صفحه اصلی / اخبار / سیستم درمانی ناکارآمد، عامل افزایش زمان انتظار مراقبت های پزشکی در کانادا
Waiting Room

سیستم درمانی ناکارآمد، عامل افزایش زمان انتظار مراقبت های پزشکی در کانادا

تورنتو- باکوس بارووآ، رئیس بخش مطالعات سیاست های درمانی Fraser Institute، معتقد است که امید چندانی به بهبود سیستم درمانی معیوب کانادا که مایع شرمساری این کشور است، نیست. او با انتشار مقاله ای در troymedia.com، نقطه نظرات اش را ارائه کرده است. در اینجا چکیده ای از این مقاله آورده می شود.
در سال 2016، میانگین زمان انتظار برای مراجعه به پزشک متخصص (در 12 تخصص پزشکی) پس از ارجاع از سوی پزشک عمومی، به 20 هفته رسید. 20 هفته، بسیار طولانی تر از 9.3 هفته ای است که در نظرسنجی سال 1993 موسسه فریزر، به آن اشاره شد. حتما امیدوار بودید که آمار سال 1993، بیدارباشی برای سیاستمداران و سیاستگذاران به منظور بهبود وضعیت نابسامان خدمات درمانی در کانادا، باشد. اما نظرسنجی اخیر نشان داد که زمان انتظار به مراتب طولانی تر شده است. در سال 2017، مدت انتظار از ارجاع بیمار توسط پزشک عمومی تا مراجعه به مطب پزشک متخصص، 21.2 هفته بود.

این مدت در استان هایی مانند بریتیش کلمبیا 26.6 هفته و در آلبرتا26.5   هفته می باشد. کبک نیز برای اولین بار از سال 2003 به این سو، رکورد 20 هفته را شکست. متاسفانه بیماران در نیوبرانزویک بایستی 41.7 هفته (حدود یک سال) برای مراجعه به پزشک متخصص صبر کنند. در برخی از استان ها، بیماران بیش از یک سال برای جراحی ارتوپدی و جراحی اعصاب صبر می کنند.

اما، سوالاتی که ذهن بسیاری از ما را به خود مشغول کرده:

  • چرا مدت انتظار اینقدر طولانی است؟
  • چرا وضعیت بهتر نمی شود؟

پاسخ هر دو سوال ساده، اما در عین حال عمیقا ناامیدکننده است. علت، عدم تغییر سیاست هاست!

با اینکه می دانیم سیستم های بهداشت همگانی در سایر کشورهای جهان، کارآمدتر بوده و امکان دسترسی به موقع به مراقبت های درمانی باکیفیت، با هزینه کمتر را فراهم کرده اند، کماکان به دنبال کردن سیاست هایی که باعث عقب ماندن کانادا از کشورهای دیگر شده است، ادامه می دهیم.

مدافعان وضعیت فعلی به جای پذیرفتن بخش خصوصی به عنوان یک شریک و یا حتی به عنوان سوپاپ اطمینان برای کاهش فشار، آن را ضد مراقبت بهداشتی همگانی معرفی می کنند.

با این حال، هنگامی که به برخی سیستم های موفق تر مانند سوئیس، هلند، آلمان و استرالیا نگاه می کنیم، متوجه می شویم که شرکت های بیمه خصوصی و ارائه کنندگان خصوصی خدمات درمانی، عمیقا با سیستم درمانی کشورشان ادغام شده اند. برای مثال سوئیس، پوشش بیمه درمانی همگانی را از طریق یک شرکت بیمه خصوصی رقابتی ارائه می کند. بیش از 40 درصد بیمارستان های آلمان خصوصی و غیرانتفاعی هستند.

بخشی از تفاوت کانادا با کشورهای دیگر این است که سیستم درمانی کانادا به طور کلی و سرسختانه به  پیروی از مدل <پرداخت کننده واحد> متکی است. در کانادا، دولت، همه چیز را کنترل می کند. افراد به طور کل مجاز به پرداخت مستقیم وجه بابت خدمات درمانی در داخل مرزهای کشور نیستند.

کسانی وجود دارند که وضعیت بیماران کانادایی را نادیده گرفته و به جای آن بر روی بی اعتبار کردن روش تحقیق موسسه Fraser متمرکز شده اند. این افراد می توانند به داده ها و آمارهای منتشر شده از سوی صندوق کشورهای مشترک المنافع رجوع کنند که اخیرا سیستم درمانی کانادا را به چند دلیل از جمله: 1) عدم توانایی بیماران برای تعیین وقت ملاقات یک روزه با پزشک در زمان بیماری؛ 2) زمان انتظار در بخش اورژانس؛ 3) زمان انتظار برای مراجعه به متخصص و 4) زمان انتظار برای عمل جراحی؛ در میان 11 کشور جهان، از جمله سوئیس، آلمان و هلند، در قعر جدول قرار داد. این افراد همچنین می توانند به گله و شکایت هزاران کانادایی بیمار گوش کنند.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *