مقالاتمقالات اجتماعی

مکس استرن نقاش کانادایی – آلمانی و عدم تمایل آلمانی‌ها، به بازسازی آثارش

سارا انجل – مدیرعامل و بنیانگذار بنیاد Art Canada

در تاریخ هنر کانادا، کمتر نام‌هایی را می‌توانید پیدا کنید که به اندازه‌ نام مکس استرن مهم باشند. او، تا زمان مرگش در سال 1987 در گالری نقاشی Dominion مونترال، آثار بزرگترین هنرمندان کانادا پس از جنگ دوم جهانی، مانند امیلی کار و ژان پل ریوپل را به همراه نقاشان بین‌المللی همچون هنری مور و اگوست رودین به نمایش گذاشت. آقای استرن در شهر Monchengladbach نزدیک Dusseldorf  آلمان به دنیا آمد و کودکی و نوجوانی خود را نیز، در Dusseldorf گذراند. او سپس مدرک دکترای خود را نیز در همین شهر گرفت. اما پس از افتادن حکومت آلمان به دست حزب نازی، آقای استرن مجبور به ترک کشور شد، چرا که او یهودی بود و اجازه‌ کار نداشت.

آقای استرن فکر می‌کرد که دیگر هیچ کاری با آلمان نخواهد داشت. اما حالا، نام او در مرکز توجه بین المللی بر سر ناتوانی کشور زادگاهش، در جبران خسارات دوره‌ نازی‌ها به آثار هنری این کشور قرار گرفته است. شاید به همین دلیل، کانادا از حضور در جمع سخنرانان کنفرانس بین‌المللی بررسی زندگی و آثار او در Dusseldorf خودداری کرد. در این کنفرانس یک روزه، چندین تن از تاریخدانان، کارشناسان ریشه‌شناسی، و کارشناسان هنر بین‌الملل از نیویورک، لندن، پاریس و برلین، شرکت کرده بودند. اما حتی یک نفر که در زمینه‌ کار و زندگی هنری آقای استرن اطلاعات حرفه ای داشته باشد (که شامل گروه کوچکی از نخبگان اتاوا، مونترال و مونیخ می‌شود) حضور و سخنرانی در این کنفرانس را نپذیرفته بود. دلیل این بایکوت البته، رویکرد دوگانه و ضد و نقیض آلمان، در جبران خسارات دوره‌ حکومت نازی‌ها، به آثار هنری است.

آقای استرن در فضای یک گالری هنری بزرگ شد، که توسط پدرش جولیوس پایه‌گذاری شده بود. او در سال 1934 مدیریت این گالری را بر عهده گرفت و برای یک سال، کار خرید و فروش آثار هنری را ادامه داد. اما سپس حزب نازی قدرت را در دست گرفت و ماموران دولتی به او گفتند که فرد مناسبی برای ترویج فرهنگ آلمانی نیست. در نوامبر 1937 و به فرمان <گشتاپو>، آقای استرن گالری‌اش را تعطیل کرد و حدود 300 اثر نقاشی موجود در آن را، به حراج گذاشت. اما او حتی یک پنی از این فروش اجباری را به چشم ندید: نازی‌ها پول به دست آمده از فروش را، به عنوان گرو نگاه داشتند تا مادر او بتواند ویزا بگیرد و از آلمان خارج شود.

آقای استرن سپس به کانادا آمد و گالری معروف Dominion را در مونترال گشود. او در تمام طول عمرش، هرگز از آن حراج اجباری و نقاشی‌های از دست‌رفته سخنی نگفت. اما پس از مرگ او،  و در سال 2002 دو دانشگاه Concordia و McGill در مونترال و دانشگاه Hebrew در اورشلیم اسرائیل، پروژه‌‌ای را برای احیا و بازسازی این مجموعه‌ گمشده آغاز کردند.

این پویش هنری، به سرعت تبدیل شد به یکی از مهم ترین حرکت‌های بین‌المللی برای احیای آثار هنری پنهان شده توسط نازی‌های آلمان. این پروژه، از زمان آغاز تا کنون، موفق شده 18 عدد از این تابلوهای نقاشی را به دست آورده و احیا نماید. در ادامه‌ این حرکت، یک قاضی در ایالات متحده، رای داد که حراج مجموعه‌ استرن بدون رضایت او بوده و باید آثار به گالری او برگردد.

اما در آلمان، به خاطر محدودیت های فرهنگی، مقامات کشور رای دادگاه آمریکایی را، غیرقابل اجرا و فاقد وجهه‌ قانونی برشمردند و از همکاری با پروژه‌ بازیابی آثار خودداری کردند. این مخالفت به دو دلیل امکان پذیر بود: یکی اینکه، آلمان هیچ قانونی برای تسهیل بازیابی آثار فرهنگی از دست‌رفته ندارد. دیگر اینکه، قوانین اجتماعی این کشور، می‌گوید که در صورت گم‌شدن و یا دزدیده‌شدن اموال، مالک فقط تا مرز 30 سال می‌تواند ادعای مالکیت خود را ابراز نماید.

حالا شهرداری شهر Dusseldorf گفته است که در سال 2020 قرار است نمایشگاهی از زندگی و تابلوهای آقای استرن برگزار نماید. این نمایشگاه، بدون شک، بخش‌هایی از ظلم نیروهای <رایش سوم> بر این هنرمند یهودی را روشن خواهد کرد، اما مانند کنفرانس این هفته، در آن، از حراج اجباری تابلوهای او، سخنی نخواهد آمد. این نمایشگاهی خواهد بود که وجود هولوکاست را تایید می‌کند، اما از جبران خسارت قربانیانش، سر باز می‌زند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 5
  • 0
  • 7
  • 0
  • 21
  • 0
  • 9
  • 0