صفحه اصلی / مقالات / رضایت از بیمه خدمات درمانی به شرط پوشش هزینه های دندانپزشکی

رضایت از بیمه خدمات درمانی به شرط پوشش هزینه های دندانپزشکی

bahman-azimi-gif

قرار نداشتن خدمات دندانپزشکی زیر پوشش خدمات درمانی سبب می شود، از هر شش کانادایی یکی به سراغ حرفه ای های این بخش نرود. این در حالی است که اگر امکان چنین مراجعه ای برای همه وجود داشت، از شمار مشکلات شدیدتر بعدی کاسته می شد.

از دیگر سو رسیدن به نقطه ای که کانادایی ها به طور کامل از خدمات درمانی در دسترس در کشور خرسند و راضی شوند، بسیار آسان است. زیرا در حالی که سیاستمداران آمریکایی در پی تبیین این مساله می باشند که آیا خدمات درمانی با کیفیت خوب، حق یا مزیت به شمار می رود؟، مردم کانادا از پوشش خدمات درمانی سراسری برخوردارند. مساله ای که با افتخار ملی مترادف شده است. کمااینکه نظرسنجی سال 2012 موسسه بازاریابی لگر نشان داد، که 94 درصد شرکت کنندگان، سیستم خدمات درمانی کانادا را به عنوان بخشی مهم از هویت ملی خویش می دانند. احتمال اینکه این درصد در ماه های اخیر بالاتر هم رفته باشد، وجود دارد. چراکه همسایه جنوبی در تلاش است، طرح احتمالا فاجعه بار ترامپ را جایگزین سیستم خدمات درمانی ناقص اوباما کند.

مقایسه خودمان با آمریکا

اما چرا ما خودمان را با آمریکا مقایسه می کنیم؟ زیرا واقعیت این است که عملکرد سیستم خدمات درمانی کانادا در زمینه هایی مانند پوشش، هزینه سرانه و مخارج، از آمریکا بهتر می باشد. اما سیستم خودمان نیز هم از نظر طرح، و هم از دیدگاه اجرا کم و کاستی های فراوانی دارد. زیرا در حالی که قانون خدمات درمانی مصوب 1984 کانادا به منظور تامین اعتبار مالی تمامی خدمات ضروری پزشکی طراحی شده بود، اما در واقعیت چنین نیست.

برای نمونه در حال حاضر تنها جراحی های در پیوند با دندان زیر پوشش بیمه خدمات درمانی قرار می گیرد. بنابراین پرداخت هزینه موارد رایج مانند کرم خوردگی دندان، از جیب خود مردم و یا از طریق داشتن بیمه های خصوصی انجام می شود. این وضعیت ناشی از این برداشت نادرست می باشد، که سلامت دهان و سلامت بدن دو مقوله جداگانه هستند. حال آن که واقعیت این می باشد، که سلامتی از لوزه ها آغاز نمی شود. کمااینکه به مرور بیشتر و بیشتر به اثبات می رسد که سلامتی مناسب دهان نه تنها نشانگر و سنجه سلامتی کل بدن است، بلکه برای آن اهمیت حیاتی دارد.

از دیگر سو پیامدهای منفی فاصله بین پوشش خدمات درمانی در حوزه های دیگر با زمینه بهداشت و سلامتی دهان و دندان، تنها به موارد پزشکی محدود نمی شود. کمااینکه در حالی که فساد دندان ها قابل پیشگیری است، اما مردم کانادا همه ساله چهار میلیون روز کاری و دو میلیون روز درسی را به سبب مشکلات دهان و دندان از دست می دهند. 32 درصد این از دست دادن ها به این سبب است، که کانادایی ها بیمه خدمات درمانی دندان ندارند. چکیده کلام اینکه خدمات درمانی دندان نباید به عنوان خدمات اضافی تلقی شود.

نقش کمیته سلطنتی منصوب دولت در مورد نبود خدمات درمانی برای دهان و دندان

در سال های 1961 تا 1964 کمیته سلطنتی منصوب دولت در حوزه خدمات درمانی، بیماری های دندان را یکی از رایج ترین کاستی های مربوطه دانست. بااینهمه توصیه کرد، که پوشش خدمات درمانی در این حوزه باید به گروه های آسیب پذیرتر مانند کودکان و زنان باردار، و همچنین کارکنان دولت، محدود شود.

معنی چنین محدودیتی این است که به جای مقابله با پیامدهای منفی بیماری های دندان در کل جامعه، تنها به بخشی بپردازیم که در این مورد نیاز بیشتری دارد. اما این یک تناقض است. چراکه مثلا احتمال سرایت بیماری های مقاربتی نیز، به دلایل گوناگون در بین برخی از گروه های سنی بیشتر می باشد. اما برای هیچ مورد بهداشتی-درمانی دیگری، خط مشی مشابه با مشکلات دهان و دندان در پیش گرفته نشده است. چراکه این ترس وجود دارد، که خدمات درمانی در پیوند با این مشکلات از دیدگاه اقتصادی بسیار گران تمام شود. حال آن که حتی اگر چنین هم باشد، زیان های اقتصادی نداشتن بیمه خدمات درمانی دهان و دندان بیش از داشتن آن است.

باری بر دوش دولت های استانی

به هر حال همانگونه که کمیته مذکور توصیه کرد، دست کم بار ارائه خدمات درمانی دهان و دندان به گروه های آسیب پذیر بر دوش دولت های استانی افتاده است. اما در  این مورد نیز، در سراسر کشور سیاستی یکسان اجرا نمی شود. مثلا در استان هایی مانند کبک همه کودکان زیر پوشش خدمات درمانی دهان و دندان قرار دارند. حال آن که در استان بریتیش کلمبیا این خدمات تنها شامل کودکان خانواده های کم درآمد می شود. نتیجه اینکه کودکان طبقه متوسط دارای بیشترین پوسیدگی دندان هستند. در حالی که پژوهش های بین المللی نشان داده اند که کمک های بیشتر دولتی برای خدمات درمانی دهان و دندان، به از بین رفتن اینگونه نابرابری های اجتماعی-اقتصادی یاری می رساند. بنابراین دولت مرکزی باید با همتایان استانی خود و همچنین پزشکان و دندانپزشکان همکاری نماید، تا یک استاندارد حداقل قابل قبول پوشش خدمات درمانی دهان و دندان به وجود بیاید. در چنین صورتی کانادایی ها هم می توانند، به طور کامل از پوشش خدمات درمانی خود راضی و خرسند شوند.

town-country-bmw3

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *