مقالاتمقالات اجتماعی

نبرد اینترنتی بی سابقه برای شکست هواداران محیط زیست در انتخابات سراسری

استیون ماهر- مک لینز

از هنگام انتخابات سراسری پیشین به این سو شمار گروه های هوادار صنعت نفت در اینترنت به سرعت رو به افزایش داشته است. گروه هایی که با ایجاد یک حوزه انتخابیه فیسبوکی ملی از راه های گوناگون از جمله فیلم های کوتاه به محیط زیستی های ترودویی حمله می کنند. به نظر می رسد این نیروی نوین بر آن است که کاری کند انتخابات سراسری 2020 با 2015 کاملا تفاوت داشته باشد، که در آن هزینه کرد گروه های طرف سوم مورد پشتیبانی اتحادیه ها بیشتر بود. کمااینکه به گزارش اداره انتخابات کشور در خلال مبارزات انتخاباتی سال 2015  گروه های محیط زیستی و اتحادیه های صنفی بیش از 5 میلیون دلار برای تبلیغات مربوطه خرج کردند، که البته نسبت هزینه محافظه کاران به مترقی ها 50 به 1 بود. لیبرال ها پس از رسیدن به قدرت در آن انتخابات، برای مخارج گروه های طرف سوم سقف تعیین کردند. اما با توجه به اینکه مصوبات محیط زیستی دولت مرکزی سبب خشم شدید کارکنان و مجریان مربوطه (در اموری مانند صنعت نفت و مالیات بر تولید گازکربنیک. ایران جوان) شده، و اگر انتخابات سراسری پیش رو با همتاهای اخیر خود در استان های انتاریو و آلبرتا شباهت داشته باشد، می توان انتظار داشت که گروه های سازمان یافته صنفی و دست اندرکاران صنعت نفت پول زیادی برای آن هزینه کنند. همچنین با در نظر گرفتن 52 گروه کوشاتر اینترنتی معلوم می شود، شمار گروه های محافظه کار در مقایسه با آن هایی که دلنگرانی هایی در پیوند با تغییرات اقلیمی دارند، 5 بر 1 است. این گروه ها که بیشترشان در انتخابات سراسری پیشین وجود خارجی نداشتند، از جمله فیلم های کوتاه در مورد مزایای تولید و عرضه نفت منتشر، و همزمان به ترودو و سایر سیاستمداران محیط زیستی حمله می کنند. 

منتقدان چپگرا مانند ریک اسمیت از موسسه برادبنت می گویند، پدیده رشد این گروه ها تنها با صرف مبالغ هنگفت پول ممکن می شود. اسناد به بیرون درز کرده نیز نشان می دهند، شرکت های تامین کننده هزینه های مربوطه برای جلب نظر مردم به پروژه های جنجال برانگیز، از راهبردهای تهاجمی اجتماعی استفاده می کنند. کمااینکه در سال 2014 ادلمن یکی از بزرگترین شرکت های روابط عمومی به شرکت نفتی ترنس کانادا که در تلاش بود خطوط نفتی انرژی ایست را بسازد، توصیه کرد از خط مشی ها و سیاست های تهاجمی تر مورد استفاده در آمریکا درس بگیرد. اسناد ادلمن که به دست گروه محیط زیستی موسوم به صلح سبز افتاده اند، نشانگر آنند که همه شرکت های نفتی مانند شل برای ایجاد گروه های هوادار پشتیبانی دائمی، لابی کردن خودشان، و دسترسی به تلاش ها در سمت و سوی خط مشی های خویش، سرمایه گذاری های کلیدی کرده اند.  

اسناد راهبردی که به دست نشریه ما (مک لینز) افتاده هم نشان می دهند، که فوریت کنونی سازمان موسوم به اقدامات منابع مستقر در بریتیش کلمبیا که برای پروژه های نفتی فشار می آورد، همکاری با گروه های عمده جهت نشان دادن و برجسته کردن مسایل در پیوند با نفت- ماسه های این استان و آلبرتا، و سایر موارد مشابه در صنعت نفت است.

البته عملکرد اینگونه گروه ها هم در راستای همین اسناد می باشد. کمااینکه در هفتم ژوئن که جیسون کنی نخست وزیر آلبرتا با رهبران صنعت نفت نشست داشت تا طرح اتاق جنگ 30 میلیون دلاری جهت حمایت از دست اندرکاران مربوطه و حمله به مخالفان را بریزد، استوارت مویر رئیس سازمان اقدامات منابع و وویان کراس که در مورد تامین مالی گروه های محیط زیستی از خارج تحقیق می کند، در کنارش بودند.

البته اینگونه موارد تنها به استان های مورد اشاره محدود نمی شوند. کمااینکه در انتخابات 2018 استان منی توبا هم فعالیت های مشابهی به عمل آمد. این امر در مورد استان کبک، شهر تورنتو و… نیز، صدق می کند.

فراتر اینکه دایره عملکرد اینگونه اقدامات به استان ها ختم نمی شود. کمااینکه ناظران انتظار دارند در انتخابات سراسری پیش رو، اتاق جنگ 30 میلیون دلاری جیسون کنی در دنیای مجازی در نبرد با هواداران محیط زیست نقش کلیدی ایفاء کند. دنیایی که اداره انتخابات کشور به دلایل در پیوند با قانون اساسی اجازه نظارت بر آن را ندارد.

چکیده اینکه یک سپاه رسانه ای دنیای مجازی دارد به عنوان گروه هایی با پیام های متمایل به صنعت نفت پدیدار می شود، که هدفش درهم شکستن گروه های بهره مند از اتحادیه ها و هواداران محیط زیستی است، که در انتخابات سراسری 2015 به پیروزی رسیدند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان