مقالاتمقالات سیاسی

نتیجه انتخابات: فرار تیم ترودو از مجازات وعده های توخالی و اشتباهات تکراری

انتخابات چهل و چهارم در کانادا نه تنها غیر ضروری بود، بلکه چیزی را هم در کشور تغییر نداد و مردم کانادا به جای استفاده از این فرصت برای تغییر، ترجیح دادند ترودو را مثل سابق با دولت اقلیت به سر کار بازگردانند. کسی به خاطر وعده های توخالی و اشتباهات دولت لیبرال آنها را بازخواست نکرد و به ایده های بزرگ تر و جسورانه تر در سایر احزاب رای نداد. همچنین، با وجود سوابق ناامیدکننده اکثر اعضای کابینه ترودو، تنها دو نفر یعنی برنادت جردن وزیر شیلات و مریم منصف وزیر توسعه اقتصاد روستاها، کرسی خود را از دست دادند.

جالب اینکه کوین وونگ، نماینده سابق لیبرال ها که چند روز قبل از انتخابات با افشای اتهام جنسی او در سال 2019 از این حزب اخراج شد، 35 درصد آراء را کسب کرد، و این اتفاق در دولتی افتاد که نخست وزیر آن ادعای فمینیست بودن دارد. حالا اگر وونگ نماینده محافظه کاران بود، تصور کنید لیبرال ها چه هیاهویی به راه می انداختند.

حتی هارجیت ساجان، وزیر دفاع دولت ترودو که مجلس نحوه برخورد او با موضوع سوء رفتارهای جنسی در ارتش را زیر سوال برده بود نیز مجددا کرسی خود را به دست آورد. بنابراین جای تعجب ندارد که کارولین بنت، وزیر امور بومیان، پس از سال ها ناکامی در تهیه آب شرب، مسکن ارزان قیمت و برقراری عدالت برای خانواده های زنان بومی کشته یا مفقود شده و بازماندگان قربانیان مدارس شبانه روزی، بار دیگر به عنوان نماینده مردم انتخاب شده باشد.

مارک گارنو، وزیر امور خارجه، نیز بعد از نمایش مفتضحانه ای از اولویت بندی های غلط که منجر به وارد آمدن خسارات بی ثمر در افغانستان برای کانادا شد، دوباره رای آورد. این در حالی است که ما هنوز نتوانسته ایم آمریکا را راضی به بازگشایی مرزها برای پایان دادن به جدایی خانواده ها و حل مشکلات صاحبان کسب و کار در دو سوی مرزها کنیم.

پتی هاجو، وزیر بهداشت، که در طول پاندمی موضوعی نبود که درباره آن اظهار نظر اشتباه نکرده باشد- از ماسک گرفته تا تست های فوری، از نحوه انتقال بیماری گرفته تا بستن مرزها- هم به عنوان عضوی از تیم دولت به اتاوا باز می گردد.

همچنین، با وجود بحران مسکن و در شرایطی که سیاست های دولت لیبرال به شکل گیری نجومی ترین بازار مسکن جهان انجامید، احمد حسین، وزیر خانواده، کودکان و توسعه اجتماعی که مسکن نیز بخشی از وزارتخانه او را تشکیل می دهد، برای سومین دوره به عنوان نماینده مردم انتخاب شد.

به نظر می رسد با وجود فهرست بلند و بالای ناکامی های دولت لیبرال که می توان آنها را از خیلی بد تا افتضاح درجه بندی کرد، مردم کانادا روز دوشنبه هیچ درسی از سال ها عملکرد این حزب در راس قدرت نگرفتند. کانادا به جای اینکه این بار فرصت بهتر بودن و بهتر عمل کردن را در اختیار نخست وزیری دیگر با گروهی متفاوت قرار دهد ترجیح داد آنچه را در دوره قبل و دوره پیش از آن تجربه کرده بود، با همه نقص ها و کاستی ها، تکرار کند. همان طور که یک ضرب المثل قدیمی هم می گوید، اگر کسی یک بار کلاهت را برداشت او مقصر است، اما دفعه دوم، خودت مقصری! و حالا باید به آن اضافه کرد اگر برای بار سوم هم اجازه دادی کلاهت را بردارند، نه فقط ساده لوح، بلکه همدست کلاهبردار هستی.

با وجود اینکه پیش بینی می شد هواداران لیبرال، خسته از شنیدن دروغ های تکراری و وعده های توخالی و مشاهده فساد و بی کفایتی، از عملکرد حزب خود عصبانی باشند، کانادایی ها نشان دادند به شنیدن وعده هایی که موقتا آنها را گول بزند، حتی اگر تغییری در پی نداشته باشد، دلخوش و راضی اند.

تغییر زاییده خطر کردن است و این چیزی است که کانادایی ها از آن گریزانند. بنابراین به جای مطالبه برابری جنسیتی، مسکن ارزان قیمت، حقوق بومیان، اصلاح ساختار ارتش و ارتقاء جایگاه کانادا در جهان، همان همیشگی را سفارش دادند چون حداقل مزه آن را می شناسند. این انتخابات هرچند شروع غیر منتظره ای داشت، اما پایان آن به قابل پیش بینی ترین شکل ممکن رقم خورد و آن چیزی نبود جز باقی ماندن در محدوده امن حتی به قیمت ادامه شکست ها و ناکامی های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی


برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست