صفحه اصلی / مقالات / قتل عام سنگدلانه معتادان فیلیپینی

قتل عام سنگدلانه معتادان فیلیپینی

Razi-Clinic

رودریگو دوترته رئیس جمهور فیلیپین از زمان روی کار آمدن در سی ام ژوئن 2016 تا هنگام تهیه این گزارش در هفتم دسامبر، در عملیات ضد مواد مخدر خود 2 هزار تن را قتل عام کرد. در عین حال پلیس ملی فیلیپین اعلام نموده که در کنار کشته های رسمی، از روز اول ماه ژوئیه 3 هزار و 500 قتل هم رخ داده، که پرونده آنها همچنان لاینحل باقی مانده اند. در نتیجه این روزها از جمله در مانیل پایتخت این کشور پیش از مشاهده صحنه کشتارها، شنیدن فریاد دردمندانه یک تازه بیوه و آژیر خودروهای پلیس، به گوش می خورند. یکی از این صحنه ها کشته شدن رومئو تورس فونتانیلا 37 ساله است، که به گفته رهگذاران به دست دو مرد موتورسوار ناشناس صورت گرفت. گاهی هم گروهی از مردان نقاب به صورت، فردی را می کشند. یکی از رهگذاران مورد اشاره که از ترس حاضر به افشای نامش نشد، در این باره گفت: آنها دارند، ما را مانند حیوانات قتل عام می کنند.

اینگونه صحنه های خونبار تقریبا در همه جا از جمله پیاده روها، وسط خیابان های شلوغ، ریل قطارها، در برابر مدارس دخترانه، در محوطه بیرونی ساندویچ فروشی زنجیره ای مک دانلد، روی تشک های اتاق خواب ها، و روی مبل های اتاق های نشیمن، دیده می شوند.

 

 

کشتارها در بسیاری از مواقع در خانه مقتولان و در برابر چشمان اعضای خانواده و از جمله فرزندان خردسال، نوجوان و جوان آنها، و همچنین احیانا مهمانان حاضر صورت می گیرند. بدتر اینکه کسانی که برای کشتن مراجعه می کنند، در حالی که اسلحه هایشان را به سوی قربانی نشانه گرفته اند، چیزهایی هم می گویند. مثلا در یک مورد یکی از آنها در برابر چشمان از حدقه درآمده فرزند نوجوان یک معتاد که پیش از آن خود را به ماموران مربوطه هم معرفی کرده بود، فریاد زد: خداحافظ دوست من!

 

بنابراین آنچه در فیلیپین رخ می دهد حتی در مقایسه با پیشامدهای جنگ های عراق و افغانستان، سطحی تازه از کشتار را به نمایش می گذارد. چراکه ماموران پلیس به صرف مظنون شدن به هر کسی به عنوان دست اندرکار در مواد مخدر و یا حتی مصرف کننده این مواد، او را هدف گلوله قرار می دهند و می کشند. بااینهمه آقای دوترته در ماه نوامبر خاطرنشان کرد: می توان انتظار 20 تا 30 هزار مورد دیگر را داشت.

روی برخی از جنازه های کشته شدگان مقواهایی قرار می دهند، که رویشان عبارت قاچاق سالار و یا معتاد به چشم می خورد. در عین حال روایت مردم از چگونگی کشتارها، با محتویات پرونده های پلیس فرق زیادی دارد. مثلا براساس اظهارت آنها اینکه پلیس می گوید رانلد کالائو را در حالی هدف گلوله قرار داد که در هنگام دستگیری اش داشت شیشه می خرید، و به روی ماموران اسلحه کشید، دروغ است. زیرا وی در خانه ای که به عنوان شیره کش خانه از آن استفاده می کرد، کشته شد. یا اینکه می گویند در صورتی که مظنونی در برابر بازداشت خود مقاومت کند، کشته می شود. همچنین برخی از مقتول ها نه معتاد، که تنها مصرف کننده مواد روانگردان بوده اند. حتی کسانی هم که براساس درخواست آقای دوترته که قرار بوده برنامه ای جهت درمان اعتیاد باشد خود را معرفی کرده اند، از کشته شدن در امان نمانده اند.

بدتر اینکه به موازات پیش رفتن روند قتل عام ها، ماموران پلیس بی پرواتر دست به این کار می زنند. کمااینکه ردنتور ئولساند رئیس کلانتری منطقه توندو در حالی که دست هایش را به علامت دستبند (ویژه دستگیری) داشتن در برابرش قرار داد، گفت: در فیلیپین روش نوینی برای مردن وجود دارد.

 

در مراسم کشته شده ها نیز، کشیشان به ندرت به دلیل این قتل های سنگدلانه اشاره می کنند. مراسمی که از هنگام روی کار آمدن آقای دوترته به بخشی رو به افزایش از زندگی مردم فیلیپین تبدیل شده اند. اما صحنه های پیش از اینگونه مراسم، از خود آنها هم دلخراش تر هستند. چراکه جنازه ها را در یک سالن کفن و دفن روی هم تلمبار می نمایند. سپس خانواده هایشان می کوشند، هزینه کفن و دفن آنها را جور کنند. کمااینکه سه هفته طول کشید که مادری بتواند، حدود هزار و 30 دلار هزینه این مراسم را برای پسر 23 ساله خود جور کند. این مادر پس از مراجعه به آن سالن التماس می کرد، صاحبان آن برای هزینه برادر 36 ساله اش تخفیف قایل شوند. این در حالی بود که دو هفته ای می شد، جنازه این برادر در آن سالن قرار داشت. جسد کشته شدگانی که نزدیکانشان از عهده پرداخت هزینه های مربوطه برنیایند، در گورهای دسته جمعی دفن می شوند.

از دیگر سو در عملیت دولتی مورد اشاره همچنین 35 هزار و 500 تن بازداشت شده اند. براساس اظهارات مقامات پلیس، نیروهای دولتی در این پیوند به بیش از 3 میلیون و 57 هزار واحد مسکونی مراجعه کرده اند. همچنین تاکنون از جمله بیش از 727 هزار و 600 مصرف کننده موادمخدر خود را به نیروهای مربوطه تسلیم نموده اند. مساله ای که سبب شده زندان ها چنان پرجمعیت گردند، که زندانیان در هر جای ممکن از جمله زمین بسکتبال بخوابند.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *