مقالاتمقالات اجتماعی

زندگی مشترک از راه دور: آیا می‌توان رابطه را حفظ کرد؟

اگر به شما یک موقعیت عالی شغلی در شهری دیگر پیشنهاد می‌شد، و اگر همسرتان مجبور بود در شهر محل زندگی‌تان بماند، حاضر می‌شدید تنها به شهر دیگر بروید؟ ظاهرا شمار افرادی که به این پرسش، پاسخ <بله> می‌دهند، در حال افزایش است.

داده‌های سازمان ملی آمار ایالات متحده، نشان می دهد که از سال 2000 تاکنون، شمار زوج‌هایی که جدا از هم زندگی می‌کنند، به میزان 44 درصد افزایش یافته و به شمار سه میلیون و 960 هزار رسیده است. گرچه این داده‌ها، شامل زوج‌هایی که به دلایل گوناگون، مانند زندانی بودن و یا زندگی در خانه‌ سالمندان، از هم جدا زندگی می‌کنند نیز می‌شود، اما شمار قابل توجهی از این آمار، به آنهایی برمی‌گردد که به خاطر موارد کاری، این جدایی موقت را پذیرفته‌اند. میزان زوج‌های بزرگسالی که از هم جدا زندگی می‌کنند، در دوره‌ زمانی میان 20 تا 30 و سپس 40 سالگی، که هنگامه‌ شغل‌یابی است، در بالاترین سطح است. این میزان، به نسبت نزدیک شدن به دوره‌ بازنشستگی، افت می‌کند.

آقای <تاد گریو> اهل شهر <اوماها> از ایالت <نبراسکا> مدیر کافی‌شاپ‌های زنجیره‌ای Scooter است که 190 شعبه دارد. او و همسرش <ملانی> چند سال پیش در شهر <کانزاس> زادگاه <ملانی> آشنا شدند و پیش از ازدواج شان در 2016، چند سال با هم رابطه‌ راه دور داشتند. این زوج  همچنان آخرهفته‌های بسیاری را جدا از هم سپری می‌کنند. با این حال، این دو، به هم پیامک می‌دهند، با هم تماس می‌گیرند، به هم ایمیل می زنند و روزی شش بار با هم با استفاده از اپلیکیشن FaceTime تماس تصویری دارند. افزون بر این، آنها عکس‌های سلفی را که با سگ شان Buddy گرفته‌اند، برای هم می فرستند، و عکس‌هایی از غذایی که می‌خورند و اسباب منزل را که قصد تغییرش را دارند به هم ارسال می‌کنند. خانم <گرِیو> می‌گوید تماس‌های ویدیویی عصر هر روز، به آنها اجازه می‌دهد که با خوانش زبان بدن یکدیگر، بفهمند که آیا همسرشان روز بدی داشته یا نه. او می‌گوید: <مهم ترین مساله این است که خودتان را به عنوان زوجی که زندگی‌های جداگانه‌ای دارند، نبینید. اعتماد هم بسیار مهم است. اگر اعتماد وجود نداشته باشد، جدا زندگی کردن خیلی دشوار می‌شود>.

پژوهش‌های اخیر نشان داده که فناوری‌های نوین، رابطه‌های عاطفی راه دور را کمی آسان تر کرده است. دکتر<دنیل لیندمن> گردآورنده‌ پژوهش <مطالعه‌ای بر زوج‌های مسافر> که در سال 2017 منتشر شد، می‌گوید این زوج‌ها حالا می‌توانند بخش‌های زیادی از زندگی را به اشتراک بگذارند. او می‌گوید این زوج‌ها با استفاده از فناوری می‌توانند در کنار هم یک غذای مشترک بخورند، یک فیلم مشترک را نگاه کنند و در خانه‌های جداگانه‌ای باشند، در حالی که چهره‌های آنها، روی صفحه‌ی گوشی‌های موبایل و تبلت‌ها دیده می‌شود. همه زوج‌های مسافری که دکتر <لیندمن> با آنها مصاحبه کرده بود، به استثنای یکی، یا به زندگی یکجا با همسرشان بازگشت کرده بودند و یا قصد داشتند در آینده‌ نزدیک، این کار را بکنند. زمان دوری و جدایی زوج‌ها در این پژوهش، از دو ماه تا 16 سال متغیر بوده ولی به طور متوسط پنج ماه بوده است.

دکتر <لیندمن> که استاد جامعه‌شناسی دانشگاه <لیهای> در شهر <بیت لحم> ایالت <پنسیلوانیا> نیز هست، می‌گوید: <برخی از زوج‌های راه دور، افزون بر خطر بدیهی که این موضوع برای صمیمیت روابط دارد، می‌گویند با منتقل کردن احساسات شان و حل کردن بحث‌هایی که در می‌گیرد نیز مشکل دارند>. یک تحقیق میدانی در سال 2018، که 320 شرکت استخدام‌کننده در آن شرکت کردند، نشان داد که بیش از سه چهارم این کمپانی‌ها، می‌گویند فشار آوردن به کارمندان که به جدا زندگی کردن زوج‌ها منجر می‌شود، به ازدواج‌ها آسیب می‌رساند. به گفته این کمپانی‌ها، در نتیجه مشکلات در روابط عاطفی، راندمان کاری کارمندان پایین می‌آید و اعتماد به نفس و اشتیاق کاری شان را نیز از دست می‌دهند.

با این حال، برخی از زوج‌های مورد مطالعه‌ دکتر <لیندمن> به او گفتند که جدا بودنشان، توانایی‌های ازتباط برقرار کردنشان با هم را بهبود بخشیده است و باعث شده آنها بیشتر از نظر عاطفی به هم تکیه کنند. یافته‌های یک پژوهش، که در سال 2010 توسط دانشگاه ایالتی <کنتاکی> انجام گرفت، نشان داد که افرادی که در رابطه‌های زناشویی راه دور هستند، به افزایش صمیمیت در روابطشان گرایش دارند. گرچه، همین پژوهش نشان داد که این زوج‌ها، همچنین به دوری از مباحثه نیز گرایش دارند و ترجیح می‌دهند به جای حل اختلافات، آنها را نادیده بگیرند.

Behnam Marfou
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان