فرهنگ و هنرفیلم و سینما

دیدنی های پرده نقره ای  We Summon the Darkness

کارگردان:  مارک میرز
نویسنده : آلن ترزا

 

نقش آفرینان: 

آلکساندرا داداریو (Alexandra Daddario) 

جانی ناکسویل (Johnny Knoxville)

 

 

کیان جانسون (Keean Johnson) 

مدی هاسون (Maddie Hasson) 

ایمی فورسایت (Amy Forsyth) 

 

خلاصه داستان: 

داستان درباره‌ گروهی از نوجوانان طرفدار موسیقی راک و متال است که وارد بازی مرگباری می ‌شوند که زندگی ‌شان را تحت تاثیر قرار می‌دهد…

 

نقد فیلم: 

از برخی جنبه ‌ها، دهه‌ 1980 نمایانگر دوره‌ ای عالی برای فیلم ‌های اسلشر است – به حدی که برای شناخته شدن توسط معیارهای جامعه ‌ای مناسب است اما قبل از اینکه وسایل الکترونیکی‌ ای مثل اینترنت و گوشی ‌های هوشمند وارد داستان ‌ها و پیچش ‌های آن ‌ها بشوند. مارک میرز و آلن ترزا کارگردان و نویسنده فیلم ما تاریکی را احضار می‌ کنیم  (We Summon the Darkness) تلاش کرده تا حس فیلم زیرخاکی اسلشر دهه‌ 80 را مجددا و تا سر حد ممکن زنده بکند، گاها حتی برای مقاصد طنز. فیلم لحنی سبک دارد و اگرچه که فیلمی سرخوشانه است و رویکردی بدون اجبار دارد و تنش را هم کاهش می‌ دهد (اگر آن‌ ها قصد داشتند تا تعادل زیبای خلق شده توسط  وس کریون در فیلم جیغ را ایجاد کنند، موفق نشده اند.) 

فیلم ما تاریکی را احضار می ‌کنیم در کمتر از نیم ‌ساعت به شکل چیزی شبیه به یک ماجرای سفر کمدی خودش را به ما نشان می ‌دهد. فیلم در ابتدا بر روی تعامل بین یک گروه سه نفره‌ دوستانه الکسیس  (الکساندرا داداریو)، وال دیوانه (مدی هاسون) و بو (ایمی فورسایت) تمرکز می ‌کند در حالی که آن‌ ها یک سفر با ماشین به یک کنسرت راک می ‌روند. در همین حین فیلم اطلاعات پس‌ زمینه ‌ای کمک‌ کننده‌ ای را از طریق رادیوی ماشین درباره یک سری قتل‌ ها که توسط یک فرقه شیطان ‌پرست انجام می‌ شود، به بیننده می ‌دهد. موعظه‌ گر محل، کشیش جان هنری باتلر (جان ناکسویل)، این مرگ‌ ها و فرهنگ راک اندرول را که باعث آن‌ ها شده است محکوم می‌ کند.

 

 

وقتی که این 3 زن وارد مهلکه می ‌شوند، با 3 مرد آشنا می ‌شوند؛ ایوان پر جنب و جوش (آستین سوئیفت)، کواک (لوگان میلر) عجیب و غریب و مارک (کیان جانسون) خیلی با روحیه که این گروه راک را در مسیرشان دنبال کرده اند. پس از این شو، آن ‌ها زنان را به ون خود دعوت می ‌کنند (که پر از آب‌ جو و علف است) – پیشنهادی احتمالا چندشناک از سوی مردانی که انگیزه ‌هایشان در بهترین حالت زیر سوال است. الکسیس ایده بهتری داشته: پدر او مالک عمارتی است که تقریبا 30 دقیقه با آنجا فاصله دارد. در حال حاضر کسی از این عمارت استفاده نمی ‌کند بنابراین بهترین جا برای پارتی گرفتن است. و یا البته، حمام خون. ماراتن کشتار آغاز می ‌شود.

اگرچه که فیلم بینندگان را برای مدت 35 دقیقه درباره‌ مسیری که قصد طی ‌کردنش را دارد و اینکه چه کسی قرار است اولین قربانی باشد، سرگرم نگه می ‌دارد، اما پیچش داستانی خیلی زود در اثر اتفاق می‌ افتد و حباب رازآلودی آن را سریع می ‌ترکاند و به همین خاطر نیمه دوم آن را بسیار طولانی و بدون نقطه‌ اوج و هیچ گونه تازگی‌ می ‌کند. در 45 دقیقه پایانی اثر منتظر یک لحظه شگفت‌زده کننده عجیب و غریب می مانیم که هیچ ‌وقت با آن روبه‌ رو نمی شویم. فیلم تماما یک اسلشر به سبک قدیمی است. چندین مرگ خون ‌آلود و خشن در این فیلم وجود دارد (حداقل به نسبت تعدادی که شخصیت‌ های محدود اثر اجازه آن را می ‌دهند، اما هیچ چیزی واقعا خاص نیست). و در حالی که خود ما هم دیدگاه ‌های افراطی درباره‌ مذهب داریم اما ما تاریکی را احضار می‌ کنیم. این فیلم کمی بیشتر از حد لازم جلو می ‌رود، حداقل برای آن دسته از افرادی که به کمی رئالیسم در فیلم ‌های ترسناک باور دارند. پیش ‌زمینه داستانی اثر هیچ ‌گونه منطقی ندارد اگرچه که چنین مواردی در این ژانر معمولا اهمیت خاصی ندارند.

فیلم ما تاریکی را احضار می‌ کنیم از حضور دو بازیگر نام ‌آشنا بهره می ‌برد: آلکساندریا داداریو (کسی که تا همیشه برای بازی خود در فصل اول سریال کارآگاه حقیقی-True Detective – در شبکه‌ HBO شناخته خواهد شد) و جانی ناکسویل. در حالی که ناکسویل تاثیر خاصی جز یک حضور افتخاری ندارد، داداریو با کاریزما و انرژی بالایش فیلم را متعلق به خود کرده است. بازی او عالی نه اما سرگرم ‌کننده است. شخصیت وال با بازی مدی هاسون هم به همان اندازه جالب و سرگرم‌ کننده است؛ کسی که مرا به یاد هارلی کوئین با بازی مارگو رابی می ‌انداخت. شاید قوی ‌ترین عملکرد مستقیم فیلم را بتوان متعلق به ایمی فورسایت دانست، که همین باعث می ‌شود شخصیت او در بین شخصیت‌ های اثر با کمترین محبوبیت مواجه بشود.

میرز و ترزا تا هر جایی که در توان ‌شان باشد به جان کارپتنر ارجاع می ‌دهند، حتی با موسیقی الکترونیکی که ساخته یم ویلیامز است. اگر تکرار عناصر موفق فیلم هالووین (Halloween) و یا قتل عام اره‌ برقی تگزاس  (The Texas Chainsaw Massacre) تنها چیز لازم برای ساخت یک فیلم اسلشر خوب می ‌بود، فیلم ما تاریکی را احضار می‌ کنیم ممکن است به سرعت تبدیل به یک فیلم کلاسیک بشود. البته این چیزی که ما می‌ بینیم، یعنی تعامل ‌های قوی شخصیت‌ ها در ابتدای اثر و لحظاتی از هوشمندی کافی نیست تا بتوانند فیلم را به چیزی بالاتر از سطحی که الان دارد برسانند.

 

درجه بندی: این فیلم 91 دقیقه ای در آمریکا R درجه بندی شده است، بنابراین تماشای آن برای افراد زیر 18 سال ممنوع است. 





برچسب ها

Don`t copy text!