران کننده، به خودشان لطمه بزنند. یا اینکه به سوی مصرف مشروبات الکلی، مواد مخدر و یا سایر اقداماتی بروند، که به طور موقت سبب تسکین می شوند. اما اعتیاد به همراه می آورند.

بنابراین اگر کسی خود قربانی شکنجه بوده و یا قربانیان دیگری را می شناسد که به کمک های کارشناسانه نیاز دارند، باید بداند رفتن در پی اینگونه کمک ها برای خودش و یا آن افراد مهم است. همچنین قربانیان شکنجه باید بدانند، رفتن در پی اینگونه کمک ها از مراجعه به پزشک عمومی/ خانواده آغاز می شود.

در عین حال می توانند با مرکز کانادایی قربانیان شکنجه تماس بگیرند. این تماس از طریق برقراری ارتباط با شماره تلفن 416-363-1066 ، و یا مراجعه به تارنمای www.ccvt.org میسر می شود. چراکه حتی اگر دست اندر کاران این مرکز نتوانند در این مورد به تماس گیرندگان کمکی بکنند، به آنها یاری می دهند که در جوامع خود کمک لازم را بگیرند.

Seif1

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *