مقالاتمقالات سیاسی

مایکل مور: ترامپ ممکن است از روش هیتلر استفاده کند

 

<دونالد ترامپ> یک بار درباره‌ <مایکل مور> مستندساز آمریکایی گفت: <امیدوارم هرگز در مورد من، فیلمی نسازد>. زمان، سال 1998 بود و مکان، برنامه‌ تلویزیونی <رزآن بار> در تلویزیون آمریکا. <ترامپ> داشت از یکی از فیلم‌های <مور> به نام Roger & Me تعریف می‌کرد و اینکه چطور این فیلم، به <راجر اسمیت> که رئیس کمپانی <جنرال موتورز> بود، حمله کرده است. او با خنده گفت: <کارش عالی بود> و سپس آرزو کرد خودش هرگز هدف حمله‌ <مور> قرار نگیرد.

اکنون 20 سال از آن روز گذشته، و <مور> فیلمش درباره‌ <ترامپ> را ساخته و این صحنه‌ عجیب و غریب از این گفته‌ <ترامپ> در سال 1998 را نیز، در فیلم گنجانده است. تنها تفاوت اینجاست که نه <مور> و نه رئیس‌جمهور حال حاضر ایالات متحده، نمی‌خندند. <مور> که در این هفته به MSNBC رفته بود تا برای فیلمش تبلیغ کند، همچنین درباره‌ اینکه <ترامپ> را با <هیتلر> مقایسه کرده بود، سخن گفت. او گفت: <حزب نازی تازه در انتخابات برنده شده بود که یک حادثه تروریستی روی داد و ساختمان Reichstag ‌ آتش گرفت. هیتلر به نازی‌ها گفت: باید صداها را خفه کنیم و احزاب را حذف کنیم. او در شرایطی قدرت را به دست گرفت، که مردم همه هراسان و وحشت‌زده بودند. این است که مرا نگران می‌کند>. او در ادامه گفت: <هرگاه که ترامپ، حقوق دموکراتیک ما را از ما می‌گیرد تا از ما به اصطلاح محافظت کند، باید بسیار هوشیار باشیم تا اوضاع به آن نقطه نرسد. نباید به جایی برسیم که او ناگهان اوضاع فوق‌العاده اعلام کند و به هوای محافظت از کشور، حقوق مان را از ما بگیرد>.

فیلم تازه‌ این مستند ساز Fahrenheit 11/9  نام گرفته که هم اشاره ای به روز پیش از انتخابات ریاست جمهوری دارد و هم به یکی دیگر از فیلم‌های او Fahrenheit  9/11 اشاره دارد و به ریاست جمهوری <ترامپ> و موضوعاتی فراتر از آن می‌پردازد. در واقع، زمان کمی از فیلم به <ترامپ> و سیاست‌های او اختصاص یافته است، انگار <مور> می‌دانسته که هشدار دادن در مورد <ترامپ>، مانند موعظه کردن برای سرودخوانان گروهی است. آنچه او تلاش در کاوش آن دارد، این است که چه شرایط اجتماعی، فرهنگی و سیاسی، کار <آمریکا> را به اینجا کشیده است. او خودش هدف از این فیلم را اینگونه بیان می‌کند: <چطور به این افتضاح افتادیم؟>.

<مور> در فیلمش، دو ساعت زمان صرف می‌کند تا به پاسخ این پرسش برسد. آیا نتیجه کار، فیلم خوبی از کار درآمده است؟ برای پاسخ به این پرسش، نخست باید بپذیریم که برای آن که شرایط به هم‌ریخته و پرهرج و مرج و از هم‌پاشیده‌ آمریکا را به تصویر بکشیم، به یک فیلم به‌هم‌ریخته و پرهرج و مرج و ازهم‌پاشیده نیاز است. و چه این کار تندو تیز و در عین‌حال جامع <مایکل مور>، شما را خشنود کند و چه حوصله‌تان را سر ببرد، یک موضوع کاملا روشن است: هرگاه <مور> روی موضوعی کار می‌کند که به آن احساس قلبی دارد، نتیجه کار، به بهترین اثر او تبدیل می‌شود. فیلم Fahrenheit 11/9 به شکلی معادل سینمایی نقاشی‌های <جکسون پولاک> است، که در آن نقاش همه چیز را به سوی بوم پرت می‌کند، برخی از رنگ‌ها به بوم می‌چسبند و اثر را می‌آفرینند. اما بهترین بخش فیلم، جایی است که <مور> دوربینش را به سوی شهر زادگاه <فلینت> در ایالت <میشیگان> و بحران آب در این شهر، برمی‌گرداند. حال اگر شما، به عنوان تماشاچی، در صحنه‌ قسم‌خوردن <ترامپ> برای ریاست جمهوری – که با یک آهنگ شبیه آهنگ فیلم Jaws همراه شده– هم گریه نکرده باشید، در این بخش و با شنیدن ناله‌های مردم <فلینت>، اشک تان جاری خواهد شد.

<مور> فیلم را با یک سری سکانس‌های سریع آغاز می‌کند و با تصاویری از دموکرات‌ها آغاز می‌کند، که مطمئن هستند <هیلاری کلینتون> برنده انتخابات می‌شود. این صحنه، به بهت‌زدگی شب انتخابات ختم می‌گردد.

اما این فیلمساز، ضربه‌ اصلی را در سکانس‌های پایانی فیلم می‌زند: او صدای یکی از سخنرانی‌های <ترامپ> در گردهمایی‌های انتخاباتی‌اش را، روی ویدیوی یکی از سخنرانی‌های <آدولف هیتلر> قرار می‌دهد. او گفته منظورش این نبوده که این دو دقیقا یکی هستند، بلکه هدف یادآوری درس‌های تاریخی بوده و اینکه چطور رهبران سیاسی، از ترس عمومی برای کسب قدرت بیشتر بهره می‌جویند.

 

 

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان