مقالاتمقالات پزشکی

مراقبت درمانی دولتی یا خصوصی؛ کفه ترازو به سوی کدام یک سنگین تر است؟

Behnam Marfou

مراقبت های بهداشتی همگانی (OHIP) به تنهایی بزرگترین هزینه در بودجه سالانه دولت انتاریو است. سال جاری 41 درصد کل هزینه های دولت را تشکیل داده و معادل 51.3 میلیارد دلار است. دولت در سال مالی جاری با کسری بودجه 13.5 میلیارد دلاری روبروست که از دولت لیبرال به جا مانده و مجبور است هزینه ها را کاهش بدهد. فورد قول تراز کردن بودجه تا پایان دوره 4 ساله زمامداری اش را داده است. ویک فیدلی، وزیر دارایی انتاریو با اشاره به این مساله از چالش های اقتصادی پیش رو خبر داده و مدیریت مالی مسوولانه را ضروری اعلام کرده است. کریستین الیوت، وزیر بهداشت و درمان انتاریو از اظهارنظردرمورد اینکه لایحه بودجه ای که ماه آینده تقدیم مجلس می شود شامل کاهش هزینه های مراقبت های درمانی و احتمالا حذف برخی خدمات می باشد یا خیر، خودداری کرد. درعوض تاکید نمود که خواهان ایجاد یک سیستم کارآمدتراست!

خصوصی سازی بخشی از خدماتی که در حال حاضر به صورت دولتی عرضه می شوند، به عنوان راهکار موثر در جبران کسری بودجه و در عین حال ارتقای کیفیت و سرعت ارائه خدمات درمانی شناخته می شود. کانادا تنها کشور جهان است که نقش بخش خصوصی را صرفا به پوشش خدماتی که توسط بیمه همگانی ارائه نمی شود، محدود کرده است. 99 درصد بیمارستان های کانادا دولتی هستند. در حالی که در سایر کشورهای جهان سازمان های خصوصی نقش مهمی در ارائه خدمات بیمارستانی به عهده دارند. 42 درصد بیمارستان ها در آلمان، 39 درصد در فرانسه و 36 درصد در استرالیا، خصوصی می باشند.

سوال مهم اینجاست که آیا دولت انتاریو آماده خصوصی سازی مراقبت های درمانی در انتاریو است؟ پاسخ این سوال آری و خیر است. کریستین الیوت، دولت محافظه کار را به اجرای سیستم مراقبت های همگانی متعهد می داند. آنچه دولت داگ فورد احتمالا در نظر دارد، گسترش خدمات درمانی خصوصی با استفاده از بودجه دولتی است. چیزی که در حال حاضر نیز وجود دارد. از پزشک خانواده گرفته تا رادیولوژی و آزمایشگاه، سازمان های خصوصی هستند که بابت خدمات شان از دولت پول می گیرند. الیوت مشخص نکرده است که آیا دولت قصد گسترش این شیوه به بیمارستان ها را دارد یا خیر؟
واقعیت این است که دولت پولی برای احداث بیمارستان های بیشتر برای کاهش مدت انتظار بیماران برای دسترسی به مراقبت های پزشکی ندارد. در حالی که بخش خصوصی می تواند با همان هزینه، خدمات مشابه را ارائه کند. مردم در صورتی که مجبور به پرداخت وجه اضافی نباشند، برایشان مهم نخواهد بود که خدمات درمانی را کجا و چگونه دریافت می کنند.

نیودموکرات ها به نواقص جدی سیستم درمانی انتاریو اذعان دارند، ولی در عین حال اصرار دارند که سیستم درمانی همگانی بدون تغییر باقی بماند. این در حالیست که سیستم درمانی ناکارآمد فعلی باعث شده مجبور بشویم بیماران را در راهروی بیمارستان ها بستری کنیم. این سیستمی است که دستمزدهای کلان را به مدیران ارشد بخش پزشکی و درمانی پرداخت می کند. ویلیام ریچمن، مدیر اجرایی Baycrest Centre for Geriatric Care سال گذشته 722 هزار و 875 دلار و مایکل آپکان مدیر اجرایی بیمارستان Sick Children نیز 719 هزار و 694 دلار و 40 سنت حقوق دریافت کردند. اما هوروات (رهبر حزب نیودموکرات) نگران است که جیب سهامداران شرکت های خصوصی با خصوصی شدن بیمارستان ها پر شود!
مدل دولتی ارائه خدمات و تامین مالی
موافقان این سیستم معتقدند که مدل دولتی یک ارزش بنیادین کانادایی است. برخی معتقدند که بدتر شدن وضعیت، نتیجه تصمیمات سیاسی مبنی بر کاهش بودجه و حمایت از سیستم دولتی است. بنابراین راه حل موثر افزایش بودجه، خدمات و تسهیلات بدون نیاز به استفاده از بخش خصوصی برای ارائه یا تامین مالی می باشد.
مدل خصوصی ارائه خدمات و تامین مالی
موافقان این سیستم عمدتا کسانی هستند که به بهبود مراقبت از بیماران در مدل خصوصی معتقد می باشند. از دید آنها، رقابت سبب بهبود خدمات رسانی و کارایی می شود.

تلفیقی از دو مدل دولتی و خصوصی
این سیستم حامیان فراوانی دارد. البته اکثر حامیان آن با ارائه خدمات به صورت خصوصی و تامین مالی دولتی موافق هستند. مخالفان مدل تلفیقی در ارائه خدمات و تامین مالی، استدلال می کنند که در صورت پیاده شدن آن دو سیستم درمانی جداگانه، یکی برای اقشار فقیر و دیگری برای اقشار متمول ایجاد شده و باعث می شود بهترین پزشکان و متخصصین جذب سیستم خصوصی بشوند. آنان همچنین معتقدند که بخش خصوصی برای کسب سود بیشتر، بیماران با مشکلات ساده تر را پذیرفته و بیماران با مشکلات پیچیده تر را روانه سیستم دولتی می کنند. اما موافقان سیستم تلفیقی می گویند با ملزم کردن پزشکان به کار در هر دو بخش می توان از دانش و تجربه آنها در هر دو بخش استفاده کرد.

مراقبت های بهداشتی مقوله ایست که احساسات عمومی را تحریک می کند. این که آیا سیستم باید همگانی، خصوصی یا ترکیبی از هر دو باشد، موضوعی داغ برای بحث است. اما توافقی در مورد آن وجود ندارد. مسلما بررسی مدل های مختلف که در جهان ارائه می شود می تواند موثر باشد. آنچه باید از آن اجتناب کرد، تقلید کامل آن سیستم ها بدون در نظر گرفتن فاکتورهای مهم می باشد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان