صفحه اصلی / مقالات / عدم پذیرش صدها مهاجر با استناد به اطلاعات ناقص

عدم پذیرش صدها مهاجر با استناد به اطلاعات ناقص

Razi-Clinic

بسیاری از مردم جهان به سبب حسن شهرت کانادا به عنوان پیشگام حقوق بشر، رویای مهاجرت به کشور ما را در سر می پرورانند. به همین سبب برخی از آنان ابتدا با استفاده از برنامه تیمارداران مقیم (در خانه مددجو)/ live-in caregiver program به عنوان کارکنان موقت خارجی به اینجا می آیند. پس از مدتی هم با توجه به قوانین مربوطه، پر کردن فرم های درخواست، و ارائه مدارک لازم، مقیم دائم، و در نهایت شهروند کانادا می شوند. اما درخواست اقامت دائم برخی از آنان به دلایلی از جمله ناتوانی های جسمی یا روحی مورد پذیرش مقامات مربوطه قرار نمی گیرند.

تارنمای اخبار جهانی دریافته که سیستم مهاجرت کانادا برای عدم پذیرش صدها درخواست از این دست، از اطلاعات ناقص استفاده می کند. کمااینکه در سال جاری وزارت مهاجرت و شهروندی دولت مرکزی در این مورد محدودیت هایی را در نظر گرفت. مثلا در سال 2016 میزان متوسط سالانه مخارج در پیوند با درمان و خدمات اجتماعی هر کانادایی 6 هزار و 665 دلار بود. حال اگر چنین هزینه ای برای درخواست کننده دارای ناتوانی های جسمی یا روحی از این میزان بیشتر باشد، درخواست اقامت دائمی او و اعضای خانواده اش پذیرفته نمی شود. براساس آمار رسمی شمار اینگونه افراد بین سال های 2014 تا 2016، هزار و 100 نفر بود.

عدم پذیرش درخواست ها با استناد به اطلاعات ناقص

براساس اعداد و ارقام وزارتخانه مورد اشاره، عدد 6 هزار و 665 دلار از این محاسبه به دست آمده است: 6 هزار و 299 دلار مبلغی است، که همه ساله به طور متوسط برای خدمات درمانی هر کانادایی هزینه می شود. بر اساس موسسه اطلاعات درمانی کشور هم 356 دلار دیگر مبلغی می باشد، که این وزارتخانه می گوید صرف خدمات اجتماعی در دسترس عموم کرده است.

اما اطلاعاتی که از سوی هیئت مشاوره کشور در اختیار تارنمای مورد اشاره گذاشته شده، حکایت از آن دارد که دولت مرکزی مبلغ تا 40 میلیارد دلاری را که سالانه برای استفاده جهت خدمات اجتماعی در اختیار دولت های استانی قرار می دهد، در محاسبه تعیین آن 6 هزار و 665 دلار در نظر نگرفته است. به عبارت دیگر این مبلغ باید 7 هزار و 404 دلار باشد. اما معلوم نیست، دولت چه مدتی از این اعداد و ارقام نادرست استفاده کرده است.

ناباوری و نومیدی کارشناسان حقوقی

اینک وکلای درخواست کنندگان مورد اشاره می گویند موکلانشان انتظار دارند، دولت بر اساس اطلاعات درست تصمیم بگیرد. مثلا لورن والدمن وکیل مهاجرت از جمله خاطرنشان می کند: انتظار می رود باور کنیم که دولت از اعداد و ارقامی استفاده می نماید، که مبنای حقیقی داشته باشند. کمااینکه وقتی ما به دادگاه می رویم و این اعداد و ارقام ارائه می شوند، کسی آنها را به چالش نمی کشد. زیرا فرض مان این است، که دولت اعداد و ارقامی در اختیار دارد، که دارای منابع موثق هستند.

در عین حال کار برخی از پرونده های مربوطه به اندازه ای بالا گرفته، که مثلا پرونده یک نوجوان ناشنوا در ژوئن 2015 در مجلس ملی مطرح شد.

جالب اینکه حتی اداره آمار کانادا که اصلی ترین منبع مربوطه می باشد، می گوید دسترسی به هزینه های خدمات اجتماعی بگونه ای که وزارتخانه مربوطه تبیین کرده، مشکل است.

مصادره به مطلوب یک پژوهش دانشگاهی

معمولا در اینگونه پرونده ها پای کودکان هم در میان می باشد. اما بنا بر کند و کاو تارنمای مذکور در چنین مواردی نیز مقامات مربوطه تلاش می کنند، دیدگاه خود را عملی نمایند. مثلا در سال 2016 که تقاضای  فیلیپ مونتویا استاد دانشگاه یورک و خانواده اش پذیرفته نشد، این مساله توجه چشمگیری را به خود جلب کرد. چراکه این عدم پذیرش از آن رو صورت گرفت، که نیکلاس پسر 13 ساله خانواده دچار ناتوانی های جسمی و روحی بود. در نامه وزارتخانه مورد اشاره از جمله آمده که برآورد می شود، هزینه ارائه امکان درس خواندن ویژه به نیکلاس، سالانه بین 20 تا 25 هزار دلار باشد. در این نامه مسوول مربوطه به نوشتار شیلا بنت پژوهشگر دانشگاه بروک هم، استناد کرده است.

این در حالی است، که خانم بنت در گفت و گو با تارنمای مورد اشاره از جمله خاطرنشان کرد: برداشت من از آن نوشتار برعکس برداشتی می باشد، که از آن شده است. زیرا من ناتوانی های جسمی یا روحی را به عنوان هویت، و نه باری بر دوش، تلقی می کنم. بیشتر نوشته هایم هم پیرامون این دیدگاه است، که باید به همه کودکان آموزش داده شود، والسلام!

واکنش وزیر مربوطه

نامه های دیگر وزارت مهاجرت و شهروندی دولت مرکزی در این پیوند نیز، نشانگر روندی مشابه هستند. اما احمد حسین سکاندار این وزارتخانه می گوید، که تاکنون هیچ کس به طور خودکار/ اتوماتیک به سبب ناتوانی های جسمی یا روحی از اقامت دائم در کانادا محروم نشده است. این وزیر همچنین خاطرنشان می کند: ما در حال مشورت با دولت های استانی هستیم. زیرا بهداشت و درمان در حیطه کاری آنها می باشد. ما داریم آنچه را در توانمان است انجام می دهیم، تا از طریق این دولت ها دریابیم چگونه باید به پیش برویم.

البته به گفته وی در این مورد که این روند چه زمانی کامل می شود، و یا خانواده ها کی شاهد تغییر خواهند بود، زمان خاصی وجود ندارد.

town-country-bmw3

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *