صفحه اصلی / مقالات / نقش دانشکده های پزشکی در جبران کمبود پزشک در مناطق دورافتاده کانادا

نقش دانشکده های پزشکی در جبران کمبود پزشک در مناطق دورافتاده کانادا

به قلم: ساندرا بنر

ساندرا بنر، مدیر سابق موسسه Canadian Resident Matching Service و یکی از مشاوران دانشگاه St. George در گرنادا، در مقاله ای که در اختیار رسانه ها قرار داده است، توضیح می دهد که چگونه می توان با اصلاح سیستم حاکم بر دانشکده های پزشکی، کمبود پزشک خانواده در مناطق دورافتاده و روستایی کانادا را جبران کرد.

 

دسترسی به موقع و سریع به مراقبت های پزشکی برای بسیاری از کانادایی ها ممکن نیست. بر اساس آخرین گزارش Canadian Institute of Health Information، اندکی کمتر از نیمی از کانادایی ها پس از تماس با پزشک خانواده موفق به گرفتن وقت ملاقات در همان روز می شوند.

این آمار یادآور کمبود روزافزون پزشک، به ویژه پزشکانی است که مراقبت های اولیه را به بیماران ارائه می کنند. بیش از 4.5 میلیون کانادایی، یا 15 درصد از جمعیت کشور، پزشک ثابت ندارند.

مسوولین کشور بایستی برای جبران این کمبود اقدام کنند. اما نیل به این هدف مستلزم تلاش همه جانبه دانشکده های پزشکی و دولت ها برای تشویق جوانان به ورود به حرفه پزشک خانواده است. شغلی که تاثیر بسزایی بر سلامتی کانادایی ها دارد.

بخشی از کمبود پزشک خانواده در کانادا به دلیل عدم تمایل فارغ التحصیلان دانشکده های پزشکی کانادایی برای ورود به حرفه مراقبت های پزشکی خانواده می باشد. تنها یک سوم از فارغ التحصیلان دانشکده های پزشکی در کانادا وارد بخش مراقبت های اولیه می شوند.

کمبود پزشک، بر سلامتی مردم کانادا تاثیر منفی گذاشته است. بیمارانی که پزشک ثابت ندارند به ندرت معاینات سالیانه و یا اقدامات پیشگیرانه را انجام می دهند. شواهد نشاندهنده تاثیر مثبت دسترسی به مراقبت های بهداشتی اولیه بر سلامتی اعضای جامعه می باشند.

کمبود پزشک، بخصوص در مناطق دورافتاده و جوامع روستایی کانادا مشهود است. بیمارستانی در Preeceville  (در ساسکاچوان)، که به 60 هزار نفر از ساکنان مناطق اطراف خدمات رسانی می کند، مدتی است به صورت دوره ای فعالیت بخش اورژانس خود را به حال تعلیق در می آورد.

4 هزار بیمار ساکن جزیره پرینس ادوارد، فاقد پزشک خانواده می باشند. به گفته مقامات درمانی نووا اسکوشیا، بیش از 25 هزار نفر از ساکنان استان برای ملاقات با پزشک خانواده در لیست انتظار بسر می برند. این در حالیست که تعداد این بیماران در سال گذشته تنها 6 هزار نفر بود. بیش از 200 هزار نفر از ساکنان بریتیش کلمبیا نیز فاقد پزشک خانواده می باشند.

تابستان گذشته، مسوولین انجمن پزشکان بخش اورژانس کانادا، کالج سلطنتی جراحان و پزشکان و همچنین کالج پزشکان خانواده کانادا، خواستار افزایش قابل توجه پست های رزیدنسی بخش اورژانس شدند. در حال حاضر بیمارستان ها با کمبود 500 پزشک اورژانس روبرو هستند. مسوولین مورد اشاره، معتقدند در صورتی که اقدام موثر به عمل نیاید، این تعداد تا سال 2025، سه برابر افزایش خواهد یافت.

از سال 2004 به این سو، دانشکده های پزشکی کانادا در مناطق مختلف کشور، شعبه دایر کرده اند. هدف از این اقدام تشویق دانشجویان ساکن مناطق دورافتاده به ورود به دانشکده پزشکی و نهایتا خدمت در جوامع کوچک تر ذکر شده است. اما علیرغم این اقدامات، میلیون ها کانادایی همچنان به پزشک خانواده دسترسی ندارند. بنابراین شاید وقت آن رسیده که برای کمبود پزشک به فارغ التحصیلان آن سوی مرز، متوسل شویم.

دانشکده های پزشکی خارج از کانادا می توانند مانند آنچه در ایالات متحده انجام دادند، در کانادا نیز تغییر مثبت ایجاد کنند. یک چهارم از پزشکان شاغل در آمریکا فارغ التحصیل دانشکده های پزشکی بین المللی هستند. نیمی از پزشکانی که در دانشکده های پزشکی جزایر کارائیب تحصیل کرده اند، در بخش مراقبت های اولیه مشغول کار می باشند.

دانشگاه St. George که در جزیره گرنادا واقع شده و من در آن به عنوان مشاور مشغول کار می باشم، تاکنون بیش از 1 هزار و 200 پزشک کانادایی را تربیت کرده است. دو سوم از این فارغ التحصیلان در بخش مراقبت های اولیه کار می کنند که دو برابر بیشتر از فارغ التحصیلان دانشکده های پزشکی کانادایی است.

بیش از 600 نفر از دانشجویان فعلی دانشگاه، کانادایی هستند. اکثر این دانشجویان مایل به خدمت در جوامع خود می باشند. به همین دلیل، دانشگاه St. George با مشارکت بیمارستان وابسته به دانشگاه ساسکاچوان و بیمارستان عمومی ونکوور (Vancouver General Hospital) ، دوره های آموزش بالینی چرخشی را برای دانشجویان ترتیب داده است.

زمان پایان دادن به کمبود پزشک در کانادا فرارسیده است. دولت های استانی می توانند با اختصاص بودجه، فضای بیشتری برای آموزش پزشکان خانواده ایجاد کنند. اما دانشکده های پزشکی داخل و خارج از کانادا نیز می توانند با آموزش تعداد بیشتری پزشک خانواده آنها را برای خدمت در جوامع محروم از پزشک تشویق نماید.

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *