اخباراخبار جهان

شاپرک شجری زاده برنده جایزه دفاع از حقوق زنان شد.

 

 

به گزارش گلوب اند میل، شاپرک شجری زاده زنی است که به خاطر دفاع از حقوق زنان ایران برنده جایزه حقوق بشر از سازمان ملل شد. با این وجود، او این روزها در کانادا به دنبال شغلی برای گذران زندگی می گردد. به گفته خود شاپرک، 45 ساله، مدافع حقوق بشر بودن از نظر مالی منفعتی برای کسی ندارد. او در سال 2018 از ایران گریخت و از طریق ترکیه خود را به کانادا رساند.

خانم شجری زاده در ایران به جرم عدم تابعیت از قانون حجاب اجباری زندانی، و شکنجه شد. و به گفته هیلل نوئر، مدیر سازمان دیده بان حقوق بشر، به خاطر شجاعتش در دفاع از حقوق زنان برای دریافت جایزه موریس ابرام برگزیده شد.

شجری زاده در سال 2017 تحت تاثیر کمپین چهارشنبه های سفید نسبت به برداشتن حجاب خود و اعتراض به قانون حجاب اجباری اقدام کرد. او می گوید: همیشه به نافرمانی مدنی اعتقاد داشتم و منتظر جنبشی بودم که بتوانم در آن مشارکت کنم. 

پس از انتشار کلیپی که شاپرک در آن حجاب خود را بر سر چوب تکان می داد، ماموران حکومت او را دستگیر کرده و پس از ضرب و شتم، او را به گفته خودش مثل حیوان داخل سلول انفرادی انداختند.

 

 

شاپرک می گوید: آگاهی از وجود ظلم و ستم، وحشیگری، و نقض حقوق بشر یک چیز است و تجربه آن چیز دیگر. هرچند او چند ماه بعد با وثیقه آزاد شد اما خود و خانواده اش مدام از سوی مقامات ایران مورد آزار، تهدید و ارعاب قرار می گرفتند. به همین خاطر شاپرک تصمیم گرفت همراه با همسر و پسرش به ترکیه فرار کند و از آنجا خود را به کانادا برساند. 

شاپرک از اینکه توانسته وارد کانادا شود بسیار خوشحال است و می گوید این بهترین کشوری است که می توانستم در آن زندگی کنم. او در کانادا نیز به فعالیت های حقوق بشری خود ادامه می دهد و از اعضای ارشد مرکز حقوق بشر رائول والنبرگ است. ایروین کاتلر، مدیر این مرکز، شاپرک را الگوی فعالیت در جهت دفاع از حقوق بشر می داند.

کاتلر می گوید شاپرک یکی از آن افرادی است که نه فقط از مال خود، که از جان خود برای دفاع از حقوق بشر مایه گذاشته است. من هر وقت با شاپرک حرف می زنم، از او انگیزه می گیرم.

خانم شجری زاده در حال حاضر با هدف ادامه تحصیل در زمینه حقوق بشر در دانشگاه یورک، خود را برای آزمون زبان آماده می کند.

او اکنون ساکن ریچموند هیل است و ایرانیان زیادی در اطراف خود دارد. اما می گوید تفاوت زیادی بین کسانی است که خود مهاجرت کرده اند و کسانی مانند او که مجبور به تبعید و ترک وطن شده اند.

شجری زاده فکر می کند کسانی که مهاجرت کرده اند تمایلی به فکر کردن یا حرف زدن درباره مسائل سیاسی ایران ندارند، ضمن اینکه به دلیل سفر به ایران برای دیدار خانواده و بستگانشان، از ارتباط با آدم هایی مثل او و اینکه این معاشرت برایشان دردسر ساز شود بیم دارند. 

خانم شجری زاده دلتنگ خانواده اش است و با وجود اینکه به بهبود شرایط اجتماعی در ایران خوش بین نیست، آرزو می کند که بتواند به ایران بازگردد.

او می گوید: بعضی روزها سرشار از امید می شوم و بعضی روزها امیدم را از دست می دهم. اما هیچ چیز نمی تواند مانع من برای دفاع از حقوق دیگران شود.

برچسب ها
دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست