صفحه اصلی / مقالات / لزوم تغییر خط مشی دولت مرکزی در سال 2018

لزوم تغییر خط مشی دولت مرکزی در سال 2018

اوان سولومان- مک لینز

دولت مرکزی لیبرال در نخستین دو سال در دست داشتن قدرت اقدامات زیادی کرده، که از جمله می توان به تعامل در حوزه بهداشت و درمان با دولت های استانی، حق اولاد معاف از مالیات، قانونی کردن ماری جوانا، کمک پزشکان به مرگ خودخواسته، راهبرد ملی مسکن و… اشاره نمود. اما شمار زیاد اینگونه اقدامات سبب شده اند، مردم فراموش کنند چی به چی است.

حال این پرسش مهم پیش می آید، که چگونه اعتبار رشد سریع اقتصادی به این دولت نسبت داده نمی شود؟ بخشی از پاسخ این است، که مردم دیگر رشد اقتصادی را به اقدامات دولت پیوند نمی دهند. امکان دارد بخش دیگر این باشد که دولت برای انجام امور مورد نظر خود، قول انتخاباتی اش مبنی بر از بین بردن کسر بودجه را کنار گذاشته است. اما به هر حال نمی توان این نظریه را مدنظر قرار نداد، که لیبرال ها در تمرکزشان بر امور چنان پراکنده عمل می کنند، که مردم نمی توانند دقیقا متوجه شوند، چه اقداماتی صورت گرفته اند.

از دیگر سو شنیده می شود که منتقدان دولت می گویند، که تنها کارش سلفی گرفتن و رسیدن به سر و وضع ظاهری خودش است. گویی که هیچ گونه خط مشی ندارد. بنابراین در واقع دولت به نوعی قربانی بلندپروازی های خود است. البته هیچ چیز بیشتر از اقدام بیل مورنو وزیر اقتصاد و دارایی دولت مورد اشاره درستی این گفته را نشان نمی دهد. وزیری که در دقیقه نود (سال جاری) کاهش مالیات برای کسب و کارهای کوچک را اعلام کرد. به این امید که توجه ها را از جنجال های پیرامون مسایل مالی شخصی خود به سویی دیگر معطوف نماید. همچنین کند و کاو مسوول عالی اخلاقیات را، به سمت بررسی تضاد منافع بالقوه در مورد مستمری ها سوق دهد. اما این اقدام وی که برای دولت متبوع اش به مفهوم کاهش درآمد میلیاردها دلاری از محل مالیات ها است، نتوانست تاثیر چندانی داشته باشد. چراکه حتی پیش از آن که فرصت جلب توجه اندکی را پیدا کند، دولت دست به اقدامات جالب دیگری مانند خاتمه وابستگی به سوخت ذغالی زد. بنابراین مساله کاهش مالیات مورد اشاره نیز مانند بسیاری از اقدامات دولت حتی بیش از آن که بتواند ارزش خود را آنگونه که باید و شاید نشان بدهد، به دست فراموشی سپرده شد. به همین سبب سرنوشت آینده وزیر نامبرده در سال 2018 ماجرایی خواهد بود، که باید به نظاره اش نشست. بگونه ای که حتی اصولا مساله باقی ماندن یا نماندن اش در هیئت دولت مطرح خواهد شد. زیرا اقدام اش در پیوند با کاهش مالیات، چیزی مربوط به گذشته تلقی خواهد گردید.

بنابراین دولت ناچار است در سال پیش رو تصمیم بگیرد، که آیا همچنان می خواهد به ارائه خط مشی های نوین و درخشان خود ادامه دهد؟ یا اینکه این روند را کندتر کند و برخی از اقداماتی را که از پیشترها انجام داده، دوباره مطرح نماید؟ شرط می بندم، مورد دوم رخ خواهد داد. زیرا دولت در تلاش خواهد بود که نفسی تازه کند، و خود را برای اقدامات بیشتر در سال 2019 آماده نماید.

البته انجام چنین کاری آسان نخواهد بود. کمااینکه از جمله اقداماتی مانند قانونی کردن ماری جوانا مسایلی هستند، که استفاده از پیامدهای سودمند اقدامات پیشین را با تهدید روبرو خواهند کرد. چراکه مثلا در همین یک مورد مسایل فراوانی مانند مقررات قانونی شدن، نحوه نظارت بر فروشگاه های بخش خصوصی، بیگناه شناختن کسانی که در پیش از تصویب این قانون به سبب استفاده از ماری جوانا گناهکار تلقی شده اند، خطرات رانندگی در هنگام نشئگی حاصل از کشیدن این ماده، و سرانجام اینکه پول هنگفتی که در این میان به دست می آید باید به جیب چه کسی، کدام نهاد، و یا دولتی برود، مطرح خواهند شد. به عبارت دیگر در حالی که دنیا دارد نگاه می کند که ببیند این مسایل چگونه حل خواهند شد، دولت نگرانی های راهبردی بیشتری خواهد داشت. چراکه می خواهد یک سال پیش از انتخابات سراسری آینده، مساله ماری جوانا حل، و متعلق به گذشته شده باشد.

موافقتنامه تجارت آزاد آمریکای شمالی (نفتا) مساله دیگر پیش روی دولت در سال آتی خواهد بود. زیرا هیچ مورد دیگری به اندازه این پیمان برای اقتصاد کانادا مهم نیست. کمااینکه ناکام ماندن این پیمان، سال ها رشد اقتصادی را از بین خواهد برد. در عین حال یک معامله بد می تواند، بدترین نتیجه را به همراه بیاورد. زیرا امکان دارد به سبب وجود دیدگاه پشتیبانی از محصولات داخلی در آمریکا (از سوی دانلد ترامپ)، صنایعی مانند خودروسازی در کانادا درهم شکسته شوند. بنابراین دولت باید در سال 2018 به جای اینکه به این امید منتظر بنشیند تا کنگره آمریکا که از اهمیت تجارت آزاد با کانادا آگاهی دارد بر دیدگاه ترامپ غلبه کند، و به این ترتیب در واقع منتظر مرگ تدریجی نفتا باشد، راهی برای تجدید حیات این پیمان بیابد.

سنت دولت های لیبرال این است، که پیش از آن که ایده هایشان به پایان برسد، پولشان ته می کشد. اما دولت کنونی خوش شانس بوده، که رشد اقتصادی توانسته سبب پشتیبانی مالی از تمامی اقداماتش شود. بااینهمه اگر لیبرال ها از سرعت اقدامات خود نکاهند و اجازه ندهند این اقدامات دیده شوند، تمامی خط مشی های پیشین شان نیز کهنه و قدیمی به نظر خواهند رسید.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *