صفحه اصلی / مقالات / سال 2016: برهه تقاطع پوشش و سیاست

سال 2016: برهه تقاطع پوشش و سیاست

Naser Hashemi2

در اوایل ماه فوریه سال رو به پایان،  بیانسه به همراه لشگر رقاصانش که لباس هایی به تن داشتند که نماد قدردانی از پلنگ های سیاه بود، در زمان استراحت بین دو نیمه رخداد ورزشی بسیار پرطرفدار و پربیینده سوپر بال (مسابقه نهایی رقابت های فوتبال آمريکايی حرفه ای)، ترانه شکل گیری/ Formation را اجرا کرد. ترانه ای که در واقع سرود جنبش جان سیاهان مهم است، نامیده می شود. از آن هنگام آشکار گردید، که در سال 2016 پوشش دارد مفهومی کاملا نوین پیدا می کند. ساده ترین راه برای نشان دادن موافقت با این امر، نوع پوشش سایرین بود.

از دیگر سو در جهان امروز که نخستین ارتباط ما با دنیای اطراف مان دیداری می باشد، پوششی که به تن داریم زبان مشترک مان است.

روزگاری بود که لباس سیاست به مفهوم منش و پوششی محسوب می شد، که طبقه سیاستمدار ارائه می نمود و به تن می کرد. اما در سال 2016 شامل همه افراد شد. کمااینکه در سال رو به پایان درهم آمیختگی پوشش با سیاست، تقریبا هر ماه نمودی آشکار داشت. مثلا در آپریل لورنس روزینول وزیر حقوق زنان فرانسه، طراحان بورکینی (مایوی طراحی شده برای زنان اغلب مسلمان که تمام بدن را می پوشاند) از جمله دولچه و گابانا را به باد انتقاد گرفت.

خیلی زود بورکینی به درون مایه مباحث، موافقت ها و مخالفت های گسترده ای تبدیل شد. از جمله اینکه چگونه می توان بین ارزش ها و جامعه مدنی تعادل ایجاد کرد؟ و اینکه آیا آزادی شامل این مقوله هم می شود، که هر کس هرگونه که دوست دارد، لباس بپوشد؟

دامنه اینگونه مباحث، موافقت ها و مخالفت های گسترده تا ماه آگست نیز ادامه یافت. از جمله اینکه زنان مسلمان به شکلی فزاینده خواستار آن شدند که زمانی که پای نوع پوشش آنها به میان می آید، انتخاب شان درست به اندازه گزینه های سایر زنان محترم شمرده شود.  ابتهاج محمد ورزشکار آمریکایی رشته شمشیربازی هم نخستین ورزشکاری شد، که در مسابقات المپیک با حجاب اسلامی به رقابت پرداخت. انیسه حسیبون زن اهل اندونزی نیز نخستین طراحی شد، که حجاب را با هرگونه پوشش و قیافه ای ترکیب کرد، و با لباس های طراحی شده خودش در هفته نمایش مد نیویورک حضور یافت. بنابراین تابستان سال جاری به برهه ای تبدیل شد، که خود پوشش ها صدایشان را بلند کردند و به گوش دیگران رساندند.

 

البته این صدا تنها برای نوع پوشش زنان مسلمان بلند نشد. کمااینکه در ماه می کارل لگرفلد نمایش مد خود را در هاوانا پایتخت کوبا به راه انداخت. به این ترتیب به نخستین نام معروف در دنیای مد تبدیل شد، که نمایش مدش را در این کشور اجرا کرد. البته این تصمیم جنجال برانگیز هم شد. چراکه در آن هنگام درآمد متوسط ماهیانه مردم کوبا معادل 25 دلار آمریکا بود. بنابراین از این نمایش هم، درآمدی به دست نیامد.

دیگر نمونه از این دست در ماه جون رخ داد، که طراحان مد از جمله دنیل دبلیو فلچر، سید برایان و کوزت مک کری، با اقدامات خود نسبت به خروج انگلستان از اتحادیه اروپا اعتراض کردند.

در ماه جولای نیز تیم های اتحادیه ملی بسکتبال زنان آمریکا به پیشگامی تیم های دو شهر مینه سوتا و نیویورک به جای گرمکن های یک شکل معمولی خود، تی شرت های سیاه به تن کردند. تی شرت هایی که روی آنها از جمله شعارهای جان سیاهان مهم است، به چشم می خورد. آنها برغم جریمه های فردی و تیمی که دست اندرکاران لیگ برایشان در نظر گرفتند، بر ادامه این کار پافشردند.

در همان ماه کفش های تی تیش مامانی ترزا می که به عنوان دومین زن نخست وزیر انگلستان برگزیده شد، نظرها را به خود جلب کرد. جالب اینکه او با افتخار اعلام نمود، این اقدام عمدا و برای شکستن یخ های محدودیت های پوشش در دیدارهای سطح بالا صورت گرفت. و این همان زمانی بود، که هیلاری کلینتون رسما نامزدی حزب دمکرات برای رقابت های ریاست جمهوری کشورش را پذیرفت.

خانم کلینتون با انتخاب به عنوان نامزد رسمی یکی از دو حزب اصلی کشور خود، برگی نوین به تاریخ آمریکا افزود. اما همزمان کت و شلوار سفیدش در آن مراسم پذیرش که تولید رالف لورن بود، اهمیتی یکسان با این رخداد تاریخی پیدا کرد. چراکه از جمله رنگ آن نماد نخستین تلاش ها جهت حق رای دادن و انتخاب شدن زنان، به شمار می رفت. در عین حال رنگ همان پوششی بود، که زنانی مانند گلوریا استاینم و بتی فرایدان در راهپیمایی برای حقوق زنان در واشنگتن به تن داشتند. همچنین در سال 1984 جرالدین فرارو در لباسی سفیدرنگ نامزدی معاونت ریاست جمهوری حزب دمکرات را پذیرفت.

این روند در ماه های بعدی نیز، ادامه یافت. کمااینکه از جمله در اکتبر، 170 رقاص با کت و شلوارهای رنگارنگ در خیابان های نیویورک به نمایش قدرت پرداختند. فیلم کوتاه این کار آنها 91 هزار بیننده دنیای مجازی را به خود جلب کرد.

در هشتم نوامبر نیز زنانی که قصد داشتند به نخستین رئیس جمهور بالقوه خود رای بدهند، از جمله کت و شلوار، لباس سفید و یا… به تن کردند. گرچه نامزد آنها برنده نشد، اما پیامشان برای همیشه ماندگار خواهد بود

به عبارت دیگر در مجموع سال 2016 درواقع به برهه تقاطع پوشش و سیاست تبدیل شد.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *