املاک و مسکنمقالات

صاحب خانه شدن؛ آرزویی محال یا دست یافتنی؟!

از ابتدای سال جدید به این سو، آخرین گزارش ها از وضعیت بازار مسکن سراسر کشور در سال 2018، در حال منتشر شدن می باشد. با بررسی اجمالی این گزارش ها مشخص است که بازار مسکن کانادا به داغی سال های قبل نبود. سیاست های دولت های فدرال و استانی برای کنترل قیمت مسکن و در واقع سرد کردن بازار، از جمله تعیین مقررات سختگیرانه تر برای دریافت وام، انجام تست استرس برای تشخیص توانایی مالی متقاضی خرید، افزایش چند نوبته نرخ بهره پایه و غیره، نتیجه داده و بسیاری از خریداران بالقوه، بخصوص زوج های جوان را از خرید منصرف یا بهتر بگوییم از صاحبخانه شدن محروم کرده است. این در حالیست که در برخی از شهرهای کانادا، نه تنها میزان فروش بلکه قیمت مسکن نیز تا حدی کاهش یافته است.

در حال حاضر، چه خریدار و چه فروشنده سردرگم بوده و نمی دانند وضعیت بازار چگونه خواهد بود. چه زمانی برای خرید یا فروش مناسب تر است؟ آیا بازار مجددا در سال جدید رونق می گیرد یا به روند فعلی ادامه خواهد داد؟ این ها سوالاتی است که ذهن خریداران، فروشندگان و مشاوران املاک را به خود مشغول کرده است. مشکل اینجاست که پاسخ قطعی برای آنها وجود ندارد. چرا؟ چون وضعیت بازار به نرخ بهره، میزان اشتغالزایی، افزایش حقوق و دستمزد، میزان عرضه و تقاضا، استراتژی آینده دولت و فاکتورهای دیگر بستگی دارد.

بازار مسکن تورنتو که بزرگترین در کشور می باشد در سال 2018 با کاهش خرید و فروش روبرو شد. این کاهش در بالاترین حد طی 10 سال گذشته بود. سابقه آخرین باری که فروش کمتر از 80 هزار ملک در تورنتو ثبت شد، به سال 2008  باز می گردد. وضعیت بازار مسکن ونکوور به مراتب بدتر بود. زیرا در طول سال گذشته تنها 24 هزار و 619 معامله انجام شد. این پایین ترین حد از سال 2000 به این سو بود.

علیرغم کاهش نسبی قیمت ها در برخی از بازارهای مسکن از جمله تورنتو، خرید خانه همچنان برای بسیاری از اقشارجامعه مقرون به صرفه نیست. براساس پیش بینی کارشناسان Royal Bank of Canada، تا پایان سال 2019، هزینه های مربوط به مسکن، 79 درصد میانگین درآمد خانوار تورنتویی را به خود اختصاص خواهد داد. در حال حاضر در ونکوور، نسبت میانگین درآمد خانوار به هزینه مسکن 88 درصد می باشد. کارشناسان بانک RBC، افزایش این نسبت در کلگری، ادمونتون، مونترال و اتاوا را پیش بینی می کنند.

بخش اعظم بدهی خانوارهای کانادایی را مورگیج یا وام مسکن تشکیل می دهد و آنها را در برابر افزایش نرخ بهره پایه آسیب پذیرتر می کند. طی یک یا دو سال گذشته، بانک مرکزی کانادا چندین بار نرخ بهره پایه را افزایش داده، اما هفته گذشته از افزایش مجدد آن خودداری کرد و آن را در حد 175 درصد نگه داشت. مسوولین بانک، رکود اقتصاد جهانی و جنگ تجاری چین و آمریکا را از عوامل تجدید نظر خود ذکر کرده اند. برخی از کارشناسان با استناد به شواهد موجود، افزایش مجدد نرخ بهره در سال 2019 را توجیه ناپذیر و گروهی دیگر آن را اجتناب ناپذیر می دانند.

طی بیش از یک دهه گذشته، تمایل مصرف کنندگان به دریافت وام و خرج کردن آن روی خانه، اتومبیل، مبلمان، رستوران و غیره، محرک اصلی اقتصاد کانادا بوده است. هنگامی که کانادا به لطف خانوارهایش، تقریبا به سلامت از رکود اقتصادی سال های 2008 و 2009 بیرون آمد، حسادت جهانیان را تحریک کرد. مسلما پایین بودن نرخ بهره در تشویق خانوارها به مصرف و خرج کردن پول هایشان موثر بود. نرخ بهره، طی 20 سال گذشته، اکثرا سیر نزولی داشت. کانادایی ها به شدت از پایین بودن نرخ استفاده کرده و بدهی روی بدهی قبلی انباشتند. بد نیست بدانید که کانادایی ها هم اکنون 2.16 تریلیون دلار بابت مورگیج، کارت اعتباری و غیره بدهکار می باشند. این مبلغ، 80 درصد بالاتر از میزان بدهی در سال 2008 می باشد.

واقعیت این است که نرخ بهره دیر یا زود افزایش خواهد یافت. هم اکنون نیز بسیاری از خانوارها با مشکل و فشار مالی روبرو می باشند. برای اولین بار طی 25 سال گذشته، خانوارهای کانادایی مجبورند وام مسکن خود را با نرخ بالاتر از نرخ قرارداد اولیه، تجدید کنند.

افزایش نرخ بهره و اجاره بهای املاک تجاری بر روی کسب و کار، از جمله بیزینس های هموطنان ایرانی نیز تاثیر منفی گذاشته است. اما آنچه مسلم است، بازار مسکن به دلیل تعیین شدن مالیات خریداران خارجی و مالیات خانه های خالی و افزایش نرخ بهره، بیشترین زیان را متحمل شده است. از سوی دیگر، ساخت و ساز مسکن نیز افت کرده است. ناامیدی و دلسردی متقاضیان خرید خانه در تورنتو، آنها را به سوی بازار مسکن اجاره ای سوق داده است. کمبود شدید در این بخش علیرغم افزایش جمعیت سبب افزایش بی رویه و سرسام آور اجاره بها شده است.

 

دولت استان برای تشویق سازندگان به ساخت املاک اجاره ای، محرک هایی را برای آنها در نظر گرفته است. اما باید منتظر شد و دید این استراتژی چقدر موثر خواهد بود. سرپناه و مسکن جزو حقوق اولیه انسان هاست. آیا می توان به حل شدن بحران مسکن در کشور امیدوار بود؟ نقش دولت در این میان چیست؟ آیا دخالت بیشتر در بازار مسکن، مشکل را حل خواهد کرد؟

 
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان