مقالاتمقالات اجتماعی

صف واکسن در کانادا  آیا مدیریت این صف عادلانه است؟

 

 

پیتر دادی، 97 ساله، کهنه سرباز بازمانده از جنگ جهانی دوم، امروز سوالی از کشوری که برای آن جنگیده است دارد: کی نوبت من می رسد؟

با ادامه توزیع نه چندان منظم و سریع واکسن، این سوالی است که ذهن بسیاری از مردم کانادا را به خود مشغول کرده است.

اما وضعیت برای کسانی که در دهه های 80 و 90 زندگی خود قرار دارند، با بسیاری بیماری های زمینه ای که به تدریج با افزایش سن روی هم جمع شده و بدن را در برابر عفونت ها آسیب پذیرتر کرده وضعیت فرق می کند. 

در حالی که مقامات دائما در حال تعریف و تمجید از آینده نگری خود در تامین واکسن هستند، عموم مردم یک سوال دارند: کی برای دریافت واکسنی که می توان آن را داروی امید نامید، نوبت به آنها می رسد؟ 

 

 

کادر درمان، ساکنان و کارکنان خانه های سالمندان، و کسانی که با بیماران کوویدی در ارتباط هستند در صف اول دریافت واکسن قرار دارند و در درستی این اولویت بندی تردیدی نیست.

بعد از آن نوبت به مراکز پر خطر و با ریسک بالا مانند زندان ها و قبیله های بومی می رسد که اولویت داشتن آنها را علم تایید می کند و ربطی به تشخیص افراد و فرصت طلبی های سیاسی، مشابه آنچه ارین اوتول، رهبر محافظه کاران در توییت اخیر خود نشان داد، ندارد.

در واقع با توزیع واکسن، لازم است همه ما با کنار گذاشتن منافع شخصی و در نظر گرفتن مصلحت جامعه، خود را به نفع سالمندان و کادر درمان کنار بکشیم. همچنین نباید از افراد دارای ناتوانی و یا کارکنان مشاغل ضروری مانند کارکنان فروشگاه های خوار و بار و مواد غذایی، رانندگان اتوبوس و معلمان غافل شویم.

اما از این مرحله به بعد، اولویت بندی دشوار و حتی تا حدودی شانسی می شود.

البته همین حالا نیز تقاضا برای گروه های اولویت دار به مراتب بیشتر از موجودی واکسن است، و عموم مردم باید ماه ها منتظر رسیدن محموله های بعدی بمانند.

اما تا رسیدن واکسن، می توان به صف بندی به عنوان یک تمرین اجتماعی بزرگ، که در آینده ای نزدیک موجب تسریع و تسهیل روند واکسیناسیون می شود، فکر کرد. مثلا وقتی می شنویم بعضی کارکنان بیمارستان ها که جزو کارکنان خط مقدم مبارزه با پاندمی محسوب نمی شوند، خود را پیش از افراد سالمند یا دچار ناتوانی واکسینه می کنند، متوجه می شویم رویکرد اتحادآمیزی که برای عبور از پاندمی به آن نیاز داریم، خدشه دار شده است.

صرف کار کردن در بیمارستان به معنی اولویت داشتن برای دریافت واکسن نیست، چرا که بسیاری از اقشار جامعه از جمله بی خانمان ها بیشتر در معرض ابتلا به کووید-19 قرار دارند. 

اما اخلاق و سیاست توزیع واکسن یک مساله است، و الزامات لجستیکی مساله ای دیگر. جاسمین ماه، طراح وب، به تازگی ابزار آنلاینی طراحی کرده که جایگاه شما را در صف واکسن مشخص می کند، هرچند نتایج حاصل از این روش، خام و کلی هستند.

برای مثال، اگر شما حدود 60 تا 70 سال سن دارید و جزو کارکنان مشاغل ضروری نیستید، این ابزار مشخص می کند بین 12 میلیون تا 22 میلیون نفر قبل از شما در صف قرار دارند. با این حساب شما می توانید انتظار داشته باشید بین جولای تا سپتامبر نوبت به واکسیناسیون شما برسد. البته یکی از فاکتورهای اصلی نیز زمان تحویل دزهای خریداری شده واکسن به کانادا است که هنوز تاریخ های دقیق آن مشخص نیست.

اما یکی از بزرگ ترین مشکلاتی که اکنون کانادا با آن مواجه است اطلاع رسانی به افرادی است که نوبت واکسیناسیون آنها فرار رسیده است. برای مثال، چه طور قرار است همه 90 ساله ها را خبر کنیم و برای تزریق واکسن به آنها وقت بدهیم؟

در آمریکا که ذخیره بیشتری از واکسن در دسترس مراکز بهداشتی است، از مردم خواسته شده به صورت آنلاین ثبت نام کرده یا به ایستگاه های مرکزی واکسیناسیون مراجعه کنند؛ رویکردی که مناسب حال افرادی است که هم در سیستم بهداشت و درمان پارتی دارند و هم قادر به سفر کردن و جا به جایی هستند. نتیجه هم چیزی نبوده جز یک سیستم واکسیناسیون بسیار درهم و آشفته.

به نظر می رسد در حال حاضر بهترین ابزار برای جلوگیری از آشفتگی، شفافیت است. باید مردم را نسبت به آنچه تا کنون انجام شده و همچنین گام های بعدی آگاه نگه داشت. بروز مشکلات در روند واکسیناسیون 37 میلیون نفر جمعیت کشور طبیعی است و هیچ کس انتظار بدون عیب و نقص بودن این روند را ندارد. اما تصمیم گیری درباره نفرات بعدی که در صف دریافت واکسن قرار دارند باید چنان عادلانه و منصفانه باشد که جامعه به راحتی آن را بپذیرد

برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست