مقالاتمقالات اجتماعی

ریسک سفر هوایی: رفتن به آسمان در وسط پاندمی

 

الیزابت رنزِتی – گلوب اند میل

کارمند لوفت هانزا در فرانکفورت دمای بدنم را اندازه گرفت و با تعجب گفت: چه طور ممکن است! قطعا وقتی سوار شدن به هواپیما به این اعداد بی اهمیت بستگی پیدا می کند از شنیدن چنین حرفی اصلا خوشحال نمی شوید. متوجه شدم که دمای بدن من 35 درجه و پایین تر از حد معمول است. بعد از پاسخگویی به سوالات معمول مانند اینکه آیا علائم کووید-19 را دارید، آیا در 48 ساعت گذشته از پرواز منع شده اید، و آیا می دانید وقتی به کانادا رسیدید باید 14 روز خود را قرنطینه کنید، مهر عبور روی پاسپورتم خورد و من بالاخره یک نفس راحت کشیدم. بعد از یک سال اقامت در برلین- یک سالی که در طول آن دنیا شکل دیگری به خود گرفته بود- داشتم با بلیطی که از سال قبل خریده بودم، و در شرایطی که به گفته آژانس خدمات مرزی کانادا حجم سفرهای هوایی به کانادا 95 درصد کاهش یافته است، با خانواده ام به خانه، به کانادا، برمی گشتیم. حالا اگر دوست دارید بدانید سفر هوایی وسط پاندمی چه طور است، من تجربه خودم را برایتان بازگو می کنم.

تا باز شدن فرودگاه اصلی و بزرگ برلین، فعلا پروازها از فرودگاه قدیمی، نقلی و دوست داشتنی Tegel  انجام می شود. و چون طبق اعلام انجمن بین المللی حمل و نقل هوایی تعداد مسافران به اندازه ای کم شده که پیش بینی می شود تا سال 2023 هم به روال سابق برنگردد، رعایت 2 متر فاصله در فرودگاه کار سختی نبود. 

همه ماسک به صورت داشتند. بیشتر فروشگاه ها و مغازه های داخل فرودگاه تعطیل بودند، و تنها کافه ای که باز بود درهای ورودی و خروجی اش را جدا کرده بود. در بعضی فرودگاه های مهم دنیا، از جمله فرودگاه لندن، از ربات های نظافتچی هم برای ضدعفونی محیط استفاده می شود اما در Tegel این طور نبود. 

کارت پرواز را به صورت آنلاین دریافت کرده بودیم، اما وقتی برای تحویل بار مراجعه کردیم متوجه شدم که اجازه ندارم چمدان کوچکم را با خود به داخل هواپیما ببرم و چون وزنش از 8 کیلو بیشتر بود، به تشخیص هواپیمایی لوفت هانزا باید ضمن تحویل آن به قسمت بار، 300 یورو جریمه پرداخت می کردم. تا فرانکفورت یک ساعت در پرواز بودیم. به محض نشستن در صندلی توجهم به خانمی جلب شد که بین من و دخترم نشسته بود. از مهماندار پرسیدم مگر قرار نبود صندلی ها یکی در میان فروخته شود؟ گفت چرا قرار بود، اما چون حالا همه این را داریم (به ماسکش اشاره کرد) صندلی های وسط هم فروخته شده است. 

 

 

این کاری است که ایر کانادا و وست جت نیز انجام داده و طبق نظرسنجی موجب ناامیدی سه چهارم کانادایی ها از پرواز در دوران پاندمی شده اند. البته در مجموع 85 درصد کانادایی ها می گویند امسال اصلا قصد سفر با هواپیما را ندارند. در تمام طول سفر مثل خانم هایی که در تبلیغات عطر به خود می پاشند، اسپری ضدعفونی کننده به خودم می پاشیدم و حواسم به باز بودن تهویه بالای سرم بود. 

فرودگاه فرانکفورت برای پاندمی آماده سازی شده بود. فقط 3 نفر مجاز به ورود به آسانسورها بودند و دور صندلی ها یکی در میان نوار زرد کشیده شده بود، که البته معلوم نیست وقتی فرودگاه ها دوباره مملو از جمعیت شوند آیا این نوارها کاربردی خواهند داشت یا نه.

از فرانکفورت تا کانادا پرواز خلوت بود و برخلاف آنچه انتظار می رفت، آرامش خوبی در آن حکمفرما بود. سر مهماندار نیز با عباراتی مانند شرایط غیرمعمول و خدمات تغییر یافته در پرواز، بدون اشاره مستقیم به شیوع یک بیماری مرگبار، آرامش پرواز و مسافران را حفظ می کرد. غذای سردی سرو شد و ما خوشحال بودیم که در مدت غذا خوردن اجازه داریم ماسک را از روی صورت مان برداریم. باز هم خوب بود که لوفت هانزا هنوز قادر به ارائه این خدمات بود، زیرا این شرکت، بزرگ ترین خط هوایی اروپا، در دوران پاندمی بر لبه ورشکستگی قرار گرفت و کمک 9 میلیارد یورویی دولت آلمان آن را نجات داد.

وقتی از هواپیما پیاده شدیم، با صحنه ای حیرت انگیز رو به رو شدم: آنچه می دیدم یا در حقیقت آنچه نمی دیدم باورکردنی نبود. فرودگاه پیرسون تورنتو، شلوغ ترین فرودگاه کانادا، خالی و متروک به نظر می رسید. خبری از جمعیت مسافران و ماموران فرودگاه نبود. فردای همان روز خبری را خواندم که می گفت پر رفت و آمدترین فرودگاه کانادا یک چهارم نیروی خود را تعدیل کرده است.

در پایان نیز فرم هایی برای اعلام آدرس قرنطینه و شماره تماس به ما داده شد و به ما یادآوری شد خرید مایحتاجمان را باید کس دیگری انجام دهد و باید هرگونه علائم کووید-19 را فورا گزارش کنیم. بعد در خلوتی دلگیر فرودگاه به سمت نقاله چمدان ها رفتیم و برای اولین بار دیدیم چمدان های مان زودتر از خودمان رسیده است. درست روز بعد از ورود ما به خاک کانادا، دولت اعلام کرد در 19 پرواز بین المللی که در دو هفته گذشته به کانادا وارد شده بود، افرادی مبتلا به ویروس کرونا حضور داشته اند! نگران کننده بود اما برگشتن به خانه به ریسکش می ارزید. من حالا در خانه هستم و تا وقتی حال جهان خوب نشود، آن را ترک نخواهم کرد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

Adblock رو غیر فعال کنید

بخشی از درآمد سایت با تبلیغات تامین می شود لطفا با غیر فعال کردن ad blocker از ما حمایت کنید