مقالاتمقالات سیاسی

هنوز نمی توان نتیجه انتخابات ماه اکتبر را پیش بینی کرد

جان ابیتسون- گلوب ومیل

اخیرا ماریو دیان مقام بلند پایه اخلاقیات گزارشش در باره نقض قانون تضاد منافع از سوی نخست وزیر جاستین ترودو را منتشر کرد. براساس این گزارش آقای ترودو به جودی ویلسون- رینولد دادستان کل وقت فشار آورده بود، تا در محاکمه شرکت اس ان سی لاوالین مداخله کند. از آن هنگام به این سو خبرنگاران و سیاستمداران حرف های زیادی برای گفتن داشته اند. 

روز بیست ویکم آگست لیبرال ها با استفاده از اکثریت داشتن خود در مجلس ملی، از استماع (گزارش مقام نامبرده) در کمیته اخلاقیات این مجلس پیشگیری کردند. بنابراین به استثنای برخی از مقولات عمده نوین چیز دیگری وجود ندارد، که پیش از انتخابات بیست ویکم اکتبر در باره آن آگاهی پیدا کنیم. اما می توان پرسید که در گرماگرم انتشار این گزارش، احزاب و رهبران آنها چه عملکردی داشته اند؟ و یا اینکه این اقدام چه پیامدهایی داشته است؟ در نگاه نخست به نظر می رسد که یافته های آقای دیان به حزب لیبرال جاستین ترودو هیچ آسیبی نزده، و به حزب محافظه کار اندرو شییر کمکی نکرده است. کمااینکه این دو حزب درنظرسنجی ها به طور مساوی نظر شرکت کنندگان را جلب نموده اند. اما مسئله این می باشد که وقتی لیبرال ها درپی  انتخابات سراسری سال 2015 دولت اکثریت تشکیل دادند، اکثر ناظران از جمله بسیاری از محافظه کاران انتظار داشتند دولت ترودو دست کم دو دوره دوام بیاورد. تا اواخر ژانویه نیز، نتایج نظرسنجی ها بین تشکیل دولت اکثریت یا اقلیت لیبرال در نوسان بودند. اما اینک حتی احتمال شکست لیبرال ها به سبب اشکار شدن مسئله شرکت مورد اشاره در ماه فوریه وجود دارد. زیرا همانگونه که داریل بریکر رئیس هیئت مدیره روابط عمومی مؤسسه نظرسنجی اپسس می گوید، مقولاتی مانند میزان رأی دهندگانی که فکر می کنند دولت شایستگی انتخاب مجدد را دارد، مؤثرند. اینک این میزان برای لیبرال ها زیر سی و چند درصد است، که نشان می دهد آنها برای بازگشت به محدوده دولت اکثریت راه دشوار و درازی در پیش دارد. .. همچنین به سبب مواضع مثبت و منفی رأی دهندگان غیرممکن است، در این مرحله بتوان گفت نتیجه انتخابات چه خواهد بود.

مسئله دیگر این می باشد که رسوایی اس ان سی لاوالین بگونه ای روزمره به لیبرال ها آسیب می زند، و آنها این توانایی را ندارند که چرخه اخبار را از این رسوایی دور کنند. کمااینکه بیانات بیست ویکم آگست آقای ترودو در مورد سیاست خارجی، در مقیاسی گسترده نادیده گرفته شد. 

دیگر پیامد منفی گزارش آقای دیان تغییر دیدگاه ها در قبال الیزابت می رهبر حزب سبز بود. زیرا باتوجه به وضعیت نه چندان مطلوب حزب دمکرات نو زیر رهبری جگمیت سینگ، به نظر می رسد بسیاری از رأی دهندگان پیشرو که از دست لیبرال ها خشمگین اند، به سوی سبزها متمایل شده باشند. کمااینکه حزب سبز اخیرا حدود 10 درصد پشتیبانی مردم را به خود جلب کرده، که دیدگاهی جدی است. البته می توان تصور نمود، که بشود روی پشتیبانی سبزها از لیبرال ها حساب کرد. چراکه برای آنها طرح کاهش تولید گازکربنیک لیبرال ها از مخالفت محافظه کاران با آن معتبرترست. اما خانم می در برابر کمیته اخلاقیات از جمله خاطرنشان کرد: نخست وزیر به سبب ارتکاب جرمی گناهکار است، که استعفاء برایش مناسب می باشد….باور کردنی نیست، که چنین چیزی بتواند ادامه داشته باشد. زیرا این موضوع کوچکی نیست، و نباید لاپوشانی شود. 

دیگر تشکیلات سیاسی که می تواند برنتیجه انتخابات پیش رو تأثیر داشته باشد حزب (غیررسمی) بی تفاوتی/ the Apathy Party است، که در انتخابات سراسری سال 2015 بیشتر نیروی محرکه خود را از 2 میلیون هوادار ترودو گرفت. در آن هنگام میزان جذب مردم از سوی این حزب 61 درصد بود، که در این چهار سال به 68 درصد افزایش پیدا کرد. این 2 میلیون و 900 هزار تن در انتخابات بیست ویکم اکتبر چگونه رفتار خواهند کرد؟ چه شماری از آنها به پای صندوق های رأی خواهند رفت، و از لیبرال ها پشتیبانی خواهند نمود؟ چه تعدادی درخانه خواهند ماند؟

از دیگر سو آیا آقای شی یر می تواند روی همان میزان از رأی دهندگانی حساب کند، که برغم روش و رفتار کسل کننده استیون هارپر تا آخر وفاداری خود را به او حفظ کردند؟ 

بنابراین هرکس که اطمینان دارد می داند در شب انتخابات پیش رو چه پیش می آید، در واقع آرزوی خود را به جای تفکرش نشانده است.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان