Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / اخبار / ریاکاری؛ چرا اشتباه ترودو قابل بخشش است و گناه دیگران خیر؟  

ریاکاری؛ چرا اشتباه ترودو قابل بخشش است و گناه دیگران خیر؟  

bahman-azimi-gif

اتاوا- رابین اورباک با انتشار مقاله ای در CBC به اتهام وارده به ترودو در مورد دست درازی 18 سال قبل ترودو به یک خبرنگار زن و واکنش نخست وزیر به آن پرداخته است. در اینجا چکیده ای از مقاله اورباک آورده می شود. او معتقد است که نخست وزیر و حامیانش خواهان ارفاقی هستند که خود قبلا از دیگران دریغ کردند. اورباک می نویسد:

این مقاله در مورد ریاکاری است، نه آنچه 18 سال پیش در یک جشنواره موسیقی اتفاق افتاد. مساله باور کردن زنان است، تا اینکه اتهام به شما وارد بشود. مساله جدی گرفتن همه اتهامات سوء رفتار جنسی است، مگر اینکه به دلخواه و تشخیص شما تاریخ انقضای آن گذشته باشد. مساله در مورد سیاست <تحمل صفر> است که در عمل ثابت شد در مورد مقام ارشد کشور صدق نمی کند. مساله در مورد وجود یک سری استانداردها برای نخست وزیر جاستین ترودو و یک سری استانداردها برای همه افراد دیگر است. مساله این است و نه اتفاقی که در Creston بریتیش کلمبیا رخ داد.

لازم به ذکر است که هیچ بحث و اختلافی بین طرفین در مورد رخداد جشنواره موسیقی و هنگامی که ترودوی 28 ساله و آموزگار مدرسه هنوز وارد دنیای سیاست نشده بود، وجود ندارد. در سرمقاله ای که در آن زمان در نشریه Creston Valley Advance منتشر شد، ترودو به دست درازی به یک خبرنگار جوان متهم شد. ادعایی که این زن در بیانیه صادر شده هفته گذشته اش آن را تایید کرد.

ترودو در ابتدا به طرز عجیبی مدعی شد که هیچگونه برخورد منفی را به یاد ندارد. اما بعد آن را پذیرفت ولی تاکید کرد که فکر نمی کند رفتار ناشایستی از او سر زده باشد. در هر حال ترودو ادعا می کند که در آن زمان از خبرنگار زن عذرخواهی کرده بود.

انتظار این است که همه به دنبال کار خودشان بروند، زیرا زنی که مورد دست درازی قرار گرفت آن را فراموش کرده است. این بسیار قابل درک است: این زن در حال حاضر به صورت ناخواسته وارد جنجال سیاسی بر سر اتفاقی شده است که حدود 20 سال پیش رخ داد. به همین دلیل است که بسیاری معتقدند باید از این اتفاق گذشت. اما <گذشت> می تواند مضر باشد. در واقع نباید رفتارهای سوء را در مواردی که قربانی خواهان حفظ حریم خصوصی اش است، نادیده بگیریم. ممکن است این برداشت اشتباه ایجاد شود که نمی توانیم خیر را از شر تشخیص بدهیم، مگر با رضایت قربانی. در حالی که باید بتوانیم ضمن محافظت از زنان، مردان قدرتمند و بانفوذ را مسوول اعمال شان بدانیم.

مساله اینجاست که این اتفاق بدون رضایت قربانی افشا نشد. بلکه در آن زمان به عنوان سرمقاله منتشر شد و هم اکنون بار دیگر در رسانه های اجتماعی مطرح شده است. در حالی که شخص ترودو در سال 2014، دو بار در دو مورد جداگانه بدون اطلاع و رضایت قربانیان زن (دو نماینده حزب نیودموکرات مجلس فدرال)، ماجرای وارد شدن اتهام سوء رفتار جنسی از سوی آنها به دو نماینده مرد مجلس یعنی اسکات اندروز و ماسیمو پاچتی را علنی کرد.

ترودو شخصا در افشای علنی اتهامات سوء رفتار جنسی بدون اجازه و رضایت قربانیان مقصر است. از ما خواسته شده که از مورد مربوط به نخست وزیر بگذریم. این یعنی ریاکاری و عمل به استانداردهای دوگانه!

ترودو و حامیانش خواستار ارفاقی هستند که از سیاستمداران دیگری که در موقعیت مشابه قرار گرفتند دریغ شد. برای مثال کنت هر، نماینده لیبرال مجلس فدرال و عضو سابقه کابینه، صرفا به دلیل استفاده از کلمات با مضمون جنسی و نه تعرض، از مقام خود برکنار شد. اندروز و پاچتی نیز ابتدا از سمت های خود برکنار شدند و بعد تحقیقات در مورد اتهامات وارده آغاز شد. پاچتی از همان استراتژی ترودو استفاده کرد و مدعی شد که فکر نمی کند رفتار ناشایستی مرتکب شده باشد. او که به رابطه جنسی بدون رضایت با نماینده زن متهم شده بود، همواره تاکید کرده که به گمان او، دراختیار قرار دادن کاندوم از سوی این زن حاکی از رضایت او برای برقراری رابطه جنسی بوده است.

ترودو در گذشته مدعی شد که استاندارد واحد در مورد همه، از جمله خودش، اعمال خواهد شد. اما به نظر می رسد که او تغییر عقیده داده است.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *