صفحه اصلی / اخبار / محدودیت های دست و پاگیر برای صاحبان مسکن اجاره ای، عامل کمبود مسکن ارزان

محدودیت های دست و پاگیر برای صاحبان مسکن اجاره ای، عامل کمبود مسکن ارزان

banner-niazmandiha2

تورنتو- اگر تورنتو واقعا می خواهد مشکل مسکن خود را حل کند، بایستی از افرادی مانند گلوریا سالومون حمایت کند. خانم سالومون و خانواده اش، مالک 4 مجتمع آپارتمانی اجاره ای در حومه تورنتو می باشند. آنها 1 هزار و 200 خانوار را در آپارتمان های خود با اجاره مناسب جای داده اند. تورنتو برای کمک به مردمی که مایل به زندگی در این شهر می باشند، به افرادی نظیر سالومون ها نیازمند است. اما به گفته خانم سالومون، صاحبخانه بودن دردسرهای بسیاری دارد و دولت نیز به مشکلات و دردسرها می افزاید.
خانواده او، به مدت نیم قرن در کسب و کار اجاره فعالیت دارند. پدرش دیوید سالومون (یکی از بازماندگان هولوکاست)، پس از جنگ جهانی دوم به تورنتو آمد و به عنوان نقاش مشغول کار شد. او به همراه یکی از دوستانش خوار و بار فروشی را افتتاح کرد و به خرید خانه های کوچک، تعمیر و فروش آنها مشغول شد. اولین ساختمانی که خرید، ملکی در خیابان Lawrence و Bathurst بود. دیوید پس از مدتی به چند بازمانده هولوکاست ملحق شده و به ساخت مجتمع های آپارتمانی پرداخت.

اما روند ساخت مجتمع های آپارتمانی اجاره ای در سال 1975 و با اعمال کنترل ها و قوانین سختگیرانه از سوی دولت، کند شده و باعث شد ساختمان سازان نتوانند با افزایش مبلغ اجاره بها، سرمایه شان را بازگرداند. آنها به جای ساخت آپارتمان های اجاره ای، به ساخت کاندومینیوم های فروشی روی آوردند.

شرکت خانم سالومون (Preston Group)، ده ها سال است که برج آپارتمانی جدیدی را نساخته است. زیرا تعمیر و نگهداری 4 مجتمع فعلی زمان بر و پرهزینه می باشد. هزینه تعمیر بالکنی ها، سقف و پارکینگ به صدها هزار دلار بالغ می شود. از سوی دیگر هزینه آب و برق نیز به طور مستمر در حال افزایش می باشد. در حالی که برای اجاره بهایی که می تواند از مستاجران مطالبه کند، سقف تعیین شده است. مشکل بعدی بالا بودن مالیات بر ملک اینگونه ساختمان ها در مقایسه با خانه های شخصی است.

سالومون، علیرغم بالا بودن هزینه ها، آپارتمان هایش را در وضعیت مطلوب حفظ کرده و به آنها افتخار می کند. او طی ده ها سال گذشته، صدها خانواده مهاجر اروپایی، ویتنامی، سومالیایی، پاکستانی، فیلیپینی و حالا هم مهاجران سوری را در آپارتمان هایش اسکان داده و به شوخی ساختمان هایش را <سازمان ملل> می خواند.

اما مشکلات بسیار می باشد. کاندوسازان می توانند برج را بالا ببرند، اکثر واحدها را پیش فروش کنند، وام هایشان را تسویه کرده و سود کسب کنند. در حالی که سازندگان ساختمان های اجاره ای بایستی ده ها سال برای بازگرداندن سرمایه شان صبر کنند.

سالومون به خوبی از  میزان تقاضا برای آپارتمان های اجاره ای مناسب اطلاع دارد و می گوید که اگر مقررات تا این حد سختگیرانه نبود، در ساخت مجتمع های جدید درنگ نمی کرد. اما دولت با تصمیمات اخیر خود، موانع جدی بر سر راه او و امثال وی ایجاد کرده است.

town-country-bmw3

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *